Συμβουλές προς ιλλυροδίφες #3

Σ΄αυτήν την ανάρτηση θα περιγράψω μερικές «ιλλυρικές» (τωόντι Ιλλυρικές και Δαλματο-Παννονικές) ετυμολογήσεις προσπαθώντας να συλλέξω τα λίγα ψίχουλα «ιλλυρικής» ιστορικής φωνολογίας που μπορούμε να εξιχνιάσουμε.

Πριν αρχίσω εξηγώ τις συντομογραφίες που θα χρησιμοποιήσω:

ΤΙ = Τωόντι Ιλλυρική (όρος προερχόμενος από την περιοχή των Τωόντι Ιλλυριών)

ΔΠ = Δαλματο-Παννονική (όρος προερχόμενος από την Δαλματία και την Παννονία)

Continue reading

Advertisements

3 Comments

Filed under Βαλκανικές γλώσσες, Γλωσσολογία, Ινδοευρωπαϊκά θέματα, Μυθοθρυψία

Μυθοθρυψίες: η δήθεν αλβανική ετυμολογία των όρων Δελμίνιον, Δελματοί και Δελματία

Ένας σχολιαστής με ρώτησε πριν από λίγο κατά πόσο ισχύει η υπόθεση του Gustav Meyer (19ος αιώνας) ότι το αρχαίο τοπωνύμιο Δελμίνιον και το αντίστοιχο εθνώνυμο Δελματοί προέρχονται από τον αλβανικό όρο τοσκ. dele ~ γκεγκ. delmë = «πρόβατο».

Όσοι γνωρίζετε την ιστορική φωνολογία της Αλβανικής μπορείτε να καταλάβετε χωρίς δυσκολία γιατί η ετυμολογική υπόθεση του Meyer σίγουρα δεν ισχύει. Ας δούμε το γιατί.

Continue reading

15 Comments

Filed under Βαλκανικές γλώσσες, Γλωσσολογία, Ινδοευρωπαϊκά θέματα, Μυθοθρυψία

Συμβουλές προς ιλλυροδίφες #2

Μετά την πρώτη εισαγωγική ανάρτηση της σειράς, στη σημερινή δεύτερη ανάρτηση θα παραθέσω για όποιον ενδιαφέρεται την γλωσσολογική περιγραφή της «Ιλλυρικής» γλώσσας (τωόντι Ιλλυρική και Δαλματο-Παννονική) από τους Edgar Charles Polomé (1983) και Radoslav Katičić (1976). Continue reading

Leave a comment

Filed under Βαλκανικές γλώσσες, Γλωσσολογία, Ινδοευρωπαϊκά θέματα, Μυθοθρυψία

Συμβουλές προς ιλλυροδίφες #1

Ξεκινώ αυτή τη σειρά αναρτήσεων με συμβουλές προς τους ιλλυροδίφες, επειδή αυτές τις ημέρες κάποιος σχολιαστής με ρωτάει για την πιθανή σχέση της Αλβανικής με την αρχαία «Ιλλυρική» γλώσσα. Μια τέτοια συζήτηση έχει νόημα μόνον αφού πρώτα ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε ως «Ιλλυρική» γλώσσα, γιατί η περιοχή που οι αρχαίοι χαρακτήριζαν ως «Ιλλυρία» ούτε είχε σαφή γεωγραφικά όρια, ούτε ήταν εθνογλωσσικά ομοιογενής.

Η παρούσα σειρά αναρτήσεων αποτελείται από 4 μέρη: #1 (το παρόν), #2, #3, #4.

Continue reading

24 Comments

Filed under Βαλκανικές γλώσσες, Γλωσσολογία, Ινδοευρωπαϊκά θέματα, Μυθοθρυψία

Η ΙΕ ρίζα *(s)kerdh-: Σκόδρα, Σκάρδον (όρος) και Σκάρδων

Στη σημερινή ανάρτηση θα καταθέσω μια ετυμολογική πρόταση για τα sensu lato ιλλυρικά τοπωνύμια Σκόδρα (αλβ. Shkodër), Σκάρδον όρος (Šar) και Σκαρδώνα (κροατ. Skradin).  Η Σκόδρα ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις των τοώντι Ιλλυριών (Illyrii proprie dicti), η Σκαρδώνα βρισκόταν στο όριο μεταξύ των Λιβυρνών και των Δελματών και ήταν το διοικητικό κέντρο της ρωμαϊκής Λιβυρνίας, ενώ το Σκάρδον όρος αποτελούσε το σύνορο των ρωμαϊκών επαρχιών Μακεδονίας και Άνω Μυσίας.

Continue reading

15 Comments

Filed under Βαλκανικές γλώσσες, Γλωσσολογία, Ινδοευρωπαϊκά θέματα

Οριενταλισμός και «Βυζάντιο»

Ο Παλαιστινο-Αμερικάνος διανοούμενος Edward Said το 1978 έγραψε το βιβλίο «Οριενταλισμός» (Orientalism) στο οποίο άσκησε κριτική στην αρνητική εικόνα με την οποία η Δύση απεικονίζει την Ανατολή ως εξοτική και υποδεέστερη. Επειδή η «Δύση» βρίσκεται δυτικά της Αδριατικής, οτιδήποτε ανατολικά αυτής δεν μπορεί να είναι «γνησίως Δυτικό». Ενα από τα ιστορικά πεδία όπου ο οριενταλισμός του Said είναι εμφανέστατος είναι η Βυζαντινολογία, δηλαδή η μελέτη της άπτωτης Ρωμανίας, την οποία όμως η Δύση έχει μάθει να περιγράφει ως κάτι μη ρωμαϊκό, «βυζαντινό» γιατί, όπως ανέφερα, η «γνήσια» ρωμαϊκότητα (Romanitas) κατανοείται ως κάτι το αποκλειστικά δυτικό που «φυσικά» δεν μπορεί να υπήρξε ποτέ ανατολικά της Αδριατικής. Continue reading

106 Comments

Filed under Βυζαντινολογία, Γιουτιουμποπαίδεια, Μυθοθρυψία

Ο Λουκιανός και οι στρατιώτες «μας»

Σύμφωνα με τον Anthony D. Smith, αυτό που κάνει σίγουρα τους Έλληνες και τους Εβραίους της κλασικής περιόδου τωόντι εθνοτικές ομάδες (ethnie), σε αντίθεση με ένα σωρό άλλους αρχαίους λαούς που εμφανίζονται ως απλές ητικές εθνοτικές κατηγορίες (ethnic categories) στην αρχαία γραμματεία αυτών των δύο λαών, είναι το γεγονός ότι οι Έλληνες και οι Εβραίοι κατέγραψαν οι ίδιοι ημικά την ιστορία τους και δημιούργησαν μια ιστοριογραφική παράδοση που έγινε διαθέσιμη σε ευρύτερα και διαχρονικά αναγνωστικά κοινά, στα οποία προσέδιδε κοινή ταυτότητα μέσα από την καλλιέργεια κοινής ιστορικής μνήμης που προσέδιδε περιεχόμενο στην έννοια του «εμείς». Οι Εβραίοι τελειοποίησαν την διαδικασία με τον θεσμό της συναγωγής, όπου η «ιστορία» του «ενός και μοναδικού περιούσιου λαού του μόνου αληθινού θεού» γινόταν γνωστή και στις αγράμματες μάζες. Continue reading

33 Comments

Filed under Αρχαιότητα, Βυζαντινολογία, Εθνολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας