Η ΙΕ ρίζα *(s)kerdh-: Σκόδρα, Σκάρδον (όρος) και Σκάρδων

Στη σημερινή ανάρτηση θα καταθέσω μια ετυμολογική πρόταση για τα sensu lato ιλλυρικά τοπωνύμια Σκόδρα (αλβ. Shkodër), Σκάρδον όρος (Šar) και Σκαρδώνα (κροατ. Skradin).  Η Σκόδρα ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις των τοώντι Ιλλυριών (Illyrii proprie dicti), η Σκαρδώνα βρισκόταν στο όριο μεταξύ των Λιβυρνών και των Δελματών και ήταν το διοικητικό κέντρο της ρωμαϊκής Λιβυρνίας, ενώ το Σκάρδον όρος αποτελούσε το σύνορο των ρωμαϊκών επαρχιών Μακεδονίας και Άνω Μυσίας.

1. Η ΙΕ ρίζα *(s)kerdh- «κόβω, σχίζω, τέμνω»

Επειδή θα συνδέσω και τα τρία τοπωνύμια με την ΙΕ ρίζα *(s)kerdh- (επαυξημένη μορφή της ΙΕ ρίζας *(s)ker- «κόβω» που έδωσε το ελληνικό ρήμα κείρω και το αγγλικό shear), καλό είναι να ξεκινήσω με την περιγραφή της ρίζα αυτής.

Στον Γερμανικό κλάδο βρίσκουμε το ο-βαθμο επίθετο *skordh-os > PGmc *skard-az = «έντομος, τεμαχισμένος, χαλασμένος, λαβωμένος» (λ.χ. παλαιό σκανδιναβικό (ΟΝ) skarðr) και το ουδέτερο ουσιαστικό *skordh-om > PGmc *skard-ą = «εγκοπή» (λ.χ. γερμανικό Scharte), από το οποίο προκύπτει το παλαιό σκανδιναβικό ουσιαστικό skarð = «χάσμα, εγκοπή, ρήγμα, στενωπός» που, με τη σειρά του, έδωσε τα τοπωνύμια Skarð (νήσοι Φερόες) και Skarð (Ισλανδία).

Στον Κελτικό κλάδο βρίσκουμε το ρήμα *skerd-ye- > OIr scerdaid = «ξεφλουδίζει, αποξέει».

Στον Βαλτικό κλάδο βρίσκουμε τα λιθουανικά ρήματα skersti/skardyti = «σφάζω, χτυπώ, πετσοκόβω» και τα λετονικά αντίστοιχα šķērst/skārdit «ανατέμνω, σφυροκοπώ, συνθλίβω», το λιθουανικό ουσιαστικό skardis = «απότομη πλαγιά/όχθη» και τα επίθετα skardùs, skardingas = «απότομος, βαθύς» και, τέλος, το μηδενόβαθμο παλαιοπρουσικό *skr.dh- > scurdis «χαλίκι (θραύσματα πέτρας), αξίνα».

Η σημασιολογική εξέλιξη «τέμνω, σχίζω» > «απότομος» στα λιθουανικά skardis, skardùs, skardingas θυμίζει τα ελληνικά τέμνω > ἀπότομος και ῥήγνῦμι > ἀπoρρώξ = «απότομος, γκρεμός».

Στο Σλαβικό κλάδο βρίσκουμε το θηλυκό ουσιαστικό *skordh-eh2 > PSlv *skordá = «σβάρνα» (λ.χ. διαλεκτικό ρωσικό skorodá) και το μηδενόβαθμο (IE *skr.dh- > BSl. *skurd- > PSlv *skŭrd-) σύνθετο ουσιαστικό PSlv *ob-skŭrdŭ > *oskŭrdŭ = «μυτερό σφυρί, αξίνα» (λ.χ. OCS oskrŭdŭ).

Τέλος, στην Αλβανική η ρηματική ρίζα *skerdh- «κόβω» απέκτησε τη σημασία «σκάβω» και το θηλυκό του όρου «σκάφτης» χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τη σαύρα: *skordh-eh2 > EPAlb *skardā > LPAlb *hardë = «σκάφτρα, σαύρα» > Alb hardhëlhardhucë = «σαύρα». Το λήμμα του Ησυχίου σκορδύλη· ζῶόν τι τῶν τελματιαίων, ἐμφερὲς καλαβώτῃ (ζώο των τελμάτων σαν το είδος σαύρας καλαβώτη/ασκαλαβώτη) δείχνει ότι και η Ελληνική (ή κάποια άλλη ΙΕ γλώσσα που διατήρησε το ΙΕ *o) χρησιμοποίησε τη ρίζα *skordh- για να ονομάσει ένα είδος σαύρας σκορδ-ύλη = «σκαφτρούλα».

2. Το ιλλυρικό τοπωνύμιο Σκόδρα = «Αιπεία»

Η Σκόδρα βρίσκεται στην νότια όχθη της ομώνυμης λίμνης, στο σημείο όπου ο ποταμός Κιρ (ο αρχαίος Clausal) και ένας παραπόταμος στου Δρίνου εκβάλλουν στον Μπούνα (ο αρχαίος Barbanna, η απορροή της λίμνης). Η πόλη είναι χτισμένη δίπλα από έναν αιπύ λόφο (ένα αίπος) όπου σήμερα βρίσκεται το Κάστρο Ροζάφα και στην αρχαιότητα βρισκόταν η αρχαία ακρόπολη της Σκόδρας.

Ο Πολύβιος (μέσα 2ου π.Χ. αι.) αναφέρει τη Σκόδρα στην πρεσβεία του Μακεδόνα Αδαίου προς τον Ιλλυριό βασιλιά Γένθιο.

[Πολύβιος, 28.8.4] εἰσβολάς: πλὴν οἵ γε περὶ τὸν Ἀδαῖον διὰ τούτων τῶν τόπων μετὰ πολλῆς κακοπαθείας ἦλθον εἰς Σκόδραν καὶ πυθόμενοι τὸν Γένθιον ἐν Λίσσῳ διατρίβειν διεπέμψαντο πρὸς αὐτόν.

Πιστεύω ότι το αρχαίο ιλλυρικό τοπωνύμιο πρέπει να ήταν Skudrā και ο τύπος Σκόδρᾱ προέκυψε επειδή οι Έλληνες μετά τον 5°  π.Χ. αιώνα είχαν τη συνήθεια να αποδίδουν το ξένο /u/ με /o/, επειδή το ελληνικό «υ» είχε πια την φωνολογική αξία του /ü/. Το πρωτογενές ιλλυρικό /u/ άφησε τα ίχνη του στο ιταλικό όνομα Scutari, στον τύπο «Σκυδρέων πόλις» του Προκοπίου και, κυρίως, στο σερβοκροατικό όνομα Skadar, που προϋποθέτει *Skudrā > PSlv Skŭdrŭ > BSC Skadar (πρβ. PSlv *pętŭ > BSC petak = «Παρασκευή» και λατ. Lápida (εκ του lapis/lapidem) > PSlv Lapĭdŭ > BSC Lapad κατά το ocĭ > BSC ocat).

Ο Προκόπιος στο Περί Κτισμάτων γράφει:

Φρούρια μὲν οὖν νέα πρὸς τοῦ βασιλέως ἐν Ἠπείρῳ νέᾳ γεγένηται τάδε· Βουλπιανσός. Ἐπίστερβα. Σκημινίτης. Ἄονα. Στεφανιακόν. Ἄργος. Ἀλίουλα. Δυρράχιν. Ὁ ἅγιος Σαβιανός. Γέμενος. Βακουστή. Ἄλιστρος. Πάταπα. Ἐπιδοῦντα. Βάκουστα. Μάρτις. Εἰρήνη. Σπερέτιον. Ἀοιών. Στρέδην. Γυναικομίτης. Λάβελλος. Ἐπίλεον. Πισκιναί. Δεύφρακος. Δολέβιν. Ἡδονία. Τιτιάνα. Κιθινάς. Οὐλίβουλα. Βρεβατή. Θησαυρός. Ἀνενεώθη δὲ τάδε· Τοῦ ἁγίου Στεφάνου. Κεθρέων. Ἄπις. Πήλεον. Κώμη. Πακούη. Σκυδρέων πόλις. Ἀντίπαγραι. Τίθυρα. Βρέβετα. Βοῦπος. Ἐνδύνεια. Διόνυσος. Τοῦ Πτωχείου. Τυρκανός. Κάπαζα. Πούψαλος. Γάβραιον. Διόνοια. Κλημεντιανά. Ἰλλύριν. Κιλικαί. Ἀργυάς. Θέρμα. Ἀμάντεια. Παρέτιον.

Το ιλλυρικό τοπωνύμιο *Skudrā μπορεί να ερμηνευθεί ως ουσιαστικοποιημένο θηλυκό μηδενόβαθμο επίθετο σε *-ro-: *skr.dh-reh2 > *Skurd-rā = «Αἰπεῖα» > *Skudrā (πρβ. τα ελληνικά τοπωνύμια Αἴπεια και Αἰπύ), με το πρώτο /r/ να χάνεται λόγω ρωτικής ανομοίωσης (λ.χ. *χρόνδρος > χόνδρος, δρύφρακτος > δρύφακτος). Θυμίζω τα λιθουανικά skardis = «απότομη πλαγιά/όχθη» και skardùs/skardingas = «απότομος, βαθύς».

3. Το Σκάρδον όρος

Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος προσδιορίζει το Σκάρδον όρος ως το μεθόριο των ρωμαϊκών επαρχιών της Άνω Μυσίας και της Μακεδονίας.

[3.9] Ἡ δὲ ἄνω Μυσία περιορίζεται … μέχρι τοῦ Σκάρδου ὄρους … ἀπὸ δὲ μεσημβρίας μέρει Μακεδονίας […]

Ο Πολύβιος (μέσα 2ου π.Χ. αιώνα) αναφέρει το Σκάρδον όρος στην πρεσβεία του Μακεδόνα Αδαίου προς τον Ιλλυριό βασιλιά Γένθιο:

[Πολύβιος, 28.8.3] οἳ καὶ ποιησάμενοι τὴν πορείαν ὑπὲρ τὸ Σκάρδον ὄρος διὰ τῆς Ἐρήμου καλουμένης Ἰλλυρίδος, ἣν οὐ πολλοῖς χρόνοις ἀνώτερον ἀνάστατον ἐποίησαν Μακεδόνες εἰς τὸ δυσέργους ποιῆσαι τοῖς Δαρδανεῦσι τὰς εἰς τὴν Ἰλλυρίδα καὶ Μακεδονίαν […]

Με δεδομένα τα λιθουανικά skardis = «απότομη πλαγιά/όχθη»και skardùs/skardingas = «απότομος, βαθύς», είναι εύλογο να ανάγουμε το δαρδανικό ορωνύμιο *Skard-Σκάρδον» στην ίδια ΙΕ ρίζα *skerdh-: *skordh- > δαρδαν. *Skard-.

Αν μάλιστα θεωρήσουμε το δαρδανικό ορωνύμιο ι-ληκτο *Skardis όπως τον λιθουανικό συγγενή του skardis, τότε μπορούμε να εξηγήδουμε και πως το ορωνύμιο αυτό εξελίχθηκε στο σημερινό Šar. Σε πρώτη φάση, η i-μετάλλαξη άλλαξε το *skárdi– σε *skérdi– (λ.χ. λατ. gravitatem > ΑΒΡ *grevitate > αρμαν. griutate/griutati ~ ρουμαν. greutate και λατ. calicem/salicem > αλβ. qelq/shelg), το οποίο εισήχθε στην επιχώρια λατινική ως *Scérdis/Scérdem.

Αφού η επιχώρια λατινική γενίκευσε την αιτιατική *Scérdem, η Ανατολική Βαλκανική Ρωμανική (ο απόγονός της) εφάρμοσε την τυπική μεταφωνία της *skérdem > *skrde > *skjεarde > *skjarde (λ.χ. séptem > spte > sjέapte > sjápte > ΑΒΡ šapte > αρμαν. shapte/shapti ~ ρουμαν. șapte).

Το μόνο που μένει είναι η εξέλιξη *Sciárde- > *Šárde στην ΑΒΡ μετά τον 5ο αιώνα όπως στο λατ. fascia > ΑΒΡ fašə (αρμαν. fashe/fashi ~ ρουμαν. fașă) και η απλοποίηση -rd- > -r(r)- (λ.χ. αρχαίο κρητικό πέρδιξ > πέρριξ > πῆριξ και αλβανικό shpardh ~ shparr), ώστε οι Σλάβοι μετά το 600 μ.Χ. να παραλάβουν τον τύπο *Šáre και να τον κάνουν Šarŭ > Šar.

4. Η Σκαρδώνα ~ ON Skarð

Έμεινε το δαλματικό τοπωνύμιο Scardōna που ο Στράβων αποδίδει αθέματα ως Σκάρδων:

[Στράβων, Γεωγραφικά, 7.5.4] Μετὰ δὲ τὸν τῶν Ἰαπόδων ὁ Λιβυρνικὸς παράπλους ἐστί, μείζων τοῦ προτέρου σταδίοις [πεντακοσίοις], ἐν δὲ τῶι παράπλωι ποταμὸς φορτίοις ἀνάπλουν ἔχων μέχρι Δαλματέων, καὶ Σκάρδων, Λιβυρνὴ πόλις.

Το κύριο γεωγραφικό χαρακτηριστικό της πόλης ήταν και είναι η χαράδρα (< χαράσσω ~ *skerdh- «κόβω») που έσκαψε ο ποταμός Καταρβάτης του Ψευδο-Σκύλακος (στα λατινικά Titius, στα κροατικά Krka) μέσα στα πέτρινα όρη προκειμένου να εκβάλει στη θάλασσα.

Συνεπώς, ο προρρηθείς πρωτογερμανικός όρος *skardą = «εγκοπή» που έδωσε τον παλαιό σκανδιναβικό όρο skarð = «σχισμή, χαράδρα, στενωπός», ο οποίος με τη σειρά του απαντά ως τοπωνύμιο Skarð στις νήσους Φαρόες και στην Ισλανδία, ταιριάζει γάντι για να ετυμολογήσουμε την δαλματική *skord-h3onh2- > Skardōn- > Scardōna/Σκάρδων ως «Χαράδρα» (πρβ. ἄνθος > ἀνθηδ-ώνἈνθηδ-ών στη Βοιωτία και την πόλη Χαράδρα της αρχαίας Φωκίδος).

Ο λατινικός όρος Scardóna εξελίχθηκε κανονικά στο σημερινό νοτιοσλαβικό Skradin με νοτιοσλαβική μετάθεση των υγρών και τονισμένο (άρα μακρό στην ύστερη λατινική) -óN- > -ūN- > -yN- > -iN- (λ.χ. λατ. Rōma > PSlv Rimŭ), όπως και στο λατινικό Alvōna > Albóna > *Olbynŭ > Labin στην χερσόνησο της Ιστρίας.

Αν ψάξετε λίγο θα δείτε ότι όλα τα θηλυκά λατινικά τοπωνύμια σε –ōna έγιναν -in(ŭ) στη νοτιοσλαβική:

Albona > Labin

Flanona > Plomin

Aenona > Nin

Scardona > Skradin

Bononia > Vidin

Το ενδιάμεσο στάδιο –ōn- > -ūN- για κάποιο λόγο διατηρήθηκε στο Castellióna > Košljun.

Advertisements

15 Comments

Filed under Βαλκανικές γλώσσες, Γλωσσολογία, Ινδοευρωπαϊκά θέματα

15 responses to “Η ΙΕ ρίζα *(s)kerdh-: Σκόδρα, Σκάρδον (όρος) και Σκάρδων

  1. andreagrampsi17

    Smeralde i am not a nationalist my desire, pursuit and aim is just the Scientific truth nothing more, believe me or not !! If you prove me scientifically even that the ancestors of the Albanians are Aliens, well i will admitt it 🙂

    • Don’t worry, I am not saying that you’are a nationalist and I don’t want to “prove” anything to you. My advice to you is to begin by studying on your own the Albanian historical phonology first and then delve in the question of Albanian origins and its literature.

      • andreagrampsi17

        About Shkodra, let me give you a example   καρπός – قارپوز‎ -خربز‎- karpuz- καρπούζι, so a Old Greek word made a ” voyage ” in the Oriental Tongues and ‘returned’  back in Greek a little different, so why proto-albanoids lose the Marine terminology – it is enough few century’s away from the sea ( and especially under the pression of more superior Language ” Pax Latina \Superstratum” ) and at least 50 km away of the shore to lose that vocabolary – all the litoral Albania was inhabited by non-albanians till the 15-th century, ( we do not know if the Komani’s Culture belonged to Latinophones or Proto -Albanophones ) so their Toponymy was ‘ exclusively ‘ inherited by non-albanians, so that might explain why not the  /sk/ > /h/ about Shkodra ( even if we do not know how the Local “illyrians” really called that City ) a later phenomena like Shkamb > Scamnum , Shkumbin > Scampinus , Shkup > Scupi – a exclusive Roman Colony – etc 

      • 1) we do not know if the Komani’s Culture belonged to Latinophones or Proto -Albanophones

        Actually, I thing that it was inhabited by both. I believe that Albanians certainly lived in northern and central Albania by the 7th century, when the Kruja-Komani culture appeared. I can’t tell you that they were also living there before 400 AD, but by AD 600 I’m pretty sure that they were.

        2) Why not the /sk/ > /h/ about Shkodra ( even if we do not know how the Local “illyrians” really called that City ) a later phenomena like Shkamb > Scamnum , Shkumbin > Scampinus , Shkup > Scupi

        Well, here’s the problem. The Albanian shift sk>ks>h is a very ancient one that had already occurred by the 1st ce. BC, when the Latin loanwords begun to enter Albanian.

        So in the region where Early Proto-Albanian was spoken, we don’t expect to find IE toponyms and anthroponyms that preserve IE /sk/ before b,g,d and m,n,r,l,j,w,∅.

        The problem with the Illyrian and Dalmato-Pannonian scenario is that there are a lot of toponyms (Scodra, Scardus, Scardona) and personal names (Skerdilaidas, Scenobardus/Scanobarbus, Scenocelus etc) that preserve IE sk, in positions that Albanian has changed it very early.

        How would you explain as Albanian the personal names Skerdi-laidas (Illyrian proper) and Scenobardus/Scenobarbus (Pannonian)?

      • andreagrampsi17

        Ok now lets go a little further in the north, explain me please the linguistic construction and etymology of this “Illyric” toponymy Delminium ( Delmate tribe, here consist maybe and the essence of the suffix -at issue !! ) – one of my Kosovar friends in Switzerland, while talking, mentioned the word Delme ( to ironize the common biggot people who votes the Xenophobes in EU), i am a Tosk and hearing that word, it just make me a little impression -, Bigeste ( wich Aleksandar Stipcevic mentioned ), Bistua vetus & novus, also Biston ? , a little in the north we have Ulcirus mons ( Malet e Ulqerve -the mountain of the Wolfes ) and Delmate Alps, Bulsinus, near the sea Arous, in the hinterland Bariduum etc I am refering to a specific region in the hinterland of the Delmate tribe, from wich the Illyrian inhabitants of Alburnus Maior in Dacia Romana came from, in the middle of this “Illyrians ” we find the name Ulcudius Beadari ( Ulkth, Ulkudh ) , also Risinum\Rizhon etc Please give me Proofs !!

      • Please give me Proofs !!

        Well I have to write an entire article in order to give you a detailed answer.

        Here I’ll be more brief:

        1) Ulk- could be from *wl.kw-os = “wolf” like albanian ujk, but we don’t know for sure. the “wolf” hypothesis is only one of the many possibilities (welk-/ulk- “wet”, ulciscor “to avenge, avenger”, *h2welk-/(h2)ulk- “to drag (ship on shore)” from where Slavic Pre-Vlaka derives and the slavic loanword volkove > vallkua = “fishnet” in Albanian).

        2) Delminium. The only thing I can tell you with some certainty about this toponym is that the term is morphologically devided probably as Del-min-ium and that the -min- morpheme is IE *-men- because it ablauts to zero grade *-men- > -mn.t- > -mat- in order to form the ethnonym Delmatae, just like Flan-on-a > Flan-n.t- > Flanatae, Sinus Flanaticus.

        Both Katičić and Orel reject the connection with albanian del(m)ë (Proto-Albanian *dail-).

        I cannot give you something concrete about the Del- morpheme of Delminium.

        3) Rizon/Rizinium. This is the only example where I can give you a relatively probable etymology. I think it means “king’s seat, royal city” (it was the seat of illyrian kings) from IE *Hrēg’-yoh3nh2- > rēgīn-/rēgyōn > rīdzīn-/rīdzōn (cf. Lat. rex/regem > regio)

        Note, however, that the required *ē>ī evolution is not an Albanian feature. In Albanian ē>ā>ο, cf. plotë.

        4) Mons Bulzinus/Bulsinus. It survives in modern Croatian Bužanim (and perhaps in Buško Blato if from earlier Bŭlžĭko).

        If we accept the usual etymology IE *bhl.g’- > Dalmatian bulz- then this means that Dalmato-Pannonian was a satem language. However, it does not show the typical albanian evolution *g’>dz>d/dh (cf. *bherHg’- > *bardza > bardhë).

        The same is true for *h2ek’-mon > “rock” > Asamum = Lapida. *k’>s is not like Albanian *k>ts>th, cf. *h2ek’-et- > atset- > athët.

        See below how Polome describes them:

        https://imgur.com/a/VkgB6NP

        Anyway, I’ll write an article during the weekend about Polome’s and Katičić’s descriptions of Illyrian (proper and Dalmato-Pannonian) and we can continue our discussion there.

      • Thanks. I know about the Dalmato-Pannonian (‘Illyrian’) settlement in Dacia. Wilkes also mentions it.

  2. andreagrampsi17

    So thats turn to the “illyrian” toponymy, R.Smajli, page 109; the weak point of Matzinger’s argumentation, first of all, to cite Carl .Sagan -” I great statement need big proofs “, that’s the problem of Matzinger, he mentoined some Toponyms but not all of them…( that’s arbitrarism !!) where is Mati, Drin, Dimale, Nish, Shkupi, Pedhana etc he mentioned the glossa Rhinos without analyzing it !! WHY??

    • Don’t worry, Matzinger is cautious.

      1) Rinos/ren is actually the only good Illyrian-Albanian correspondence that we have, because in this case at least we know the meanings of both terms and we don’t have to guess them.
      It has the same weight that the couple Dacian μαντεία = “mulberry” / Alb. *manta > [*mand] > man has.

      2) Nish, Shkupi: I don’t think that Matzinger excludes a location of Early Proto-Albanians in Moesia Superior. So far he simply has excluded the coastal Illyrian and Thracian proper (east of Strymon) scenarios.

  3. Λαμποβο του Ζάππα

    Ωραιοι διάλογοι

  4. Δημητρυιος

    Hi. What a SCaRy scenario: (-s)KeR ‘cut’ root. Γκρεμός στα Σουηδικά”σκαρα”,όπως ακριβώς έγραψες αγαπητέ Σμερδαλεε. Το ‘Κομμενο’, είναι σύνηθες τοπονυμιο στον Ελληνικό χωρο. Σκόδρα μαλλον παραπεμπει σε rocky hill, με βράχια που κοβουν(*).η. από/κόμματα (shard αγγλ.)από μεγάλους λιθους.Πρόδωσε τον Δάσκαλο και απεδημησε κρεμαμένος στον κρημνο από ξύλο (δένδρο). “Επί ξύλου κρεμαμενος” και με το ενδιαφέρον όνομα-παρατσούκλι,ισως από το πώς πέθανε: (ι)ΣΚαΡιωτης. Και δένδρο και ύψωμα (σάρα, πλαγιά, cliff) αποδίδονται με την ίδια λέξη : sikhari (Sanskr). Σκιροι λίθοι : Ηρακλής.
    Ευ/σκαρα,ορεσιβειοι Βάσκοι,στη γλώσσα τους
    Σχίσιμο σε βράχο.Σχιστο ως τοπονυμιο.Shisto
    Κυπριακον αιδοίον ///////(*)Κομενο, σημείο γεωγραφικό, απότομος άκρη, ακτη, κοπτω, κόβω, cave, κοχη βράχου, σε τείχος, al Cove: Εγκοπη τοίχου,όπου “ζουν” τα πνεύματα των οικειών, με το όνομα SVOD, στην Αρμενική
    γλώσσα,που είναι καλοηθη και το όνομα τους θυμίζει το Σλαβικό Svět,αγια πνεύματα. Ποιος ξέρει σε ποια περιοχή της Ασίας να βρίσκεται η κοινή τους ριζα////. Πάνω από το ύψωμα, για τους προγόνους, ήταν η ουράνια κατοικία της κατά διάφορους τόπους θεότητα:Sakra(Indra) Sacred….

  5. Κουκόηλ'ς

    Καλημέρα. Η δικιά μας η Σκύδρα;

    • Γεια σου Κοκόλια.

      Η Σκύδρα της Μακεδονίας και η βρυγική Κύδρα της Πελαγονίας, μπορεί να σχετίζονται με το τοπωνύμιο Σκόδρα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.