Category Archives: Μεσαίωνας

Οι «Βλαχογότθοι» (Valagothi)

Ο Νέννιος ήταν Ουαλός συγγραφέας του 9ου αιώνα που έγραψε το λατινικό έργο Historia Brittorum. Το ενδιαφέρον αυτής της ιστορίας είναι ότι προσδιορίζει τους Οστρογότθους της Ιταλίας ως «Βλαχογότθους» (Valagothi= «Γότθοι της «Βλαχίας»/Ιταλίας, πρβ. τον πολωνικό όρο Włochy («Βλαχία») = «Ιταλία» και την προηγούμενη ανάρτηση), έναν όρο που ο Νέννιος σχεδόν σίγουρα δανείστηκε από τους γερμανόφωνους Αγγλοσάξονες συννησιώτες του. Στο μυαλό των γερμανόφωνων λαών η Ιταλία ήταν η αρχέγονη «Βλαχία» επειδή είναι η κοιτίδα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της λατινοφωνίας.

[Λατινικό πρωτότυπο, 17] Aliud experimentum inveni de isto Bruto ex veteribus libris veterum nostrorum. tres filii Noe diviserunt orbem in tres partes post diluvium. Sem in Asia, Cham in Africa, Iafeth in Europa dilataverunt terminos suos. primus homo venit ad Europam de genere Iafeth Alanus cum tribus filiis suis, quorum nomina sunt Hessitio, Armenon, Negue. Hessitio autem habuit filios quattuor: hi sunt Francus, Romanus, Britto, Albanus. Armenon autem habuit quinque filios: Gothus, Valagothus, Gebidus, Burgundus, Longobardus. Negue autem habuit tres filios: Vandalus, Saxo, Boguarus. ab Hisitione autem ortae sunt quattuor gentes Franci, Latini, Albani et Britti. ab Armenone autem quinque: Gothi, Valagothi, Gebidi, Burgundi, Longobardi. a Neguio vero quattuor Boguarii, Vandali, Saxones et Turingi. istae autem gentes subdivisae sunt per totam Europam. Alanus autem, ut aiunt, filius fuit Fetebir, filii Ougomun, filii Thoi, filii Boib, filii Simeon, filii Mair, filii Ethach, filii Aurthach, filii Echthet, filii Oth, filii Abir, filii Ra, filii Ezra, filii Izrau, filii Baath, filii Iobaath, filii Iovan, filii Iafeth, filii Noe, filii Lamech, filii Matusalae, filii Enoch, filii Iareth, filii Malalehel, filii Cainan, filii Enos, filii Seth, filii Adam, filii dei vivi. hanc peritiam inveni ex traditione veterum.

[Αγγλική μετάφραση] I have learned another account of this Brutus from the ancient books of our ancestors, After the deluge, the three sons of Noah severally occupied three different parts of the earth: Shem extended his borders into Asia, Ham into Africa, and Japheth into Europe. The first man that dwelt in Europe was Alanus, with his three sons, Hisicion, Armenon, and Neugio. Hisicion had four sons, Francus, Romanus, Alamanus, and Bruttus. Armenon had five sons, Gothus, Valagothus, Gibidus, Burgundus, and Longobardus. Neugio had three sons, Vandalus, Saxo, and Boganus. From Hisicion arose four nations—the Franks, the Latins, the Germans, and Britons: from Armenon, the Gothi, Valagothi, Gipidi, Burgundi, and Longobardi:: from Neugio, the Bogari, Vandali, Saxones, and Thuringi. The whole of Europe was subdivided into these tribes.

Για την σημασία των όρων Walah- = “Romanus” (λατινόφωνος Ρωμαίος) και Valagothi = ΟστρογότθοιΓότθοι της «Βλαχίας»/Ιταλίας») παραθέτω τις παρακάτω σελίδες:

Όπως ήδη προανέφερα, ο  Νέννιος σχεδόν σίγουρα δανείστηκε τον όρο Valagothi από τους γερμανόφωνους Αγγλοσάξονες συννησιώτες του, γιατί στο αγγλοσαξονικό ποίημα Widsith, ο «Καίσαρ» της Κωνσταντινούπολης εξουσιάζει το «Βλαχικό βασίλειο» (Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, Ρωμανία) και τους «Γραικούς».

Leave a comment

Filed under Αρχαιότητα, Εθνολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας

Μια επιγραφή από την Σαρδηνία (650-750 μ.Χ.)

Στην χθεσινή ανάρτηση ανέφερα ότι ο Ισίδωρος Σεβίλλης τελείωνει το (βραχύ) Χρονικό του με την πληροφορία ότι επί βασιλείας Ηρακλείου «οι Σλάβοι πήραν την Γραικία από τους Ρωμαίους» (Sclavi Graeciam Romanis tulerunt). Την εποχή εκείνη που ο σλαβικός εποικισμός έθεσε τα Βαλκάνια εκτός ρωμαϊκής πολιτείας, η μακρινή Σαρδηνία παραμένει ακόμα ρωμαϊκό έδαφος. Continue reading

Leave a comment

Filed under Βυζαντινολογία, Εθνολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας

Numerus Sermisianus (AD 600)

Επειδή στην χθεσινή ανάρτηση περιέγραψα τους Σερμησιάνους/Σερμησιανούς των Θαυμάτων του Αγίου Δημητρίου (περ. 680 μ.Χ.) που κατέβηκαν από το Σίρμιον της Παννονίας, προσθέτω για συμπλήρωμα ένα άρθρο του Ιταλού Βυζαντινολόγου Giorgo Ravegnani για την μονάδα του ρωμαϊκού στρατού στην βυζαντινή Ιταλία (εξαρχάτο) που έφερε το όνομα númerus Sermisiánus = κατάλογος/τάγμα Σερμησιανών. Continue reading

Leave a comment

Filed under Αρχαιότητα, Βυζαντινολογία, Βαλκανικές γλώσσες, Γλωσσολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας

Οι υπερδουνάβιοι Βλάχοι (12ος-15ος αιώνας)

Στη σημερινή ανάρτηση θα περιγράψω τις πρώτες αναφορές στους υπερδουνάβιους Βλάχους (οι πρόγονοι των σημερινών Ρουμάνων και Μολδαβών) από τον 12° ως τον 15° αιώνα, ένα ενδιαφέρον θέμα που κατά καιρούς έχουμε συζητήσει στα σχόλια παλαιότερων αναρτήσεων, στο οποίο δεν έτυχε να αφιερώσω ξεχωριστή ανάρτηση. Continue reading

11 Comments

Filed under Βυζαντινολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας

Ο λόγος του Μεγάλου Βεζίρη Παγιαζήτ στην κηδεία του Μεχμέτ Α΄

Χθες είχα ένα αστείο σχόλιο από κάποιον που πιστεύει ότι θα βρει ελληνική καταγωγή στο μιτοχονδριακό του DNA και, αφού γέλασα για λίγο, θυμήθηκα τον λόγο του αλβανικής καταγωγής Οθωμανού Μεγάλου Βεζίρη Παγιαζήτ στην κηδεία του σουλτάνου Μεχμέτ Α΄ στην Αδριανούπολη. Η αρίθμηση των χωρίων του Δούκα που θα περιγράψω είναι από την έκδοση της ιστορίας του Δούκα του Vasile Grecu, την οποία διατηρεί και ο Harry Magoulias στην αγγλική μετάφραση της έκδοσης του Grecu. Continue reading

20 Comments

Filed under Εθνολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας

Η αμετάφραστη φράση του Charles de Gaulle

Σύμφωνα με τον βιογράφο του, David Schoenbrun (σλδ 19, εδώ), ο Charles de Gaulle, όταν ρωτήθηκε γιατί πίστευε ότι η χώρα του είχε 1500 χρόνια ιστορίας, απάντησε:

Pour moi, l‘histoire de France commence avec Clovis, choisi comme roi de France par la tribu des Francs, qui donnèrent leur nom à la France.

[Αγγλική μετάφραση] For me, the history of France begins with Clovis, elected as king of France by the tribe of the Franks, who gave their name to France.

Continue reading

4 Comments

Filed under Εθνολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας

Το «Βλαχοχώρι» (vicus Romaniscus) και οι Διάλογοι του Κάσσελ

Στη σημερινή σύντομη ανάρτηση θα περιγράψω το δίγλωσσο τοπωνύμιο vicus Romaniscus («ρωμαϊκό/ρωμανικό χωριό») = Walchwis (= «Βλαχοχώρι», το σημερινό Wals κοντά στο Σαλτσβούργο της Αυστρίας) και τους «Διαλόγους του Κάσσελ», ένα δίγλωσσο (σε Λατινική και Παλαιά Άνω Γερμανική) βαυαρικό κείμενο των αρχών του 9ου αιώνα (περ. 810), στο οποίο ο γερμανόφωνος συγγραφέας αναφέρεται σκωπτικά σε έναν ρωμανόφωνο πληθυσμό, τον οποίο προσδιορίζει ως «Ρωμαίους» (Romani) στα λατινικά και ως «Βλάχους» στα γερμανικά (βλ. PGmc *walhaz και *walhiskaz και γερμ.  welsh = «(παρωχημένος και ενίοτε σκωπτικός) χαρακτηρισμός για τους ρωμανόφωνους Γάλλους και Ιταλούς», λ.χ. το παραδοσιακό γερμανικό όνομα του σημερινού Trentino της Ιταλίας ήταν Welschtirol = «Βλαχοτιρόλο, το Τιρόλo των Βλάχων»). Δυστυχώς, ο Βαυαρός συγγραφέας δεν ξεκαθαρίζει αν αναφέρεται σε εγχώριους ρωμανόφωνους πληθυσμούς της Βαυαρίας ή στους νοτιότερους ρωμανόφωνους της Ιταλίας. Continue reading

Leave a comment

Filed under Αρχαιότητα, Εθνολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας, Uncategorized