Η μοίρα του Πρωτο-Ελληνικού *-by-

Στην σημερινή ανάρτηση θα εξετάσω την μοίρα του Πρωτο-Ελληνικού συμπλέγματος *-by-, εξηγώντας πρώτα ποια είναι η θεωρητικά αναμενόμενη εξέλιξη και, κατόπιν, θα επιχειρήσω να βρω παραδείγματα που να επιβεβαιώνουν τα θεωρητικά συμπεράσματα.

Το αρχαίο σύμφωνο «β» (/b/) είναι ένα ηχηρό κλειστό (voiced stop) όπως και τα «γ» ((/g/) και «δ» (/d/). Η διαφορά των τριών ηχηρών κλειστών είναι ότι το «β» είναι χειλικό, το «γ» υπερωικό και το «δ» οδοντικό.

Αντίστοιχα, υπάρχουν και τα άηχα κλειστά (voiceless stops) «π» (χειλικό), «κ» (υπερωικό) και «τ» (οδοντικό).

Αφού λοιπόν το «β» είναι χειλικό και ηχηρό και κλειστό, για να συμπεράνουμε την θεωρητικά αναμενόμενη εξέλιξη του πρωτο-ελληνικού *by πρέπει πρώτα να εξετάσουμε την εξέλιξη στα άλλα χειλικά σύμφωνα (π,μ) και στα άλλα ηχηρά κλειστά (γ,δ). Με άλλα λόγια, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε την εξέλιξη των πρωτο-ελληνικών συμπλεγμάτων *py,my, *gy,*dy και *ky,*ty.

Τα καλύτερα παραδείγματα για την εξέταση των παραπάνω συμπλεγμάτων είναι τα θηλυκά τύπου “Devī” *-ih2 > -ia > ya και τα ρήματα σε *-yō.

Το πρόβλημα με την εξέταση του συμπλέγματος *by στην Πρωτο-Ελληνική είναι ότι είναι πολύ λίγα τα /b/ που η Πρωτο-Ελληνική κληρονόμησε από την ΠΙΕ (όπου το /b/ ήταν το πιο σπάνιο σύμφωνο και κατά μερικούς γλωσσολόγους δεν υπήρχε καν και οι λίγες ρίζες που το περιέχουν πρέπει να θεωρηθούν δάνεια στην ΠΙΕ από κάποια άλλη γλώσσα).

PIE-b

Με την εξαίρεση, λοιπόν, της μικρής χούφτας όρων που περιέχουν γνήσιο ΠΙΕ /b/ (λ.χ. *bel- > βέλτερος, βελτίων και *leib– > λείβω), όλα τα Ελληνικά «β» έχουν παραχθεί δευτερογενώς είτε από το χειλοϋπερωικό *gw (λ.χ. gwelh1- > βέλος, *gwerh3- > βιβρώσκω, και βοράqa-si-re-u > βασιλεύς κλπ) είτε μέσω ομοργανικής επένθεσης στο σύμπλεγμα *mr>mbr>br (λ.χ. *mr.ghus > βραχύς, *mr.tos > βροτός κλπ).

Στα συμπλέγματα που περιέχουν υπερωικό και οδοντικό σύμφωνο συνέβη ουράνωση και προστριβοποίηση.

*k(h)y > ts > σσ/ττ

Παραδείγματα:

φύλακ-ς (φύλαξ) > φυλάκjω > φυλάτσω > φυλάσσω/φυλάττω

Φοῖνικ-ς (Φοῖνιξ) > Φοῖνικjᾰ > Φοίνιτσα > Φοίνισσα

Θρᾷκ-ς (Θρᾷξ) > Θρᾷκjᾰ > Θρᾷτσα > Θρᾷσσα/Θρᾷττα

γλωχ- (λ.χ. γλωχίς) > γλώχjᾰ > γλώτσα > γλώσσα/γλώττα

Ο μεταβατικός προστριβόμενος φθόγγος /ts/ υπήρχε κατά την Μυκηναϊκή περίοδο, γιατί στις πινακίδες της Γραμμικής Β ο πληθυντικός συκιαί γράφεται su-za (/sūtsai/ < sūkyai) και το *k’yā-wetes- > tsāwetes > σῆτες γράφεται za-we-te χρησιμοποιώντας το συλλαβογράφημα της σειράς /z/ (που τότε απέδιδε τον ηχηρό προστριβόμενο πρόγονο του «ζ» /dz/) για την γραπτή απόδοση του άηχου προστριβόμενου /ts/.

z-myc

*gy/dy > dz > zd = «ζ/σδ»

Έχω περιγράψει αυτήν την εξέλιξη σε παλαιότερη ανάρτηση.

ἁρπαγ-ή > ἁρπάγjω > ἁρπά-dz-ω > ἁρπάζω

σφαγ-ή > σφάγjω > σφά-dz-ω > σφάζω

φυγ-ή > φύγjα > φύ-dz-α > φύζα (= η μετά δειλίας φυγή)

και παρομοίως:

*kwtr.-ped-ih2 > trapedya > trapedza > τράπεζα/τράπεσδα

*Dyēws > Dzēws > Ζεύς

καρδίᾱ > αιολικός υποχωρητικός τονισμός κάρδjᾱ > κάρ-dz-ᾱ > κάρζα (λ.χ. διάλευκος > ζάλευκος και Ζάλευκος)

*t(h)y > ts > σσ/ττ

ΙΕ *medhyos > PrGrk *methyos > μέτσος > μέσ(σ)ος/μέττος

βυθός > α-βύθjος > ἄβυτσος > ἄβυσσος (δίχως βυθό/πάτο)

totyos > τόσ(σ)ος

*h1erh1-t- > ἐρετ- (Ἐρέτ-ρια, ἐρετ-μόν ) > ἐρέτjω > ἐρέτσω > ἐρέσσω/ἐρέττω

Όταν όμως περνάμε στα χειλικά σύμφωνα τότε ο κανόνας είναι η συμφωνική επένθεση και το επενθετικό σύμφωνο είναι το οδοντικό ανάλογο του υπάρχοντος χειλικού συμφώνου.

*p(h)y > pt = «πτ»

*kalup- > kalupyō > καλύπτω

*spek’- > skep- (η μετάθεση απαντά μόνο στην Ελληνική λ.χ. λατινικό speciō ~ ελληνικό σκοπός) > *skepyomai > σκέπτομαι (με επίθημα *-yomai όπως και στο ρήμα *(s)lh2gwyomai > λάζομαι με ομόρριζο ουσιαστικό *(s)lh2gw-eh2 > λαβή).

ΙΕ *gwabh- > PrGrk *gwaphyō > βάπτω (βαφή)

PrGrk *skaphyō > σκάπτω (σκάφος, σκαφή)

*my > mny = mɲ

Αν προσπαθήσετε να προφέρετε τους όρους Ρωμιός και Ποταμιά θα παρατηρήσετε ότι στην πραγματικότητα λέτε /Romɲòs/ και /Potamɲà/, δηλαδή συμβαίνει επένθεση ενός /n/, το οποίο στην συνέχεια ουρανώθηκε από το /y/ που ακολουθεί (my>mny>mɲ).

Ποια είναι λοιπόν η θεωρητικά αναμενόμενη εξέλιξη του πρωτο-ελληνικού *by ;

Αφού στην περίπτωση του χειλικού /p(h)/ συνέβη η εξέλιξη *p(h)y > pt με το επενθετικό /t/ να είναι το οδοντικό ανάλογο του /p/ και αφού στην περίπτωση του χειλικού /m/ συνέβη η εξέλιξη *my>mny>mɲ με το επενθετικό /n/ να είναι το οδοντικό ανάλογο του /m/, τότε θα περιμέναμε την εξέλιξη *by>bd, μιας και το /d/ είναι το οδοντικό ανάλογο του /b/.

Υπάρχουν παραδείγματα που δείχνουν την τροπή *by>bd στην Πρωτο-Ελληνική;

Κατάφερα να βρω μόνο δύο.

Το πρώτο είναι ο όρος χάλυψ (τὸν χάλυβα, οἱ Χάλυβες) που έδωσε τον παράγωγο όρο *χαλύβjος > *χάλυβδος από τον οποίο προέκυψαν τα χαλύβδινος, Χαλυβδικός κλπ.

Το δεύτερο παράδειγμα είναι ο όρος ῥάβδος που προέρχεται από τον πρωτο-ελληνικό όρο *wr.byos > ϝράβδος που, με τη σειρά του, ανάγεται στην ΙΕ ρίζα *wr.b- ~ «κλαδί» που επίσης έδωσε την βαλτο-σλαβική ρίζα *wr.b- > *virb-, από την οποία προέκυψαν ο λιθουανικός όρος virbas «κλαδί» και ο πρωτοσλαβικός όρος *vĭrba «ιτιά» (OCS vrĭba).

Παραθέτω παρακάτω την περιγραφή της ΙΕ ρίζας *wr.b- ~ «κλαδί» από τους Mallory-Adams.

wrb

Advertisements

9 Comments

Filed under Γλωσσολογία, Ελληνική γλώσσα

9 responses to “Η μοίρα του Πρωτο-Ελληνικού *-by-

  1. Βάταλος

    Αγαπητοί κύριοι,

    1) Συγχαίρω τον κ. Σμερδαλέον, όχι τόσον διά το γλωσσολογικόν μέρος της παρούσης αναρτήσεως (από το οποίον δεν εκατάλαβα γρύ) όσον διά την μνείαν του αριστουργήματος των εκδόσεων «Blackwell» (1η έκδοσις 2010) διά την Αρχαίαν Ελληνικήν Γλώσσαν. Ο γέρων Βάταλος προσφέρει το ανεκτιμήτου αξίας αυτό σύγγραμμα, το οποίον αποκαλύπτει με ατράνταχτα στοιχεία πώς οι Γαλιλαίοι (κυρίως με την Παλαιάν Διαθήκην των Ο΄) αλλά και με την Καινήν Διαθήκην ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ την θείαν Ελληνικήν Γλώσσαν, με αποτέλεσμα τα ρωμέικα που ομιλούμε σήμερον να είναι εις την πραγματικότητα Εβραϊκά Ελληνικά, ολίγην σχέσιν έχοντα με τα Αρχαία Ελληνικά!..

    http://www.docdroid.net/O5SnRxB/a-companion-to-the-ancient-greek-language-edited-by-egbert-j-bakker-blackwell-2010.pdf.html

    2) Προκαλώ τον κ. Σμερδαλέον ή όποιον άλλον Ρωμιόν αναγνώστην διαθέτει τους όρχεις, να μελετήση το κεφάλαιον 18 (εκκινεί από την σελ. 267) υπό τον εύγλωττον τίτλον «Jewish and Christian Greek» που έχει συγγράψει ο λαμπρός ελληνιστής Coulter H. George. Θα φρίξητε, αγαπητοί μου Ρωμιοί + εντιμώτατε κ. Σμερδαλέε, από το πόσον οι Εβδομήκοντα και οι Εβραίοι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ την Θείαν Ελληνικήν Γλώσσαν!.. Και δι’ αυτό το ανοσιούργημα δεν βγάζουν άχναν ο πολύς Γιώργος Μπαμπινιώτης, ο χριστιανομπολσεβίκος Νίκος Σαραντάκος και ο ημέτερος κρυφοχριστιανούλης κ. Σμερδαλέος!..

    3) Διά να αντιληφθήτε την αξίαν του συγγράμματος των εκδόσεων «Blackwell» διά την Αρχαίαν Ελληνικήν Γλώσσαν που προσφέρει απόψε ο γέρων Βάταλος, σάς λέγω το εξής: Εις την αρχήν του 6ου Κεφαλαίου (σελ. 69) που αναφέρεται εις την παράδοσιν των Χειρογράφων και υπογράφει ο καθηγητής Niels Gaul, μανθάνομε κάτι πρωτάκουστον που μάς αποκρύπτουν επιμελώς οι κρυφοχριστιανούληδες μελετηταί της Θείας Ελληνικής Γλώσσης Μπαμπινιώτης + Σαραντάκος + Σμερδαλέος: Επί δύο ολοκλήρους αιώνας μετά την Εικονομαχίαν (787 – 987) το Μισελληνικόν Βυζάντιον δεν παρήγε ούτε έν σύγγραμμα μή Χριστιανικόν, με αποτέλεσμα να καταστραφή η συνέχεια της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης!..

    Μεταφέρω το σχετικόν απόσπασμα διά να αντιληφθήτε τί μάς αποκρύπτουν οι κάθε λογής Μπαμπινιώται, οι Σμερδαλέοι και οι Σαραντάκοι:

    «When in 787 CE the second council of Nicaea “placed under anathema those raging against God’s church, and issuing a decree, elevated the sacred icons to the glory they had from the beginning” (Duffy and Parker 1979: 127) – after the impious and beastly iconoclastic emperors had defiled them for five decades, as the iconophiles would have it – no manuscript of Ancient Greek or otherwise non-Christian content had been produced for almost two centuries. At least none has yet been dated to this
    period with certainty, which means there cannot have been many to begin with. Nor were any ancient texts copied in the two decades following this temporary triumph of orthodoxy. At this crucial junction, Byzantine culture might perceivably have gone down an altogether different path, leaving the modern world with few witnesses to the Ancient Greek language indeed.»

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος

    • 1) Συγχαίρω τον κ. Σμερδαλέον, όχι τόσον διά το γλωσσολογικόν μέρος της παρούσης αναρτήσεως (από το οποίον δεν εκατάλαβα γρύ)

      Γιατί βρε δεν κατάλαβες τίποτε;

      Δεν κατάλαβες ότι όταν προφέρεις τα Ρωμιός και ποταμιά στην πραγματικότητα προφέρεις Romɲòs και potamɲà;

      Ένα απλό ακουστικό τεστ πρέπει να κάνεις. Πες «Ρωμιός» και «Ποταμιά» και άκου προσεκτικά τι λες μετά το /μ/.

      Αντίστοιχα, στην Πρωτο-Ελληνική συνέβη η επένθεση py>pt.

      Στην Σλαβική το py τράπηκε σε plj-, δηλαδή συνέβη επένθεση ενός /L/ στα by,py,my,vy κλπ.

      Έτσι η ΙΕ ρίζα *(s)pyeu- «φτύνω» στην Ελληνική έδωσε το πτύω (pyu- > pTu-) και στην σλαβική έδωσε *pyew- > pljьvati (py>pLy).

      Αντίστοιχο με το πτ του πτύω είναι το πτ των καλύπτω, σκάπτω, σκέπτομαι

      Αντίστοιχο με το ply του σλαβικού pljьvati είναι τα ply/mly σε όρους όπως Skoplje, zemlja.

      Αυτό που προσπάθησα να περιγράψω είναι η εξέλιξη του πρωτο-ελληνικού *by, δηλαδή του συμπλέγματος by που κληρονομήθηκε αυτούσιο από την ΠΙΕ (ή που σχηματίστηκε αρκετά νωρίς στην πρώιμη Ελληνική). Το θέμα είναι νεφελώδες, γιατί υπάρχουν πολύ λίγα /b/ που η Ελληνική κληρονόμησε από την μητρική ΠΙΕ «προκάτ».

      Τα παραδείγματα py>pt και my>mny δείχνουν ότι θεωρητικά θα πρέπει να αναμένουμε by>bd και, κατά τη γνώμη μου, αυτή η θεωρητική πρόβλεψη επιβεβαιώνεται από το ουσιαστικό *wr.b-yos > ῥάβδος (και πιο έμμσα από το θέμα χάλυβ- του όρου χάλυψ που έδωσε παράγωγα σε χαλυβδ- τα οποία μπορούν να εξηγηθούν από το παράγωγο χαλύβjος > χάλυβδος που επιδεικνύει την ίδια προβλεπόμενη τροπή).

      Κατάλαβες;

  2. Βάταλος

    Ευχαριστώ θερμώς τον κ. Σμερδαλέον διά το διαφωτιστικόν σχόλιον. Κατάλαβα τί θέλει να επιτύχη με την παρούσαν ανάρτησιν και ομολογώ πως μόλις τώρα αντιλαμβάνομαι την τεραστίαν δυσκολίαν (αλλά και την μεγίστην σημασίαν) του εγχειρήματός του. Διό και τον συγχαίρω εκ βάθους καρδίας: Είναι όντως μέγας και τον ευγνωμονούμεν όλοι ημείς οι λάτρεις της Θείας Ελληνικής Γλώσσης

    Ευγνώμων διά βίου
    Β.

    • Αχ Βάταλε … μου φαίνεται σου πήραν τα μυαλά οι «οκτωδάκτλυλοι ὄλισβοι» (δλδ δεκάποντα dildo αν και υπήρχαν και μακρότερα) και τα λοιπά βέβηλα βακχικά θύσθλα των δυσσεβών ελληνικών μυστηρίων.

      Ιδού … Αριστοφάνης, Λυσιστράτη στίχος 109:

      Λυσιστράτη

      ἀλλ᾽ οὐδὲ μοιχοῦ καταλέλειπται φεψάλυξ.
      ἐξ οὗ γὰρ ἡμᾶς προὔδοσαν Μιλήσιοι,
      οὐκ εἶδον οὐδ᾽ ὄλισβον ὀκτωδάκτυλον,
      ὃς ἦν ἂν ἡμῖν σκυτίνη ‘πικουρία.
      ἐθέλοιτ᾽ ἂν οὖν, εἰ μηχανὴν εὕροιμ᾽ ἐγώ,
      μετ᾽ ἐμοῦ καταλῦσαι τὸν πόλεμον;

      Μετάφραση Δημητρακόπουλου:

      ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ
      Καλέ τι λες; από γαμιά
      δεν έχει μείνη σπίθα μιά.
      Αφ’ ότου οι Μιλήσιοι μας έχουνε προδώση,
      κ’ εκόψαμε τη σχέσι τους, δεν είδα ούτε τόση
      μια οχταδάκτυλη ψωλή από πετσί φτιασμένη,
      για πέτσινη παρηγοριά τουλάχιστο να μένη.
      Θέλετε σεις λοιπόν μ’ εμέ, αν τύχη κ’ εύρω τρόπο,
      να παύσουμε τον πόλεμο [που ρήμαξε τον τόπο;]

  3. Βάταλος

    Αγαπητοί κύριοι,

    1) Συγχαίρω τον κ. Σμερδαλέον διά την παράθεσιν του Αριστοφανικού αποσπάσματος δια τον οκτωδάκτυλον όλισβον των Μιλησίων εις την εξαισίαν μετάφρασιν του Πολυβίου Δημητρακοπούλου, προκειμένου να πληροφορηθούν οι Ρωμιοί αναγνώσται του τί ωραία πράγματα απώλεσεν η Ανθρωπότης με την επικράτησιν των μισανθρώπων Γαλιλαίων και την εξαφάνισιν του Ελληνικού Πολιτισμού…

    2) Ωστόσον, ο εντιμώτατος κ. Σμερδαλέος δεν μοί απήντησεν εις το πρώτον σχόλιόν μου: Διατί αποκρύπτει συστηματικώς από το εξαίσιον Ιστολόγιόν του την Εβραιοποίησιν της Ελληνικής Γλώσσης μέσω της Μεταφράσεως της Τορά υπό των Εβδομήκοντα Εβραίων Ραββίνων και μέσω των ανελληνίστων Εβραίων συγγραφέων της Καινής Διαθήκης; Διατί αποκρύπτει ότι επί 2 αιώνας (787-987) το μισελληνικόν Βυζάντιον ΑΠΗΓΟΡΕΥΣΕ την έκδοσιν οιουδήποτε ελληνικού συγγράμματος που δεν συνεφώνει με τις αγαπητικές παπαριές των Γαλιλαίων, με αποτέλεσμα να διακοπή η συνέχεια της Θείας Ελληνικής Γλώσσης;

    3) Ημείς οι οπαδοί της Πατρώας Θρησκείας έχομε μίαν παροιμίαν δι’ αυτό που έπραξεν ο αγαπητός κ. Σμερδαλέος: «Βήξ αντί Πορδής»! Τουτέστιν, «άλλα λόγια ν’ αγαπιώμαστε»: Ο κ. Σμερδαλέος έκλασε και υποκρίνεται ότι έβηξεν…

    Μετά πάσης τιμής
    Γέρων Βάταλος

    • 2) Ωστόσον, ο εντιμώτατος κ. Σμερδαλέος δεν μοί απήντησεν εις το πρώτον σχόλιόν μου: Διατί αποκρύπτει συστηματικώς από το εξαίσιον Ιστολόγιόν του την Εβραιοποίησιν της Ελληνικής Γλώσσης μέσω της Μεταφράσεως της Τορά υπό των Εβδομήκοντα Εβραίων Ραββίνων και μέσω των ανελληνίστων Εβραίων συγγραφέων της Καινής Διαθήκης; Διατί αποκρύπτει ότι επί 2 αιώνας (787-987) το μισελληνικόν Βυζάντιον ΑΠΗΓΟΡΕΥΣΕ την έκδοσιν οιουδήποτε ελληνικού συγγράμματος που δεν συνεφώνει με τις αγαπητικές παπαριές των Γαλιλαίων, με αποτέλεσμα να διακοπή η συνέχεια της Θείας Ελληνικής Γλώσσης;

      H συνέχεια της ελληνικής γλώσσης δεν διεκόπη ποτέ Βάταλέ μου και οι μορφωμένοι ελληνισταί Ιουδαίοι (όπως αποκαλούσαν ο Παύλος και ο Λουκάς τους Ιουδαίους που είχαν πάψει να μιλούν Εβραϊκά/Αραμαϊκά και μιλούσαν μόνον την Ελληνική διατηρώντας την Ιουδαϊκή τους πίστη και για τους οποίους άλλωστε έγινε και η μετάφραση των εβδομήκοντα) γνώριζαν την Ελληνιστική Κοινή τόσο καλά όσο και οι υπόλοιποι μορφωμένοι κάκοικοι της Ελληνιστικής ανατολής.

      it speaks of “Hellenists” and “Hebrews.” The existence of these two distinct groups characterizes the earliest Christian community in Jerusalem. The Hebrews were Jewish Christians who spoke almost exclusively Aramaic, and the Hellenists were also Jewish Christians whose mother tongue was Greek. They were Greek-speaking Jews of the Diaspora, who returned to settle in Jerusalem. To identify them, Luke uses the term Hellenistai. When he had in mind Greeks, gentiles, non-Jews who spoke Greek and lived according to the Greek fashion, then he used the word Hellenes (Acts 21.28). As the very context of Acts 6 makes clear, the Hellenistai are not Hellenes.

      Οι Ιουδαίοι αρχιερείς του ναού του Σολομώντος επί Αντιόχου Επιφανούς (όταν έγινε και η εξέγερση των Μακκαβαίων) είχαν τα ελληνικότατα ονόματα Ιάσων και Μενέλαος και είχαν βγει από το ελληνιστικό «Γυμνάσιον» της Ιερουσαλήμ, όπως και όλοι οι άλλοι «ἀπό τοῦ γυμνασίου Ἕλληνες» (όπως αναφέρονται στις πηγές της εποχής) της Ελληνιστικής εποχής.

      Για δείξε μου σε παρακαλώ, Βάταλέ μου, σημεία «παρακμής» και «φθοράς» στην Ελληνική γλώσσα του Ιουδαίου Φλάβιου Ιωσήπου ή του Φίλωνος του Αλεξανδρέως.

    • με αποτέλεσμα να διακοπή η συνέχεια της Θείας Ελληνικής Γλώσσης;
      —-

      Βάταλε, όταν τελειώσεις στην ανακάλυψη της «παρακμής και φθοράς» στην Ελληνική του Ιωσήπου και του Φίλωνος …. για ρίξε και μια ματιά στα «Ελληνικά» του παρακάτω οπαδού της «υμετέρας θρησκείας».

      «Ἡμεῖς οἱ Ῥωμαῖοι» για εκείνους σαν τον παραπάνω χρώμεθα τον χαρακτηρισμό «ἀγροικίζοντες ἰδιῶται», rustici bubulci που έλεγον και οι πάλαι Ρωμαίοι, όρος που παρεμπιπτόντως επιβιώνει στο αλβανικό bujk.

  4. Βάταλος

    Αγαπητέ κ. Σμερδαλέε

    συνεχίζετε να υποκρίνεσθε ότι βήχετε, ενώ πέρδεσθε. Συμφωνώ εις όλα όσα μοί γράφετε εν τω τελευταίω σχολίω σας περί Φλαβίου Ιωσήπου και Φίλωνος του Ιουδαίου. Εγώ άλλο σάς είπα: Συμφωνείτε ή διαφωνείτε ότι η Μετάφρασις των Εβδομήκοντα και η συγγραφή της Καινής Διαθήκης ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ την Ελληνικήν Γλώσσαν, εβραιοποιώντας την;

    ΑΝ δεν συμφωνήτε, αναγνώσατε – παρακαλώ – από το βιβλίον που σάς προσέφερα το κεφάλαιον 18 (εκκινεί από την σελ. 267) υπό τον εύγλωττον τίτλον «Jewish and Christian Greek» που έχει συγγράψει ο λαμπρός ελληνιστής Coulter H. George. Όλα τα επιχειρήματα διά να σάς πείσουν, εκεί μέσα ευρίσκονται

    Μετά της δεούσης τιμής
    Β.

    ΥΓ: Τώρα, αν διαφωνήτε δια την διακοπήν της συνεχείας της Ελληνικής Γλώσσης εξαιτίας της ανθελληνικής αποφάσεως της Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου (787), ξαναδιαβάστε – παρακαλώ – το απόσπασμα του καθηγητού Niels Gaul που ευρίσκεται εις την αρχήν του 6ου κεφαλαίου του ιδίου βιβλίου (σελ. 69):

    «When in 787 CE the second council of Nicaea “placed under anathema those raging against God’s church, and issuing a decree, elevated the sacred icons to the glory they had from the beginning” (Duffy and Parker 1979: 127) – after the impious and beastly iconoclastic emperors had defiled them for five decades, as the iconophiles would have it – no manuscript of Ancient Greek or otherwise non-Christian content had been produced for almost two centuries. At least none has yet been dated to this
    period with certainty, which means there cannot have been many to begin with. Nor were any ancient texts copied in the two decades following this temporary triumph of orthodoxy. At this crucial junction, Byzantine culture might perceivably have gone down an altogether different path, leaving the modern world with few witnesses to the Ancient Greek language indeed.»

    Τί δεν καταλαβαίνετε, κ. Σμερδαλέε; Δικαίωμά σας να θεωρήτε τραβηγμένη την άποψιν του καθηγητού Niels Gaul, δικαίωμά μας και ημών να την ασπαζώμεθα πλήρως…

    • Συμφωνείτε ή διαφωνείτε ότι η Μετάφρασις των Εβδομήκοντα και η συγγραφή της Καινής Διαθήκης ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ την Ελληνικήν Γλώσσαν, εβραιοποιώντας την;
      —-

      Μα δεν γράφει πουθενά για «καταστροφή της γλώσσας» η πηγή σου βρε Βάταλε.

      Τι θα πει «εβραιοποίηση»; Πλην του θρησκευτικού λεξιλογίου (λ.χ. Σάββατο, Σατανάς) δεν υπήρχε άλλη επίδραση της εβραϊκής/αραμαϊκής στην δομή της Ελληνικής.

      Για βρες μου σε παρακαλώ ένα γραμματικό ή συντακτικό φαινόμενο που η Ελληνική δανείστηκε από κάποια σημιτική γλώσσα.

      Και οι αρχαίοι Έλληνες είχαν δανειστεί ένα σωρό σημιτικούς όρους ήδη από την μυκηναϊκή εποχή. Οι λέξεις χρυσός, χιτών, δελτίον κλπ είναι σημιτικά δάνεια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s