Οι Έλληνες αγνοούσαν παντελώς την τζάγγρα, οι Ρωμαίοι την γνώριζαν;

Οι μπουνταλάδες που προσπαθούν να «αποδείξουν» ότι οι μεσαιωνικοί Ρωμαίοι = («Βυζαντινοί») τάχα ήταν Έλληνες, συχνά καταχρώνται ένα χωρίο από την Αλεξιάδα της Κομνηνής, στο οποίο η πορφυρογέννητη πριγκηποπούλα γράφει ότι:

[10.8.6] Ἡ δὲ τζάγγρα τόξον μέν ἐστι βαρβαρικὸν καὶ Ἕλλησι παντελῶς ἀγνοούμενον. Τείνεται δὲ οὐχὶ τῆς μὲν δεξιᾶς ἑλκούσης τὴν νευράν, τῆς δὲ λαιᾶς ἀνθελκούσης τὸ τόξον, ἀλλὰ δεῖ τὸν διατείνοντα τὸ ὄργανον τουτὶ τὸ πολεμικὸν καὶ ἑκηβολώτατον, ὡς ἄν τις εἴποι, ὕπτιον κείμενον ἑκάτερον μὲν τῶν ποδῶν ἐνερεῖσαι τοῖς ἡμικυκλίοις τοῦ τόξου, ἀμφοτέραις δὲ ταῖς χερσὶ τὴν νευρὰν μάλα γενναίως ἀνθελκύσαι. Ἧς κατὰ τὸ μέσον σωλήν ἐστι κυλινδρικὸν ἡμίτομον ἐξημμένον αὐτῆς τῆς νευρᾶς καὶ ὥσπερ τι βέλος ἀξιόλογον μέγεθος ἀπολαμβάνον διήκει ἀπ’ αὐτῆς τῆς νευρᾶς ἐς τὸ τοῦ τόξου μεσαίτατον· ἀφ’ οὗ βέλη παντοδαπὰ διεκπίπτουσιν. Ἐν τούτῳ τοίνυν τὰ βέλη τιθέμενα βραχύτατα μὲν τῷ μήκει, παχύτατα δὲ καὶ πρόσθεν ἀξιόμαχον βάρος σιδήρου λαμβάνοντα. Καὶ τῇ ἀφέσει τῆς νευρᾶς μετὰ σφοδρότητος καὶ ῥύμης ἁπάσης ἀφιείσης τὰ βέλεμνα οὗ ἂν τύχῃ ἐπεισπεσόντα οὐκ εἰς τοὔμπαλιν ἀποπίπτει, ἀλλὰ καὶ ἀσπίδα διέτρησε καὶ θώρακα βαρυσίδηρον διατεμόντα ἐκεῖθεν διὰ θατέρου μέρους ἐξεπετάσθη. Οὕτως ἐστὶ σφοδρὰ καὶ ἀκατάσχετος ἡ ἄφεσις τῶν τοιούτων βελῶν. Ἤδη τοῦτο τὸ βέλος καὶ ἀνδριάντα διεπερόνησε χαλκοῦν καὶ τείχει ἐμπεπτωκὸς μεγίστης πόλεως ἢ ἐπὶ τἄνδον προὔκυψε τοῦ βέλους ἡ ἀκμὴ ἢ ἐνδεδυκὸς κατὰ τὸ μέσον τοῦ τείχους ἀφανὲς γέγονε. Τὸ μὲν οὖν τῆς τζάγγρας πρᾶγμα τοιοῦτόν ἐστιν ὡς ὄντως δαιμόνιον· ὁ δὲ πειρασθεὶς τῆς ἐκ τούτου πληγῆς ἀθλιώτατος ἀναισθήτως ἀποθνήσκων καὶ μηδὲ τῆς πληγῆς, ὁπόση τίς ἐστιν, αἰσθανόμενος.

Η Κομνηνή λοιπόν μας πληροφορεί ότι η τζάγγρα είναι βαρβαρικό είδος τόξου «καὶ Ἕλλησι παντελῶς ἀγνοούμενον» = «και παντελώς άγνωστο στους Έλληνες». Στην συνέχεια περιγράφει πως οπλίζεται η τζάγγρα και πόσο δυνατή είναι η «ῥύμη» του εκτοξευόμενου βέλους.

Η τζάγγρα ήταν ένα είδος βαλλίστρας (crossbow). Για να οπλιστεί κάποιος ξάπλωνε σε ύπτια θέση και, βάζοντας τα πόδια να κράτανε αντίσταση στα «ημικύκλια» του τόξου, τραβούσε με αμφότερα τα χέρια και «μάλα γενναίως» (~ με πάρα πολύ δύναμη) την «νεύρα» (= χορδή) προς το κεφάλι του. Ήταν τέτοια η «σφοδρότητα» και «ρύμη» του βέλους που ήταν «ακατάσχετο», διαπερνώντας ασπίδα και βαρυσίδηρο θώρακα. Όταν το βέλος χτυπούσε σε τείχος πόλεως εξαφανιζόταν διεισδύοντας όλοκληρο μέσα στο τείχος. «Όντως είναι δαιμόνιο πράγμα η αυτή η τζάγγρα» παραδέχεται η Κομνηνή.

Έρχεται λοιπόν ο κάθε αδαής που δεν έχει πιάσει βιβλίο Μεσαιωνικού Ρωμαίου (= «Βυζαντινού») ιστορικού στα χέρια του (πόσο μάλλον να το διαβάσει όλο) και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι «Βυζαντινοί» είναι οι «Ἕλληνες» που αγνοούν παντελώς την ύπαρξη της τζάγγρας.

Την γκάφα αυτή δεν την κάνει μόνο το Νεοελληναριό, την κάνουν και οι «Κουτόφραγγοι»ποντικομαμή της απορωμαιοποίησης των Μεσαιωνικών Ρωμαίων).

L’arme décrite par l’historienne byzantine Anne Comnène (1083-1148)

«La tsangra (arbalète en grec) est un arc barbare (étranger), absolument inconnu des Grecs (Byzantins). Il ne se tend pas (l’arc), […] celui qui tend cet instrument de guerre, particulièrement puissant, doit se tenir pour ainsi dire à la renverse et appuyer fortement les deux pieds sur les demi-cercles de l’arc, tandis que des deux mains, il tire à soi la corde avec grand effort. En son milieu se trouve une rainure semi-cylindrique qui touche à la corde elle-même, elle est à peu près de la dimension d’un trait de grande longueur et va de la corde jusqu’au milieu de l’arc (arbalète) : c’est par là que sont lancés des traits de toute sorte.
Aussi bien, les traits qu’on y place, sont-ils très courts, mais très gros et munis au bout d’une redoutable armature de fer. Du fait de la projection, rendue violente par la corde et par toute la force déployée, les traits ne rebondissent pas en arrière de l’endroit où ils sont venus frapper […] mais traversent un bouclier, perforent une cuirasse de fer épais, et poursuivent leur vol de l’autre côté.
C’est à ce point qu’est violente et irrésistible la force de tels traits.
Ce trait a déjà transpercé une statue de bronze : venant à frapper le rempart d’une grande ville, ou bien il a disparu enfoncé dans l’épaisseur du mur.
Telle est l’action de la tsangra, action réellement diabolique ; celui qui est atteint par l’un de ces coups est bien malheureux, car il meurt subitement sans même sentir le coup, tant il est violent.»

Φυσικά, όποιος είναι εξοικειωμένος με τα «Βυζαντινά» κείμενα καταλαβαίνει ότι εδώ ως «Ἕλληνες» εννοούνται «οι Έλληνες συγγραφείς» της αρχαιότητας. Με άλλα λόγια, η Κομνηνή μας λέει πως δεν βρήκε πουθενά στην αρχαία γραμματεία αναφορά στην δαιμόνια τζάγγρα.

Παρομοίως όταν γράφει:

[1.12.3] Πάλιν δὲ μεμνημένη τοῦ νεανίσκου τούτου παθαίνομαι τήν τε ψυχὴν καὶ τοὺς λογισμοὺς συγχέομαι· ἀνακόπτομαι δὲ τὴν ἀμφὶ τοῦτον διήγησιν φυλάττουσα πάντα καιρῷ τῷ προσήκοντι. Τοῦτο δὲ μόνον οὐχ ὑπομένω μὴ λέγειν, κἂν ἔξω τοῦ καιροῦ λέγοιμι, ὡς ἄγαλμα φύσεως ἦν ὁ νεανίας ἐκεῖνος καὶ Θεοῦ χειρῶν, ὡς οὕτως εἰπεῖν, φιλοτίμημα. Εἰ γὰρ καὶ μόνον ἐθεάσατό τις αὐτόν, εἶπεν ἂν ὡς τοῦ παρ’ Ἕλλησι μυθευομένου χρυσοῦ γένους ἀπορροή·

Λέει για τον νεανία Κωνσταντίνο Δούκα πως ήταν τόσο όμορφος που όποιος τον έβλεπε έλεγε πως καταγόταν «από το Χρυσό Γένος που αναφέρουν οι Έλληνες».

Και εδώ δεν έχουμε καμμία δυσκολία να καταλάβουμε ότι οι «Ἕλληνες» είναι οι αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Ησίοδος και ο Πλάτων που αναφέρουν το «Χρύσεον/Χρυσοῦν γένος τῶν ἀνθρώπων».

[Ησίοδος, Έργα και Ημέραι, 109-110]

χρύσεον μὲν πρώτιστα γένος μερόπων ἀνθρώπων
ἀθάνατοι ποίησαν Ὀλύμπια δώματ᾽ ἔχοντες.

[Πλάτων, Πολιτεία, 468e]

εἶεν: τῶν δὲ δὴ ἀποθανόντων ἐπὶ στρατιᾶς ὃς ἂν εὐδοκιμήσας τελευτήσῃ ἆρ᾽ οὐ πρῶτον μὲν φήσομεν τοῦ χρυσοῦ γένους εἶναι;

[Πλάτων, Κρατύλος, 397e]

Σωκράτης
οἶσθα οὖν τίνας φησὶν Ἡσίοδος εἶναι τοὺς δαίμονας;

Ἑρμογένης
οὐκ ἐννοῶ.

Σωκράτης
οὐδὲ ὅτι χρυσοῦν γένος τὸ πρῶτόν φησιν γενέσθαι τῶν ἀνθρώπων;

Αφού ξεκαθαρίσαμε ποιοι είναι οι «Ἕλληνες» που αγνοούν παντελώς την τζάγγρα είναι καιρός να διερωτηθούμε αν την γνώριζαν οι μεσαιωνικοί Ρωμαίοι.

Λοιπόν, η Κομνηνή έγραψε την Αλεξιάδα μεταξύ 1143-1153 μ.Χ. και δύο  προγενέστερές της «βυζαντινές» πηγές του 11ου αιώνα αναφέρουν την τζάγγρα: η μία πηγή είναι οι «Παρεκβολαί» και η άλλη είναι το «Στρατηγικὸν» του Κεκαυμένου.

tzangra-byz

Γράφει ο Κεκαυμένος (~ 1075 μ.Χ.):

kekaumenos-tsangra

Ἐὰν φυλάττῃς κάστρον καὶ ἀκούσῃς ἔρχεσθαι πρὸς σε τὸν ἐχθρὸν, […] ἐπίστησον μαγγανικὰ τοῖς τείχεσι καὶ τζάγρας

Συμβουλεύει τον γιο του πως να προετοιμάσει αμυντικά το κάστρο του όταν μάθει ότι πλησιάζει εχθρός και επίκειται πολιορκία. Μία από τις συμβουλές είναι να στήσει τζάγρες στα τείχηΤο γεγονός ότι δεν χρειάστηκε να εξηγήσει τι είναι η τζάγγρα, δείχνει ότι ο Κεκαυμένος θεωρούσε δεδομένο ότι ο γιος του θα γνώριζε τον όρο, όταν θα διάβαζε το «Στρατηγικόν».

Στην νέα έκδοση της αγγλικής μετάφρασης της Αλεξιάδος του E.R.A Sewter (1969) που επιμελήθηκε ο Peter Frankopan (2009), ο δεύτερος έχει την εξής υποσημείωση στον όρο «τζάγγρα» που εμφανίζεται στο παραπάνω χωρίο της Κομνηνής:

#25. The tzangra: This digression is extremely detailed, and on a topic in which it is hard to see Anna having a strong personal interest. Together with the heavy coverage of relations with Byzantium’s neighbours and extensive focus on military endeavours, the account of the firing mechanism of a cross bow suggests that either Anna or someone close to her has access to a substantial military archive.

Δηλαδή στις δύο πηγές του 11ου αιώνα που αναφέρουν την τζάγγρα, πρέπει να προσθέσουμε και το «εκτενές Πολεμικό Αρχείο» (substantial military archive) που, σύμφωνα με τον Frankopan, η Κομνηνή χρησιμοποίησε ως πηγή για την συγγραφή της Αλεξιάδας.

Με άλλα λόγια, «Ἡ δὲ τζάγγρα τόξον μέν ἐστι βαρβαρικὸν καὶ Ἕλλησι παντελῶς ἀγνοούμενον», αλλά ήταν γνωστή σε τουλάχιστον τρεις προγενέστερες της Κομνηνής Ρωμαϊκές πηγές, μία από τις οποίες χρησιμοποιήθηκε από την Κομνηνή.

Η τζάγγρα, λοιπόν, ήταν παντελώς άγνωστη στους Έλληνες (της αρχαιότητας), αλλά οι Ρωμαίοι την ήξεραν μια χαρά ήδη από τον 11ο αιώνα.

Και επειδή ο ένας εξ αυτών των Ρωμαίων που γνώριζαν την τζάγγρα πριν από την Κομνηνή ήταν ο Στρατηγός του Θέματος Ελλάδος Κεκαυμένος, του οποίου ο Αρμένιος παππούς είχε επίσης υπάρξει Στρατηγός του Θέματος Ελλάδος (και ο άλλος παππούς του Δημήτριος ο Πολεμάρχιος (Πολέμαρχος = Βοεβόδας) ήταν βοεβόδας του τσάρου Σαμουήλ), πρέπει να σημειωθεί ότι ο Κεκαυμένος δεν αναφέρει κανέναν «Ἕλληνα» σύγχρονό του. Πίστευε πως υπήρχαν δράκοι, αλλά «Ἕλληνες» δεν υπήρχαν. Ο μόνος «Ἕλλην» που αναφέρει στο Στρατηγικὸν του ήταν ο λατινόφωνος Ρωμαίος εκατόνταρχος Κορνήλιος. Ήταν ο πρώτος «Ἕλλην» (= πολυθεϊστής) που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό.

drakos

Καὶ οὐ λέγω σοι ὅτι οὐκ ἔστι δράκων. Εἰσί μεν δράκοντες […]

Και δεν σου λέω ότι δεν υπάρχει δράκος. Υπάρχουν και παραυπάρχουν οι δράκοι […] ο Δίων ο Ρωμαίος (ελληνόφωνος από την Νίκαια της Βιθυνίας που συνέγραψε την Ρωμαϊκή Ιστορία στην Ελληνική) διηγείται πως οι Ρωμαίοι στην πολιορκία της Καρχηδόνας είδαν και έγδαραν έναν.

Advertisements

21 Comments

Filed under Βυζαντινολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας

21 responses to “Οι Έλληνες αγνοούσαν παντελώς την τζάγγρα, οι Ρωμαίοι την γνώριζαν;

  1. Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

    Καλησπέρα Σμερδ.

    Ναι αλλά έτσι δεν είναι σαν να λέει τους μεσαιωνικούς Ρωμαίους “Βαρβάρους” ?

    Επίσης μήπως εννοεί ότι το όνομα ή το είδος της βαλλίστρας( τζάγγρα) είναι βαρβαρικό ? Γιατί οι Έλληνες φαίνεται πως είχαν βαλλίστρες που έμοιαζαν με τζάγγρες.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Oxybeles

    https://en.wikipedia.org/wiki/Gastraphetes

    • Από που κατάλαβες ότι θεωρεί τους Ρωμαίους βάρβαρους;

      Αυτό που λέει είναι πως η τζάγγρα είναι όπλο βαρβαρικής καταγωγής (= που ήρθε από έξω από την Ρωμανία) και δεν βρήκε καμία αναφορά σε αυτήν στην [αρχαία] ελληνική γραμματεία.

  2. Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

    Άρα αν δεν είχε έρθει από έξω θα ήταν ελληνικό, θα ήταν εντός της Ρωμανίας και οι Ρωμαίοι ως μη βάρβαροι θα ήταν συνεχιστές των Ελλήνων.

    • Άρα αν δεν είχε έρθει από έξω θα ήταν ελληνικό,
      —-

      Όχι βέβαια, θα ήταν ρωμαϊκό. Ελληνικό θα ήταν μόνο αν απαντούσε στην αρχαία γραμματεία.

    • Το θέμα είναι ότι προ του Γεωργίου Γεμιστού (“Πλήθων”), δεν χρησιμοποιούνταν καν ο όρος Έλληνες/Ελληνισμός, για οιανδήποτε χρήση πέραν από αυτές:

      1) ΑΡΧΑΙΟΙ Έλληνες
      2) ειδωλολάτρες, και όχι απαραίτητα δωδεκαθεϊστές

      Όσο για το τι ταυτότητα είχαν οι πολίτες της Ρωμανίας: https://sites.google.com/site/romeandromania/Home/9th-c/diplomatic_war

      • Ο όρος «Έλληνες» αρχίζει σιγά σιγά να χρησιμοποιείται από τους λόγιους του 12ου αιώνα, όπως ο Ιωάννης Τζέτζης. Βέβαια, οι λόγιοι αυτοί δεν χρησιμοποιούν τον όρο με εθνοτική σημασία για όλους τους ελληνόφωνους, αλλά με ελιτιστική σημασία μόνον για όσους διέθεταν ελληνική παιδεία. Αυτοί οι λίγοι υπερμορφωμένοι ήταν θαμώνες «θεάτρων» τα οποία ονόμαζαν «πανελλήνια».

        Κατά τον 13ο αιώνα ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις έκανε ιδιαίτερη χρήση του εθνωνυμίου «Έλληνες», αλλά δεν ήταν η επίσημη κανονιστική ταυτότητα της αυτοκρατορίας της Νικαίας. Αυτοί που έγραψαν την «επίσημη» ιστορία της περιόδου (Ακροπολίτης και Παχυμέρης) χρησιμοποιούν την παραδοσιακή ρωμαϊκή ταυτότητα.

        Μετά το 1350, όταν άρχισε να γίνεται εμφανές ότι η Ρωμανία ήταν θνησιγενές κράτος με αβέβαιο μέλλον, τότε πολλοί λόγιοι όπως ο Δημήτριος Κυδώνης άρχισαν να σκέφτονται πιο σοβαρά την ελληνική ταυτότητα.

        Η κορύφωση της παραπάνω εξέλιξης έρχετια τον 15ο αιώνα όταν ο Πλήθων και ο μαθητής του Λαόνικος Χαλκοκονδύλης απορρίπτουν εντελώς την Ρωμαϊκή ταυτότητα για μία εντελώς Ελληνική εθνοτική ταυτότητα.

  3. Ψέκκας

    Για κάποιον (για μένα λογου χάρη) η ελληνικότητα των Ρωμαίων (Βυζαντινών) μπορεί να είναι αρκετή για να τους θεωρήσει Έλληνες. Έχω όμως την εντύπωση ότι η Κομνηνή αναφέρει τους Έλληνες για να δείξει ότι το όπλο αυτό δεν προέρχεται απο την ελληνική αρχαιότητα και ότι ήρθε από αλλού (σαν λέξη ήσαν είδος), δεν τους αναφέρει επειδή δεν το βρήκε στη βιοβλιογραφία. Προφανώς επειδή δεν το βρήκε γραμμένο πουθενά έβγαλε και το συμπέρασμα.

    • Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

      @ Ψέκκας
      Εγώ τείνω να πιστεύω ότι με τον όρο “Έλληνες” δεν εννοεί μόνο τους αρχαίους Έλληνες αλλά και τους Ρωμαίους(Βυζαντινούς). Λέει δηλαδή ότι το όπλο δεν ήταν γνωστό σε όλους ιστορικά τους ελληνόφωνους. Οι δε βυζαντινές πηγές που αναφέρουν την τζάγγρα είναι πολύ κοντινές στην Κομνηνή και έτσι αυτή δικαιολογείται να αναφέρει πως το όπλο ήταν άγνωστο στους ‘Ελληνες (αρχαίους και μεσαιωνικούς Έλληνες ) ως τον 10οαι. ας πούμε.

      Να και ένα άλλο χωρίο της Κομνηνής για τον Βοημούνδο

      “Ἦν δὲ τοιοῦτος ὁ ἀνὴρ οἷος, ὡς ἐν βραχεῖ μὲν εἰπεῖν, οὐδεὶς κατ’ ἐκεῖνον ὤφθη ἐν τῇ τῶν Ῥωμαίων γῇ οὔτε βάρβαρος οὔτε Ἕλλην…”

      Άνθρωπος σαν τον Βοημούνδο, για να τα πει βραχέως, δεν είχε φανεί στην γη των Ρωμαίων, ούτε βάρβαρος ούτε Έλληνας, χάρμα οφθαλμών…( τον λιμπιζόταν φαίνεται !!! 🙂 ).

      Άρα στην γη των Βυζαντινών φάνηκαν βάρβαροι και Έλληνες. Τίποτα άλλο. Οι Βυζαντινοί τι ήταν ? Εγώ λέω πως πίστευε ότι ήταν Έλληνες.

      Αυτά λέω εγώ, με κάθε επιφύλαξη όμως μήπως και αλλάξω γνώμη 🙂 🙂

      • Μόνο που ο ρητορικός μερισμός «οὔτε βάρβαρος οὔτε Ἕλλην» δεν έχει καμία εθνοτική αξία γιατί είναι παρμένος από τον απόστολο Παύλο, για να δηλωθεί το σύνολο του (μη Ιουδαϊκού, «εθνικού») πληθυσμού της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

        Είναι πολύ συχνός ως στερεότυπος μερισμός στον Καντακουζηνό (καμιά δεκαριά φορές).

      • Ορίστε, ο Παύλος στο «Πρὸς Ῥωμαίους» χρησιμοποιεί τον μερισμό «Έλληνες και βαρβάροι», «μορφωμένοι και αμόρφωτοι», για να δηλώσει την ολότητα των μη Ιουδαϊκών πληθυσμών της αυτοκρατορίας. Οι Ρωμαίοι ταξινομούνται στους «Ἔλληνες = μορφωμένους/πολιτισμένους».

        Σε όλη την Αλεξιάδα, ο όρος «βάρβαρος» αντιπαραβάλλεται συνεχώς στον όρο «Ρωμαίος» και ουδέποτε, η Κομνηνή χρησιμοποιεί τον όρο «βάρβαρος» για τους μη ελληνόφωνους Ρωμαίους (Βούλγαροι, Βλάχοι, Αρβανίτες). Η μόνη εξαίρεση είναι οι «βάρβαροι σθλαβογενείς δούλοι» τους οποίους εσκεμμένα προσπαθεί να ενοχοποιήσει για το πραξικόπημα που έκανε ο Αλέξιος.

        Δεν πιστεύω να υπάρχει κανένας που να πιστεύει ότι ο μερισμός αυτός του Παύλου έχει κυριολεκτική εθνοτική σημασία. Αν κάποιος το πιστεύει αυτό τότε ο Παύλος θεωρούσε τόσο τον εαυτό του όσο και τους Ρωμαίους στους οποίους απευθύνεται ως «βάρβαρους», επειδή κανένας εκ των δύο δεν ήταν εθνοτικός Έλληνας.

      • Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

        “είναι παρμένος από τον απόστολο Παύλο,”

        Γιατί να είναι παρμένος από τον απόστολο Παύλο συγκεκριμένα και όχι γενικά από την αρχαία ελληνική γραμματεία ?

      • Γιατί εκεί ειδικά το σύνολο των (μη Ιουδαίων) κατοίκων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας προσδιορίζεται με τον μερισμό «Ἐλληνες και βάρβαροι».
        Το ίδιο δεν κάνει και η Κομνηνή σε αυτό το χωρίο;

        οὐδεὶς κατ’ ἐκεῖνον ὤφθη ἐν τῇ τῶν Ῥωμαίων γῇ οὔτε βάρβαρος οὔτε Ἕλλην

      • Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

        Πού όμως διακρίνουμε ότι ο Παύλος μιλάει για τους κατοίκους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και όχι γενικότερα για όλο τον κόσμο ?

      • Εσύ σε ποιους θα περίμενες να θέλει να διαδώσει τον Χριστιανισμό σε πρώτη φάση. Αν «έβλεπε» έξω από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τότε ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του. 🙂

    • Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

      Μα ήταν ! 🙂 🙂 Ο Θωμάς πως πήγε στην Ινδία και την Παρθία ?
      Τσάμπα κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα ?

      “Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν· 6 γενομένης δὲ τῆς φωνῆς ταύτης συνῆλθε τὸ πλῆθος καὶ συνεχύθη, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν. 7 ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· Οὐκ ἰδοὺ πάντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι; 8 καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν, 9 Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, 10 Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι, 11 Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ;”

      http://www.myriobiblos.gr/bible/nt2/acts/2.asp

  4. Ψέκκας

    το άγιο πνεύμα απότι φαίνεται ήταν ότι όλοι ξέρανε ελληνικά

    • Έτσι είναι.

      [00:16:10-16:22]

      Μιλάει για τις συνθήκες στην Ιουδαία στα χρόνια του Χριστού και λέει “and I can’t hardly imagine anybody worth their soul who wouldn’t know some Greek”.

      = «δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον [σε εκείνα τα μέρη] που «ν΄άξιζε την ψυχή που του δόθηκε» ο οποίος δεν θα γνώριζε έστω στοιχειώδη Ελληνικά».

      • Ψέκκας

        Ο Πλεύρης λέει ότι ο Χριστός ήταν Έλληνας είδη ήταν Γαλιλαίος. (Θέλει να πει ότι καταγόταν από ελληνική πόλη αποικια)Έχεις καμία απάντηση; Αν ήταν Έλληνας θα έκανε τα πάντα να μπει στο ρωμαϊκό δημόσιο μόνιμος.

      • Τώρα θέλεις να απαντήσω στις μ*λ*κίες του Πλεύρη ρε Ψέκκα;

        Τη σειρά Rome την έχεις δει;

        Ο Καίσαρας έχει έναν Ἐλληνα δούλο τον Posca, αν και δούλος δρα ως σύμβουλος του Καίσαρα γιατί ο δεύτερος εκτιμά την γνώμη του και την πονηριά του.

        Σε κάποια φάση μιλάει για «θάρρος» και ο Καίσαρας του απαντά: Το να μιλάνε οι υποδουλωμένοι για θάρρος είναι σαν να μιλάνε τα ψάρια για φτερά. Θα ψάξω να βρω τη σκηνή, γιατί δεν θυμάμαι καλά τα ακριβή λόγια.

      • Έλα το βρήκα:

        [00:52]

        Posca: But … Brave
        Caesar: They say slaves talk of bravery as fish talk of flying
        Posca: They say that, do they? How very witty of them!

        -«Λένε πως οι δούλοι μιλάνε για θάρρος όπως τα ψάρια μιλάνε για πέταγμα στον ουρανό».
        -«Έτσι λένε; Πόσο έξυπνο εκ μέρους τους!»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s