Category Archives: Γλωσσολογία

Η Γλωσσολογία είναι νομοτελειακή και μεθοδική επιστήμη. Πριν εκφέρετε άποψη για κάποιο γλωσσολογικό θέμα φροντίστε πρώτα να μάθετε τους νόμους και τις μεθόδους της.

Η ΙΕ ρίζα*k’eh3(y)- «ακονίζω»: ο κῶνος και ο Δράκουλας

Η σημερινή ανάρτηση είναι μια σύντομη διακοπή των θερινών διακοπών του ιστολογίου και το θέμα της είναι η ΙΕ ρίζα *k’eh3(y)- «ακονίζω, κάνω κάτι μυτερό» από την οποία, μεταξύ άλλων, προέρχεται ο ελληνικός όρος κῶνος και το ρουμανικό παρατσούκλι του βοεβόδα της Βλαχίας Βλαντ Γ’ Δράκουλα Țepeș = «ανασκολοπιστής». Continue reading

Advertisements

Leave a comment

Filed under Βαλκανικές γλώσσες, Γλωσσολογία, Ινδοευρωπαϊκά θέματα, Uncategorized

Το επίθημα -eš σε Αλβανική και ΑΒΡ

Το θέμα της σημερινής ανάρτησης ξεκινήσαμε να το συζητάμε ήδη στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης. Πρόκειται για το επίθημα -eš που απαντά στην Αλβανική (-esh) και στην Ανατολική Βαλκανική Ρωμανική (ΑΒΡ, ρουμανικό –, αρμανικό –/-), το οποίο σχηματίζει παρατσούκλια. Το επίθημα φαίνεται να χαρακτηρίζεται από διτυπία -eš ~ -aš, κάτι που κάνει δύσκολη την διάκριση των τύπων σε -aš από το ταυτόηχο σλαβικό επίθημα -aš που έχει λίγο πολύ παρόμοια λειτουργία (λ.χ. σερβ. bogat = «πλούσιος» > bogat = «λεφτάς») και δεν αποκλείεται να έχει την ίδια απώτερη ΙΕ καταγωγή (*-V-syos) με το επίθημα που θα εξετάσω εδώ. Continue reading

9 Comments

Filed under Βαλκανικές γλώσσες, Γλωσσολογία, Ινδοευρωπαϊκά θέματα

Το δίσημο τοπωνύμιο «Γκούρα»

Το θέμα της σημερινής ανάρτησης είναι η διπλή σημασία (εξού και ο όρος δίσημος του τίτλου) του τοπωνυμίου «Γκούρα»: στα αρβανίτικα σημαίνει «πέτρα, βραχώδες μέρος» και στα βλάχικα (αρμανικά) σημαίνει «στόμα, στόμιοπηγή, εκβολή» (οι δύο όροι δεν σχετίζονται μεταξύ τους, απλώς έτυχε να γίνουν ταυτόηχοι στην ελληνική τους απόδοση). Continue reading

38 Comments

Filed under Βαλκανικές γλώσσες, Γλωσσολογία

Οι Τσάκωνες και το ρήμα τσακώνω/τσακώνομαι

Στη σημερινή ανάρτηση θα περιγράψω ένα ενδιαφέρον άρθρο της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ για την ετυμολογία των όρων Τσάκωνες /Τσακωνιά και τσακώνω/τσακώνομαι.

Το άρθρο της Αρβελέρ, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, είναι το παρακάτω:

Les termes Τσάκωνες – τσακωνίαι et lour évolution sémantique (Revenue des études Byzantines, tome 21, 1963, pp. 243-49)

Continue reading

25 Comments

Filed under Βυζαντινολογία, Γλωσσολογία, Ελληνική γλώσσα, Ιστορία, Μεσαίωνας

Οι μικρασιατικοί παρατατικοί σε -εσκ-

Η σημερινή ανάρτηση συνεχίζει το γενικό θέμα της προηγούμενης για το «μικρασιατικό Sprachbund». Έχω ήδη ενσωματώσει το θέμα της παρούσας ανάρτησης στην λίστα της προηγούμενης. Το θέμα της σημερινής ανάρτησης είναι ο παρατατικός επανάληψης/συνήθειας σε -εσκ- της επικής ομηρικής και της ασιατικής Ιωνικής διαλέκτου, ο παρόμοιος παρατατικός σε -ισκ- των νεοελληνικών διαλέκτων της Λυκαονίας (Σίλλη Ικονίου) και Καππαδοκίας (και σποραδικά της Ποντιακής) και η αρκετά πιθανή επίδραση των Ανατολιακών γλωσσών (Χεττιτική, Λουβική, Καρική, Λυδική, Λυκική, Ισαυρική, Πισιδική, Σιδητική κλπ) στο σχηματισμό αυτών των ιδιαίτερων παρατατικών της μικρασιατικής Ελληνικής. Continue reading

Leave a comment

Filed under Γλωσσολογία

Γλωσσολογικά Μικράς Ασίας (Ιούνιος 2018)

Η χθεσινή ανάρτηση μου άνοιξε την όρεξη για μια ακόμα ανάρτηση για τις διαχρονικές σχέσεις των γλωσσών της Μικράς Ασίας. Θα παραπέμψω συχνά στο παρακάτω βιβλίο του Richard McGillvray Dawkins (1916) για τις ελληνικές διαλέκτους της Καππαδοκίας και της Λυκαονίας (Σίλλη Ικονίου): Continue reading

19 Comments

Filed under Γλωσσολογία

Η πρόθεση sC- » isC- στη μικρασιατική Κοινή

Στη σημερινή ανάρτηση θα περιγράψω την απάντηση στην ελληνιστική Κοινή της Μικράς Ασίας ενός διαχρονικότατου επιχώριου φαινόμενου των γλωσσών της Μικράς Ασίας που απαντά ήδη στην Χεττιτική (16ος π.Χ. αι.) και παραμένει ενεργό στη σύγχρονη Τουρκική. Πρόκειται για την πρόθεση sC- > isC-, δηλαδή την πρόθεση ενός προτακτικού i- στο αρκτικό σύμπλεγμα sC- (C= κλειστό σύμφωνο, λ.χ. /t,k,p/). Continue reading

Leave a comment

Filed under Γλωσσολογία