Ο Κραουνάκης, η Λαμία και τα Βουλγάρικα

Πριν μερικές ημέρες ο Ψέκκας παρέθεσε σε σχόλιό του την περιβόητη δήλωση του Σταμάτη Κραουνάκη ότι «πριν 100 χρόνια στην Βόρειο Ελλάδα μιλούσαν Βουλγαρικά και δεν καταλάβαιναν Ελληνικά από τη Λαμία και πάνω»:

[00:58]

Έπεσαν φυσικά όλοι να τον φάνε για την γκάφα του, και άρχισαν να μιλάνε για την «ψυχή» (= συνείδηση) και για τα βάσανα που υπέστησαν από τους Βούλγαρους. Λ.χ. ο Νίκος Χατζινικολάου απάντησε:

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κραουνάκης υπέπεσε σε σφάλμα. Όταν σερβίρεις μια αλήθεια τυλιγμένη με ένα ψέμμα, το όλο πακέτο είναι ένα νέο ψέμμα, όπως στα μαθηματικά το γινόμενο 1x∅=∅. Ποια είναι η αλήθεια της δήλωσης; Ότι φυσικά κάποιοι στην Μακεδονία και την Θράκη είχαν για μητρική γλώσσα την Βουλγαρική. Βέβαια, στην Βόρειο Ελλάδα υπάρχουν και οι Βλαχόφωνοι τους οποίους ο Κραουνάκης δεν τους «τίμησε». Ποιο είναι το ψέμα; Ότι όλοι οι βορειοελλαδίτες και μάλιστα «μέχρι την Λαμία» μιλούσαν Βουλγαρικά και ότι αυτοί που τα μιλούσαν δεν καταλάβαιναν γρι από Ελληνικά και περίμεναν να ελευθερωθούν, δηλαδή να ενσωματωθούν στο Νεοελληνικό Κράτος, για να διδαχθούν την Ελληνική από τον κρατικό μηχανισμό εκπαίδευσης.

Δεν μπορείς όμως να κρατήσεις κακία στον Σταμάτη. Βγήκε τις επόμενες ημέρες ο άνθρωπος και δήλωσε συγγνώμη και για την άγνοιά του και για όσους πλήγωσε με την δήλωσή του. Errare humanum est = «το λανθάνειν ανθρώπινον εστί».

Εγώ πρέπει να πω ότι βρήκα το βίντεο περισσότερο αστείο παρά «προσβλητικό» και θα σας εξηγήσω γιατί. Γέλασα, γιατί η βορειοελλαδίτισσα Καραβάτου έπαθε «αφασία» (< *n. + bhh2 +tieh2) και πετούσε κάτι όρους υπεκφυγής όπως «ιδιώματα» και «διάλεκτοι». Όχι καλή μου  Κατερίνα, καλά το είπε ο Σταμάτης, Βουλγαρικά ήταν 1000 χρόνια τώρα, απλά σήμερα ο όρος είναι «ντεμοντέ»/politically incorrect και γι΄αυτό εμείς μεν τα πλασάρουμε ως Σλαβομακεδονικά και οι γείτονες ως Makedonski. Για να ακούσουμε τι λέει ένας Μακεδόνας από την «Βέργα» (Bobišta) Καστοριάς:

[01:10]

– Πως σας συμπεριφέρθηκαν οι «Γραικοί» (η ελληνική πολιτεία);

– Όχι πολύ καλά (ne mnogu dobre). Δεν μας άφηναν να μιλάμε Βουλγαρικά (ne govorim Bulgarski) και μας έστειλαν με το ζόρι στο Ελληνικό σχολείο (grckoto učilište), όπου ο δάσκαλος (učitel) μας χτυπούσε (?) όταν μιλούσαμε Βουλγαρικά ή -όπως τα λένε τώρα- Μακεδονικά.

Θέλετε να μάθετε τώρα το αστείο; Ο «Μπουμπούκος» είναι από το αμέσως παραδίπλα χωριό (Βλαχοκλεισούρα) και όταν βγήκε στον Μπογδάνο είπε ότι οι μόνοι αλλόγλωσσοι στα μέρη του είναι οι Αρβανίτες και οι Βλάχοι.

:p3::p3:

bobishta

Ακούστε τον

[01:39]

Εγώ βέβαια όταν ακούω τον «Μπουμπούκο» να διαχωρίζει «Έλληνες» και «Ελληνίζοντες» καταλαβαίνω ότι μας δίνει το “ok” να τον θεωρούμε «όχι Έλληνα αλλά Ελληνίζοντα», όπως ακριβώς έκανε και ο Έλληνας πρόξενος του Μοναστηρίου όταν μιλάει για «ελληνίζοντες» και «ρουμανίζοντες» Βλάχους (λ.χ. ο Απόστολος Μαργαρίτης από την Αβδέλλα ίδρυσε το πρώτο Ρουμανικό σχολείο στην Μακεδονία), ξεχνώντας κι αυτός ότι υπήρχαν και οι «βουλγαρίζοντες» Βλάχοι όπως ο Βούλγαρος πρωθυπουργός Andrey Lyapčev (από τα Μογλενά) και η «μάστιγα των Ελλήνων στην δυτική Μακεδονία» Μήτρος Βλάχος, που όταν επιχείρησε να τον εξαγοράσει στην ελληνική παράταξη ο Γερμανός Καραβαγγέλης απάντησε «εγώ αυτά τα όπλα τα πήρα από τον πρίγκηπα Φερδινάνδο [της Βουλγαρίας] και μόνο σ΄αυτόν θα τα παραδώσω. Σταμάτα να παρενοχλείς τους Βούλγαρους για να μη σε γδάρω και στείλω το τομάρι σου πίσω στην Καστοριά [πόλη ξακουστή για τις γούνες]».

Έλληνας πρόξενος Μοναστηρίου [σημ. #6]:

 [6] Ο έλληνας πρόξενος Μοναστηρίου Γουλιέλμος Φοντάνας έγραφε σχετικά τον Απρίλιο του 1890 προς τον υπουργό εξωτερικών Στέφανο Δραγούμη:

οι βλαχόφωνοι Ελληνίζοντες και Ρουμανίζοντες δύνανται να θεωρηθώσιν εν γένει ως θιασώται της ελληνικής γλώσσας, τούτο μεν εκ παλαιών παραδόσεων τούτο δε εκ συμφέροντος, διότι το αίσθημα τούτο υπερισχύει παρ αυτοίς παντός άλλου. Αλλά ούτε παρά τοις Ρουμανίζουσιν ούτε παρά τοις Ελληνίζουσι μεταξύ των Βλάχων υπάρχει υπό εθνική έποψιν σταθερότης χαρακτήρος και πεποιθήσεων”.

Η επιστολή βρίσκεται στο Αρχείο Στέφανου Δραγούμη, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.

Αλλά ας τ΄αφήσουμε αυτό κι ας επιστρέψουμε στην πρώτη «μπουμπουκάδα». Οι Αρβανίτες και οι Βλάχοι … οι μόνες αλλόγλωσσες ομάδες της μεσαιωνικής Βουλγαρίας (ανεξάρτητη Βουλγαρική Αυτοκρατορία από τα τέλη του 9ου μ.Χ. αι. μέχρι την κατάκτηση/προσάρτηση της στην Ρωμαΐδα από τον Βουλγαροκτόνο στις αρχές του 11ου αι., όπου συνεχίζει ως «βυζαντινό» θέμα Βουλγαρίας με την δική του αυτόνομη Αρχιεπισκοπή Οχρίδος , της οποίας όμως ο Αρχιεπίσκοπος διοριζόταν από τον Βασιλέα των Ρωμαίων).

CMH Bulgaria map

Themes 1025 AD small

Σε λίγο θ΄ακούσουμε ότι οι αντίπαλοι στρατιώτες που φώναζαν “běžite, běžite Cesarĭ !!!” όταν τους κυνηγούσε ο Βουλγαρο-κτόνος στην μάχη της Σέτινας ήταν … Αρβανίτες και Βλάχοι. Βέβαια το άλλο γελοίο παραμύθι που ακούγεται εν Ελλάδι είναι ότι ήταν «βιολογικοί Έλληνες που σλαβοφώνησαν» και μάλιστα δεν μιλούσαν Βουλγαρικά, αλλά ένα «σλαβοφανές ιδίωμα» που δεν είναι γλώσσα,που είναι ένα κοκτέιλ τυχαίων «ζωωδών κραυγών» και τουρκικών, σλαβικών και βλαχικών δανείων. Για να δούμε μερικές τέτοιες «ζωώδεις κραυγές»:

Επιγραφή Μοναστηρίου, 1015 μ.Χ. προς τιμήν του τελευταίου Βούλγαρου Τσάρου Ιβάν Βλάντισλαβ, ανιψιού του Τσάρου Σαμουήλ:

† Въ лѣто Ѕ ҃Ф ҃К ҃Г ҃ отъ створенїа мира обнови сѧ съ градь зидаемъ и дѣлаемъ Їѡаном самодрьжъцемъ блъгарьскомь и помощїѫ и молїтвамї прѣс ҃тыѧ влад ҃чицѧ нашеѧ Б ҃чѧ ї въз()стѫпенїе І ҃В ҃ i връховънюю ап ҃лъсъ же градь дѣлань бысть на ѹбѣжище и на сп҃сенѥ ї на жизнь бльгаромъ начѧть же бысть градь сь Битола м ҃ца окто ҃вра въ К ҃. Конъчѣ же сѧ м ҃ца … исходѧща съ самодрьжъць быстъ бльгарїнь родомь ѹнѹкъ Николы же ї Риѱимиѧ благовѣрьнѹ сынь Арона Самоила же брата сѫща ц ҃рѣ самодрьжавьнаго ꙗже i разбїсте въ Щїпонѣ грьчьскѫ воїскѫ ц ҃рѣ Васїлїа кде же взѧто бы злато … фоѧ съжев … ц҃рь разбїенъ бы ц҃рѣмь Васїлїемь Ѕ ҃Ф ҃К ҃В ҃ г. лтѣ оть створенїѧ мира … їѹ съп() лѣтѹ семѹ и сходѧщѹ

In the year [1015/1016?] since the creation of the world, this fortress, built and made by Ivan, Tsar of Bulgaria, was renewed with the help and the prayers of Our Most Holy Lady and through the intercession of her twelve supreme Apostles. The fortress was built as a haven and for the salvation of the lives of the Bulgarians. The work on the fortress of Bitola commenced on the twentieth day of October and ended on the […] This Tsar was Bulgarian by birth, grandson of the pious Nikola and Ripsimia, son of Aaron, who was brother of Samuil, Tsar of Bulgaria, the two who routed the Greek army of Emperor Basil II at Stipone where gold was taken […] and in […] this Tsar was defeated by Emperor Basil in 6522 (1014) since the creation of the world in Klyutch and died at the end of the summer.

Μάλιστα! Ιβάν Τσάρος των Βουλγάρων, με Βουλγαρική καταγωγή (бльгарїнь родомь  = οργανική πτώση του rodŭ =«γένος, καταγωγή») ανιψιός του Τσάρου των Βουλγάρων Σαμουήλ που κατατρόπωσε στο Štipone/Στοπόνιον τον «Γραικικό» στρατό του Βασιλείου (αναφέρεται στην μάχη στις Πύλες του Τραϊανού όπου ο νεαρός «Βουλγαροκτόνος» ηττήθηκε κατά κράτος από τον Σαμουήλ).

rod

Εδώ προσθέτω για τον Ιβάν Βλάντισλαβ ότι είχε «συμπεθεριάσει» με τους Κομνηνούς. Η κόρη του Αικατερίνη της Βουλγαρίας παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Ισαάκιο Κομνηνό και η εγγονή του Μαρία ήταν πεθερά του Αλέξιου Κομνηνού και του Γεωργίου Παλαιολόγου (μπατζανάκια ήταν αυτοί οι δύο) και γιαγιά της Άννας Κομνηνής, η οποία γράφει για την γιαγιά της στην Αλεξιάδα ότι ήταν Βουλγαρικής καταγωγής και η ωραιότερη γυναίκα της εποχής της.

[2.6.2-3] Ἐπεὶ δὲ καὶ ἡ πρωτοβεστιαρία ἡ τοῦ Παλαιολόγου πενθερὰ βαρεῖα ἐνέκειτο τούτῳ συνεξελθεῖν καὶ ἀπειλοῦσα αὐτῷ τὰ δεινότατα, μαλακώτερος γίνεται. Φροντίζει δὲ τὸ ἐντεῦθεν περὶ τῶν γυναικῶν, τῆς τε αὐτοῦ γαμετῆς Ἄννης καὶ Μαρίας τῆς πενθερᾶς αὐτοῦ, τὰ πρῶτα τοῦ γένους ἐκ τῶν Βουλγάρων ἐχούσης, κάλλους δὲ τοσοῦτον ἐπισυρομένης καὶ εὐαρμοστίας μελῶν καὶ μερῶν, ὥστε μηδεμίαν φανῆναι κατ’ ἐκεῖνο καιροῦ τὴν ταύτης ὡραιοτέραν.

Τα γράφω αυτά, γιατί πολλοί, όπως η Καραβάτου παθαίνουν «αφασία» όταν πρέπει να πουν τη λέξη «Βούλγαρος» και «Βουλγαρικά». Ο Ρήγας Φεραίος και ο Δανιήλ Μοσχοπολίτης μια φορά δεν έπασχαν από αυτού του είδους την «αφασία»:

Θούριος:

Σ᾿ ἀνατολὴ καὶ δύσι, καὶ νότον καὶ βοριά,
γιὰ τὴν πατρίδα ὅλοι, νἄχωμεν μιὰ καρδιά.
Στὴν πίστιν του καθ᾿ ἕνας, ἐλεύθερος νὰ ζῇ,
στὴν δόξαν τοῦ πολέμου, νὰ τρέξωμεν μαζί.
Βουλγάροι κι᾿ Ἀρβανῖτες, Ἀρμένοι καὶ Ῥωμιοί,
Ἀράπηδες καὶ ἄσπροι, μὲ μιὰ κοινὴν ὁρμή,
Γιὰ τὴν ἐλευθερίαν, νὰ ζώσωμεν σπαθί,
πῶς εἴμαστ᾿ ἀντριωμένοι, παντοῦ νὰ ξακουσθῇ.

Πρόλογος Τετράγλωσσου Λεξικού:

Aλβανοί, Βλάχοι, Βούλγαροι, αλλόγλωσσοι χαρήτε

κι’ ετοιμασθήτε όλοι σας Ρωμαίοι να γενήτε
βαρβαρικήν αφήνοντας γλώσσαν, φωνήν και ήθη…
Δεν είναι πλέον δύσκολο να μάθετε Ρωμαϊκά
και να μην βαρβαρίζετε με λέξεις πέντε δέκα…
Ξυπνήσατε από τον βαθύν ύπνον της αμαθείας

Ρωμαϊκά γλώσσα μάθετε, μητέρα της Σοφίας

Όσοι πάλι έσπευσαν ν΄απαντήσουν στον Κραουνάκη για «συνειδήσεις» και «ψυχές» που υπέφεραν από τους Βουλγάρους πρέπει να γνωρίζουν ότι υπήρχαν και αντίστοιχες «ψυχές» Βουλγάρων που υπέφεραν από τους Έλληνες. Η Μακεδονία στις αρχές του 20ου αιώνα είχε γύρω στις 250.000 «Σλαβόφωνους» (~50% του χριστιανικού πληθυσμού, με τους ελληνόφωνους να ήταν γύρω στο 40-43% και τους Βλάχους γύρω στο 7-10%) χωρισμένους ~50-50% σε «ελληνίζοντες»/πατριαρχικούς και «βουλγαρίζοντες»/εξαρχικούς. Από τους περίπου 120.000 «Βουλγαρίζοντες» οι 87.000 περίπου αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες στην Βουλγαρία, όπως λ.χ. οι 15.000 Βούλγαροι κάτοικοι της περιοχής του Κικλίς όταν ο Ελληνικός στρατός ισοπέδωσε στην κυριολεξία την πόλη.

87k-Bulg

Αυτά για την «αφασία» της Καραβάτου. Πάμε τώρα στην γκάφα του Κραουνάκη. Οι γλωσσικές ομάδες της Βαλκανικής στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν λίγο πολύ όπως δείχνουν αυτοί οι χάρτες εδώ.

map1880

map1882

Αν ο Κραουνάκης ενδιαφέρεται να μάθει από πότε μιλάνε ελληνικά «απ΄τη Λαμία και πάνω», οι Βόρειες Διάλεκτοι της Ελληνικής Γλώσσας, όπως και οι λοιπές Νεοελληνικές διάλεκτοι, σχηματίστηκαν κατά την περίοδο 1200-1600. Λ.χ. Γράφει ο Geoffrey Horrocks στο βιβλίο του “Greek: a History of the Language and it’s People“:

Horrocks

Δεν μπορεί κανείς βέβαια να απαιτήσει από τον Κραουνάκη, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, να γνωρίζει την νεωτερική ιστορία της Βορείου Ελλάδος. Εντωμεταξύ, το ανιστόρητο όριο «Λαμία και πάνω» του Κραουνάκη μου θύμισε το όριο της Αρβελέρ, όταν είπε ότι το αντικείμενό της επιστήμης της προτιμά να το εκλαϊκεύει μόνο σε παιδιά «απ΄τα Φάρσαλα κι΄απάνω»:

[24:52]

Βέβαια εδώ πρέπει αμέσως να πώ ότι  η Αρβελέρ πρέπει να θυμάται άλλες εποχές, γιατί τις τελευταίες δεκαετίες έχει χαλάσει και η πιάτσα «απ΄τα Φάρσαλα και πάνω». Πλέον η άγνοια της μεσαιωνικής μας ιστορίας δεν έχει γεωγραφικούς περιορισμούς αλλά απλώνεται σαν σκιά πανελλαδικώς.

Το όριο «Λαμία και πάνω» του Κραουνάκη μου θύμισε και ένα άλλο όριο. Πολύ πριν γίνει το Ελληνικό Κράτος, υπήρξε το κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, που είναι εκείνη η διαδικασία μέσα από την οποία οι αστοί ορθόδοξοι έμποροι (ελληνόφωνοι και μη) αποφάσισαν να γίνουν εθνοτικοί Έλληνες. Το 93% αυτών των Διαφωτιστών και των Αναγνωστών τους ήταν … «απ΄τη Λαμία και πάνω», δηλαδή λόγιοι που κατάγονταν από περιοχές που βρέθηκαν εκτός των συνόρων του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους (1832), όπως μας πληροφορεί ο Peter MackRidge, στις σελίδες 33 και 79 του βιβλίου του που έχω παραθέσει για κατέβασμα.

7pc

Πολλοί από αυτούς  τους Νεοέλληνες Διαφωτιστές και τους αναγνώστες τους δεν είχαν την ελληνική ως μητρική γλώσσα και πολλοί κατοικούσαν σε μέρη που ουδέποτε προσαρτήθηκαν στο Ελληνικό κράτος λ.χ. ο ρουμάνος Ιώσηπος ο Μοισιόδαξ από την Cernavodă και ο Βούλγαρος Νικόλαος Πίκκολος από το Βέλικο Τάρνοβο (η βικιπαίδεια τον χαρακτηρίζει «Έλληνα», αλλά «Γραικομάνος» ελληνομαθής Βούλγαρος ήταν ο άνθρωπος, Νίκολα Σάβωφ Χατζηήλιεφ ήταν το αληθινό του όνομα). Ο δε «πατριάρχης του Νεοελληνικού Διαφωτισμού» Ευγένιος Βούλγαρης (γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κέρκυρα), συστήθηκε στην τσαρίνα Αικατερίνη ως «Σλαβιανο-βούλγαρος στην καταγωγή, που ανατράφηκε ως Γραικός από γεννησιμιού του και φιλορώσος στις πολιτικές του πεποιθήσεις».

Voulgaris Patriarch

Pikkolos

Δεν περίμεναν οι Γιαννιώτες να ενσωματωθούν στο Ελληνικό κράτος για να μάθουν να μιλάνε ελληνικά. Τα σημαντικότερα κέντρα Διαφωτισμού στον ελλαδικό χώρο ιδρύθηκαν στα Γιάννενα, πολύ πριν συσταθεί το νεοελληνικό κράτος.

Η Μαρούτσιος σχολή ιδρύθηκε στα Ιωάννινα τον 18ο αιώνα με πρώτο διευθυντή τον προαναφερθέντα Ευγένιο Βούλγαρη (1742).

Η Καπλάνειος σχολή ιδρύθηκε το 1797 πάντοτε στα Γιάννενα. Σχολάρχης της ο μεγάλος Γιαννιώτης διαφωτιστής Αθανάσιος Ψαλίδας.

Η Ζωσιμαία σχολή ιδρύθηκε την ίδια πάνω κάτω εποχή που ο Καποδίστριας προσπαθούσε να δημιουργήσει ένα στοιχειώδες σύστημα κρατικής παιδείας στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος.

Αυτές οι ξακουστές σχολές των Ιωαννίνων δεν είχαν μόνο μαθητές που ανέπτυξαν την Νεωτερική Ελληνική εθνοτική συνείδηση, αλλά και ελληνομαθείς λογίους που ανέπτυξαν ΑΛΛΕΣ νεωτερικές βαλκανικές ταυτότητες, όπως οι Βούλγαροι Αδελφοί Miladinov από την Στρούγκα της Οχρίδος, ο Αλβανός Sami Frashëri και ο αλβανικής καταγωγής Τούρκος Χασάν Ταχσίν Πασάς που παρέδωσε την Θεσσαλονίκη λέγοντας «από τους Ρωμιούς την πήραμε και σ΄αυτούς την παραδίδουμε». Το γράφω αυτό γιατί μέχρι και αυτήν την φράση «καταφέραμε» να παραχαράξουμε και μάλιστα χαζογελώντας:

[35:44]

Αααχ «ανόητοι και μωροί Ρωμαίοι» … που έλεγε και ο Μέγας Βεζύρης Çandarlı Halil Pasha ο Νεότερος.

Αλλά ας γυρίσουμε στο θέμα μας.

Ούτε φυσικά οι Βλάχοι της Μοσχοπόλεως περίμεναν το Ελληνικό κράτος για να μάθουν να μιλάνε ελληνικά. Το δεύτερο τυπογραφείο των Βαλκανίων πέρα από το μοναδικό που υπήρχε μέχρι τότε στην Κων/πολη, το τοποθέτησαν το 1730 Βλάχοι έμποροι στην Μοσχόπολη, όπου λειτουργούσε και η Νέα Ακαδημία. Όταν ο Βλάχος Δανιήλ Μοσχοπολίτης καλεί τους αλλόγλωσσους Αλβανούς, Βλάχους και Βούλγαρους να γίνουν Ρωμιοί και να μάθουν να μιλάνε ρωμέικα, ελληνικό κράτος δεν υπήρχε ακόμα.

Θα κλείσω παραθέτοντας μία Βουλγαρική ταινία για τον Hitar Petar (= ο Πονηρόπετρος, λαογραφικός ήρωας των Βουλγάρων), όπου διαφαίνεται η ζωή των Βουλγάρων κατά την Τουρκοκρατία. Αυτό, για να δείξω ότι οι αλλόγλωσσες χριστιανικές κοινότητες της Βαλκανικής ήταν πολύ περισσότερο εκτεθειμένες στην ελληνική γλώσσα απ΄όσο φαντάζεται ο Σταμάτης Κραουνάκης.

[21:47]

Ο Πονηρόπετρος πάει στο μοναστήρι. Βγαίνει ένας μοναχός και έχουμε τον εξής διάλογο στα βουλγαρικά:

Μοναχός: Χριστιανός (ristijanin, δημώδης προφορά του χristijanin λ.χ. hljap/hlep > ljap/lep) είσαι;

ΠΠ: Ναι

Μοναχός: για κάνε το σταυρό σου να δω

Τέλος πάντων, εισέρχεται ο ΠΠ στο μοναστήρι και η συζήτηση συνεχίζει στα βουλγαρικά μέχρι που στο [22:52] ακούγεται μια παπαδοπομπή που ψέλνει στα ελληνικά:

«Άγιοι Απόστολοι παρακαλείτε  τον Ύψιστον Θεόν δια την σωτηρίαν του κόσμου»

Μέσα στην παπαδοπομπή είναι και ο “Igumen” (= Ηγούμενος, κατά κανόνα ελληνομαθής «Γραικομάνος» μέχρι την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας) ο οποίος στο [23:30] πετάει ένα «πολύ καλά», στο [23:51] «καλά καλά» και στο [24:02] αρχίζει να ευλογεί ελληνιστί. Στο [24:50] ο Ηγούμενος τραγουδά στα ιδιαίτερά του «Χρυσόν σταυρόν εις τον λαιμόν σου ,να τον κρεμάσεις πριν παντρευτείς». Επειδή ο Ηγούμενος ήταν «μερακλής» έρχεται μια «αγαπητικιά» στο δωμάτιο την οποία πάνω στο κέφι [26:35] αποκαλεί «γλυκιά κοκονίτσα».

Advertisements

41 Comments

Filed under Ιστορία, Μυθοθρυψία

41 responses to “Ο Κραουνάκης, η Λαμία και τα Βουλγάρικα

  1. Kostas

    Χρόνια πολλά και καλή χρονιά και από μένα. Να σε ρωτήσω, όταν ο Ρήγας λέει αράπηδες και άσπρους, τι εννοεί? Φαντάζομαι δεν εννοεί αυτό που θα καταλάβαινε σήμερα κάποιος.

    • Γειά σου Κώστα, σου εύχομαι και εγώ τα ίδια.

      Υποθέτω ότι η φράση «αράπηδες και άσπροι» είναι αυτό που ο Calvert Watkins ονομάζει “merism” = «μερισμό». Ο μερισμός είναι ένας τρόπος όπου η ολότητα/το σύνολο εκφράζεται με την συμπαρουσίαση/αντιπαράθεση δύο «μισών» της υποσυνόλων.

      Λ.χ. ο απόστολος Παύλος έλεγε «φέρνω το μήνυμα σε όλους σας Έλληνες και Βαρβάρους» ή οι Άγγλοι χρησιμοποιούν τον όρο “Goods and Chattels” (ακίνητη/άψυχη και κινητή/έμψυχη περιουσία) για να δηλώσουν την συνολική περιουσία ενός ανθρώπου. Τον ίδιο μερισμό κάνει ο Όμηρος στην Οδύσσεια όταν βάζει τον Τηλέμαχο να πει ότι οι μνηστήρες του τρώνε «κειμήλια τε πρόβασιν τε» (= goods and chattels), δηλαδή όλο το βιός του.

      Άρα μην προσπαθείς να το διαβάσεις κυριολεκτικά. Διάβασέ το «ας επαναστατήσουμε όλοι μαζί».

      • Ωραία, έχει η βικιπαίδεια άρθρο για τον μερισμό.

      • Kostas

        Ναι αλλά αυτό προυποθέτει μία διάκριση ανάμεσα σε δύο κατηγορίες: άσπρος-αράπης (ή έστω κάποιου είδους συμπληρωματικότητα). Ποιες είναι αυτές οι κατηγοριες? Κοινώς τι σημαίνει αράπης για τον Ρήγα?

      • Φαντάζομαι σημαίνει «μαύρος» αφού αντιπαραβάλλεται στο «άσπρος».

        Λ.χ. «ο αράπης, ο μαύρος, ο σκύλος, ο black, ο ταμ ταμ ταμ»

        Ή η παροιμία «τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς» που ο Ατταλειάτης την λέει ως «μάτην Αἰθίοπα λευκᾶναί» = «είναι μάταιο να προσπαθείς να λευκάνεις τον Αιθίοπα».

      • Kostas

        Απλώς μου έκανε εντύπωση γιατί νόμιζα ότι αρχικά το αράπης σήμαινε άραβας και δεν νομίζω ότι ήταν κάτι που θα αντιπαραβαλλόταν στο άσπρος. Ακούγεται πολύ μοντέρνο έτσι όπως είναι γραμμένο. Αμερικανιά θα έλεγα κι όλας. Έίχαν οι βαλκάνιοι του 18ου αιώνα υπόψη μαύρους και μάλιστα κάναν τέτοιες “φυλετικές” διακρίσεις ?

      • Έχεις δίκαιο. Η ετυμολογική ρίζα του «αράπη» είναι το «ἄραψ/άραβας». Τώρα πως έγινε η σημασιακή αλλαγή από «άραβας» στο «μαύρος/Αιθίοψ» είναι άλλο θέμα.

  2. ioannis

    Δυνατό άρθρο Σμερδαλέε!

    • Ας είναι καλά ο Ψέκκας που έστειλε το βίντεο. Εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι την δήλωση του Κραουνάκη.

  3. Ψέκκας

    Ο Κραουνακης δεν δηλωσε οτι εκανε λαθος αλλα οτι πληγωσε μαυτα που ειπε και οτι δεν ειπε οτι ειναι Βουλγαροι και παρερμεινευτηκαν οι δηλωσεις τους και οτι τους αγαπαει ολους . https://www.youtube.com/watch?v=mLhZhuBsFro
    απο το 140 και μετα.
    Επισης ειπε οτι η ΝΔ εβαλε να τον σκοτωσουν επειδη ειναι ΣΥΡΙΖΑ 🙂
    Η ουσια σαυτη τη δηλωση ειναι η αεναη προσπαθεια της αριστερας και η προπαγανδα της σαυτο το θεμα και επισης το νοτιο στερεοτυπο “Ελλαδα ειναι μεχρι τη Λαμια απο κει και περα ειναι Βουλγαρια”

    Η Καραβατου ειναι απο την Λαμια και ο Κρατερος με το αρχαιο μακεδονικο ονομα απο την Πελοποννησο.

    Εμενα δεν με πειραξε η δηλωση του Κραουνακη ως ασχετου που εκανε ενα λαθος και πρεπει να το κατανοησουμε αλλα το παγοβουνο κατω απο την θαλασσα και το οτι δεν καταλαβε ακομα οτι εχει ιστορικο σφαλμα.

  4. Ψέκκας

    ολα αυτα εχουν την αρχη τους στο Ελλαδικο κρατος του 19ου αιωνα το οποιο δεν ηθελε να παρει το βαρος της ευθυνης για την μεγαλη Ελλαδα και την ενωση του εθνους σε ενα κρατος. Τοτε που ο Δραγουμης ειπε το χαρακτηριστικο :

    «Οι Ελλαδίτες πολιτικοί κατάντησαν να συναντήσουν με το νου τους κράτος και έθνος ή καλλίτερα μη μπορώντας να φτάσουν στην γενικότητα του «έθνους» έκαμαν την ανικανότητά τους θεωρία. Το κράτος δεν ήταν πια πρόσκαιρο, δεν είχε δημιουργηθεί για να περιμαζέψει το έθνος γύρω του δεν ήταν σταθμός παρά τέλος. Συνέβηκε τούτο το παράδοξο, τούτοι, οι εξωμερίτες, περίμεναν την Ελλάδα να τους γλιτώσει και η Ελλάδα περίμενε μήπως τύχη και σηκωθούν μοναχοί τους να γλιτώσουν τον εαυτό τους».

    Ειναι μια απο τις ντροπες του εθνους οτι ενα κομματι του (οι Νοτιοι Ελληνες) που ηταν και η μειοψηφια του εθνους προσπαθησαν να θεωρησουν τον εαυτο τους ως εθνος του συγκεκριμενου κρατους μεχρι τη Λαμια και οχι ως ιστορικο εθνος οπως ηταν.

    • οι εξωμερίτες, περίμεναν την Ελλάδα να τους γλιτώσει και η Ελλάδα περίμενε μήπως τύχη και σηκωθούν μοναχοί τους να γλιτώσουν τον εαυτό τους

      Αυτό όμως συμβαίνει αρκετά συχνά στην ιστορία, όταν σχηματίζεται ένα κράτος που περιλαμβάνει μόνο ένα μέρος ενός ευρύτερου παραδοσιακού έθνους. Η νέα εθνική (= κρατικά προωθημένη) ταυτότητα συχνά έρχεται σε ρίξη με την παραδοσιακή εθνοτική.

      Ένας παραδοσιακός Ρωμιός δεν θα αποκαλούσε ποτέ έναν μικρασιάτη «τουρκόσπορο», διότι ήξερε ότι οι «Τούρκοι» δεν ήταν «φυλή», αλλά θρησκευτική ομάδα (= μουσουλμάνοι) και κατοικούσαν και στην Ασία και στα Βαλκάνια. Δεν είχε επομένως κανένα νόημα να χαρακτηρίσεις έναν Χριστιανό «τουρκόσπορο» = «μουσουλμανόσπορο», αφού ήταν χριστιανός και όχι «τούρκος» = μουσουλμάνος.

      Μόνον όταν η κρατική παιδεία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους άρχισε να καλλιεργεί την ιδέα «ελληνικής» και «τουρκικής» φυλής στην συνείδηση των πολιτών του, δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για την δημιουργία του όρου «τουρκόσπορος».

      Το βλέπουμε λ.χ. στην Βαβυλωνία στο [39:55] όπου ο Λογοθέτης (επτανήσιος αστυνόμος στο Ναύπλιο) συλλαμβάνει τον ανατολίτη Χατζησάβα.

      Ο αστυνόμος τον αποκαλεί «γιαουρτοβαπτισμένο παλιότουρκα» και ο ανατολίτης απαντά «εγώ Τούρκος δεν είμαι! Χριστιανό ορθόδοξο είμαι! Χατζη- (= άγιος, που έχει επισκεφτεί τους αγίους τόπους) άνθρωπος είμαι και ψέματα ποτέ μου δεν λέω!».

  5. Λοιπόν, πρόσθεσα ακόμα ένα βίντεο στο τέλος της ανάρτησης, για να δείξω ότι δεν ήταν δα κάτι το δύσκολο για τους αλλόγλωσσους Χριστιανούς να μάθουν να μίλάνε ελληνικά.

  6. Μ.

    Ωραία ανάρτηση και απολαυστικό το εύρημα της βουλγάρικης ταινίας -ιδίως τα δημώδη του ηγουμένου. Σκέφτομαι ότι το status της ελληνικής στα Βαλκάνια πριν την είσοδο της περιοχής στη νεωτερικότητα δεν πρέπει να διέφερε και τόσο από εκείνο της λατινικής στη μεσαιωνική Δύση.

    Ο Κραουνάκης αστόχησε δραματικά με τη Λαμία, αλλά και πάλι δε θα βρισκόταν στην ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη αν είχε πει απλώς ότι στις εκτάσεις που προσάρτησε το ελληνικό κράτος από το 1912 κ.ε. υπήρχαν περιοχές στις οποίες οι κάτοικοι ήταν κατά πλειοψηφία αλλόφωνοι; Αν θυμάμαι καλά, ο Κολιόπουλος θέτει ως βόρειο όριο της συμπαγούς ελληνοφωνίας τη νοητή γραμμή (χοντρικά) Καστοριάς – Γιαννιτσών, αλλά αναρωτιέμαι αν υπάρχει καμιά νεώτερη και περισσότερο λεπτομερής μελέτη.

    Μια μικρή σημείωση: το erro καλύτερα μεταφράζεται ως πλανώμαι -μου φαίνεται- παρά ως λανθάνω [=διαφεύγω της προσοχής], όχι;

    • Καλώς τον M.

      —–
      1) Σκέφτομαι ότι το status της ελληνικής στα Βαλκάνια πριν την είσοδο της περιοχής στη νεωτερικότητα δεν πρέπει να διέφερε και τόσο από εκείνο της λατινικής στη μεσαιωνική Δύση.
      —–

      Κι ακόμα παραπάνω, γιατί στην ανατολή υπήρχε ένας πολιτικός οργανισμός (Ρωμαϊκή πολιτεία) που είχε τα ελληνικά ως επίσημη γλώσσα και την ελληνοφωνία ως συστατικό της ταυτότητας των «πρότυπων» υπηκόοων της.
      Το status διατηρήθηκε στην Τουρκοκρατία, γιατί το Πατριαρχείο ήταν στην ουσία το «οθωμανικό υπουργείο ελέγχου των ραγιάδων».

      Όπως σωστά λέει η Αρβελέρ, η «βυζαντινή» αυτοκρατορία ευθύνεται για την συντηρητικότητα της εληνικής γλώσσας και την μη ύπαρξη «ελληνογενών» γλωσσών, όπως οι λατινογενείς γλώσσες της δύσης που προέκυψαν από τα αποθνήσκοντα Λατινικά.
      Οι ελληνόφωνοι διατηρήθηκαν «ομόγλωσσοι» επειδή ήταν συνεχώς «μαντρωμένοι» στο ίδιο πολιτικό μαντρί (Ρωμανία και, αργότερα, Οθωμανική αυτοκρατορία). Η ίδια συνθήκη ευθύνεται και για την παρατεταμένη έκθεση στην ελληνική γλώσσα των επίσης «μαντρωμένων» αλλόγλωσσων κοινοτήτων της Βαλκανικής.

      ——
      2) Αν θυμάμαι καλά, ο Κολιόπουλος θέτει ως βόρειο όριο της συμπαγούς ελληνοφωνίας τη νοητή γραμμή (χοντρικά) Καστοριάς – Γιαννιτσών, αλλά αναρωτιέμαι αν υπάρχει καμιά νεώτερη και περισσότερο λεπτομερής μελέτη.
      —–
      Πιο λεπτομερής «μελέτη» δεν πιστεύω να υπάρχει και αυτό γιατί το γλωσσικό σύνορο δεν ήταν η «γραμμή» που αποτυπώνεται στους χάρτες, αλλά μια «γκρίζα ζώνη διγλωσσίας» ή, καλύτερα τριγλωσσίας, γιατί αυτό που συχνά ξεχνάμε είναι πως οι περισσότεροι υπήκοοι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας πέρα από την όποια μητρική τους γλώσσα ήξεραν να μιλάνε και τουρκικά.

      Οι πιο αναλυτικές περιγραφές της γλωσσικής κατάστασης φέρνουν τα Βουλγαρικά/Σλαβομακεδονικά μέχρι την Χρούπιστα (Άργος Ορεστικό) και σημειώνουν ότι η Καστοριά πιο πάνω ήταν ελληνόφωνη, αλλά είναι να αναρωτιέσαι για την «μονογλωσσία» των χωριών μεταξύ Χρούπιστας και Καστοριάς. Το ίδιο ισχύει και στην Νάουσα. Η πόλη συνήθως περιγράφεται ως ελληνόφωνη, και η περιοχή από την Νάουσα μέχρι την Βέροια ως ένα «μωσαϊκό» ελληνόφωνων και σλαβόφωνων χωριών.

      Νομίζω πως το μοντέλο «διακριτών μονόγλωσσων χωριών» είναι υπεραπλούστευση της πραγματικότητας. Η πραγματικότητα πιστεύω είναι αυτή δίγλωσσων κοινοτήτων με ad hoc (=κατά περίπτωση) επιλογή γλωσσικού κώδικα.

      Θυμίζω τον Bλάχο φύλαρχο που περιγράφει ο Cvijić σε ένα βιβλίο του. Ήταν φύλαρχος ενός νομαδικού βλαχικού φύλου που διαχείμαζε στην Θεσσαλία και τα καλοκαίρια ανέβαινε μέχρι το όρος Μπαμπούνα μεταξύ Πριλάπου και Βέλες. Ο φύλαρχος, χωρίς να έχει πάει σχολείο, ήταν τετράγλωσσος: μιλούσε, εκτός από τη μητρική του Βλαχική, Ελληνικά, «Μακεδο-σλαβικά» (ο όρος που χρησιμοποιεί ο Cvijić, που ο ίδιος όμως ο φύλαρχος σίγουρα θα ονόμαζε «βιργαρέστε» = «βουλγαρικά») και Τουρκικά.

      —-
      3) Μια μικρή σημείωση: το erro καλύτερα μεταφράζεται ως πλανώμαι -μου φαίνεται- παρά ως λανθάνω http://www.tlg.uci.edu/lsj/#eid=63861 [=διαφεύγω της προσοχής], όχι;
      —-

      Έκανες ενδιαφέρουσα παρατήρηση εδώ. Όντως η ετυμολογική σημασία του errare είναι «παραστρατώ, πλανώμαι» όπως επεσήμανες και η αρχαία σημασία του «λανθάνω» είναι «σκεπάζω, κρύβω» (εξού και το επίθετο «λαθραίος» και ο ιατρικός όρος «λανθάνουσα φάση» για την «προκλινική» φάση μιας νόσου).

      Βέβαια, στην φράση errare humanun est το errare έχει την σημασία όχι τόσο του «πλανώμαι», αλλά του «σφάλλω» = «διαπράττω σφάλματα» = “commettere errori”. Είναι ο ορισμός Β.2 “to err, to mistake”, ενώ οι άλλες σημασίες αποδίδονται καλύτερα από το «πλανώμαι» που ανέφερες.

      Επομένως η απόδοση «το λανθάνειν ανθρώπινον εστί» όντως είναι προβληματική (έχει αρχαιοελληνική σύνταξη, αλλά την νεοελληνική σημασία του «λανθάνω»). Μια βελτίωση θα ήταν η «το σφάλλειν ανθρώπινον εστί», αλλά και εδώ η αρχαία σημασία του «σφάλλω» δεν ήταν η σημερινή, αλλά «πέφτω, σκοντάφτω».

      • Ψέκκας

        μεταξυ καστοριας και χρουπιστας που ειναι 6 χιλιομετρα υπαρχει μονο το χωριο Ντουπιακι (Δισπηλιο) το οποιο μιλουσε βουλγαρικα.
        Γκριζα ζωνη διγλωσσιας δεν υπηρχε. Υπηρχαν μονο χωρια που μιλουσαν ελληνικα και δεν ξερανε βουλγαρικα και χωρια που μιλουσαν βουλγαρικα που προφανως μαθαινανε και ελληνικα μεσω της παιδειας απο πολυ παλια καθως τα ελληνικα σχολεια φτανανε μεχρι την πολη των Σκοπιων.

      • Ψέκκας1: Υπηρχαν μονο χωρια που μιλουσαν ελληνικα και δεν ξερανε βουλγαρικα

        Εκείνοι οι ελληνόφωνοι που δούλευαν ως έμποροι στα τοπικά παζάρια συνήθως ήξεραν και βουλγαρικά. Οι γυναίκες από την άλλη, είτε ελληνόφωνες είτε βουλγαρόφωνες, ήταν κατά κανόνα μονόγλωσσες.


        Ψέκκας 2: και χωρια που μιλουσαν βουλγαρικα που προφανως μαθαινανε και ελληνικα μεσω της παιδειας απο πολυ παλια

        Εδώ καλά τα λες. Και ο Βασίλ Τσακαλάρωφ και Κρστε Πέτκωφ Μίσιρκωφ φοίτησαν ως παιδιά στο ελληνικό σχολείο των χωριών τους.

        Ο δε Ντίμιταρ Μιλαντίνωφ (από ην Στρούγγα ης Οχρίδος) καταδόθηκε ως «Ρώσος πράκτορας» στους Τούρκους από τον «Γραικό» μητροπολίτη Οχρίδος επειδή προσπάθησε να εισαγάγει την βουλγαρική γλώσσα στα σχολεία (που ήταν στην Ελληνική). Πέθανε στη φυλακή από τύφο.

        Όπως γράφει και ο ίδιος σε εφημερίδα το 1860: «για πιο λόγο να έχουμε ελληνικά σχολεία όταν δε υπάρχει ούτε μία οικογένεια με μητρική γλώσσα την ελληνική. Εκτός από 3-4 οικογένειες Βλάχων, όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός είναι γνήσιοι Βούλγαροι».

        Η περίπτωση Μιλαντίνωφ είναι μία από τις πολλές περιπτώσεις «τρικλοποδιάς» που οι Έλληνες, μέσω του ελέγχου της εκκλησίας και της συνεργασίας με τους Τούρκους, έκαναν σε κήρυκες ανταγωνιστικών εθνικών προγραμμάτων.

        Μας αρέσει να παριστάνουμε τους «καταπιεσμένους υπόδουλους» των Τούρκων, αλλά όποιος μελετήσει καλά τον μακεδονικό αγώνα θα καταλάβει γιατί οι Ρωμιοί είμασταν «οι χαϊδεμένοι ραγιάδες» των Τούρκων.

        Όταν μελετήσεις την σχέση του Καραβαγγέλη με τις τοπικές Τουρκικές αρχές της Καστοριάς μπερδεύεσαι σχετικά με το ποιος είναι ο «κατακτητής» και ποιος ο «κατεκτημένος». Γράφει ο Dakin Douglas στην σελίδα 168 του βιβλίου του «ο ελληνικός αγώνας στην Μακεδονία»:

        Ο Καραβαγγέλης είχε πράγματι εισέλθει αποφασιστικά στον αγώνα. Στην πόλη της Καστοριάς αυτός ήταν ο πραγματικός κυρίαρχος και όχι ο καϊμακάμης από το ετοιμόρροπο κονάκι του. «Μπορείς να τον δεις», γράφει ο Brailsford, που επισκέφτηκε την Καστοριά το 1903, «οποιαδήποτε μέρα κατά το μεσημέρι -μια αρρενωπή μορφή με μαύρο ράσσο, μαύρη γενειάδα, κυματιστούς βοστρύχους και έντονα χαρακτηριστικά, να ανηφορίζει καμαρωτός πάνω στο άσπρο άλογό του τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στο δικό του μέγαρο στην κορυφή του λόφου. Προηγουμένως υπαγόρευε πολιτική στον Τούρκο Καϊμακάμη».

  7. Ψέκκας

    παντως πριν 150 χρονια που λεει ο Κραουνακης το πιο νοτιο χωριο που μιλουσαν βουλγαρικα ηταν τα Σπηλαια καστοριας το χωριο του Καλτσεφ το ιδιο και 300 χρονια πριν και προφανως και 500.

  8. Εσχατόγερος

    Αγαπητοί κύριοι,
    συγχαίρω τον κ. Σμερδαλέον δια την εξαιρετικής ποιότητος αυτήν ανάρτησιν. Ο σεμνός κ. Σμερδαλέος διστάζει να το ειπή, διά να μή του κλείσουν το Ιστολόγιον, διό και θα το ειπώ εγώ: Η πιό τρανή απόδειξις ότι οι αποβλακωμένοι από το Ιουδαιοχριστιανικόν Ευαγγέλιον Ρωμηοί ηγνόουν προ του 1800 ότι ήσαν Έλληνες, είναι το γεγονός ότι ο Ρήγας εις τον Θούριόν του κάμνει λόγον δι’ όλας τας Φυλάς του Ισραήλ (των Ρωμηών συμπεριλαμβανομένων) πλήν των Ελλήνων!.. Και αυτο το γεγονός μάς το αποκρύπτουν από τα ελληνικά σχολεία επί 2 αιώνας!..

    • Καλώς τον Εσχατογερήνιο Νέστορα !!!

      Πότε δίστασα να πω ότι οι Έλληνες ήταν Ρωμιοί πριν τον διαφωτισμό; Φυσικά μεμονωμένοι λόγιοι που μιλάνε για Ελληνικό γένος, υπάρχουν από τον 12ο αιώνα και έπειτα συνεχώς. Απλώς η ιδέα τους δεν κερδίζει έδαφος μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα.

      Αγαπητέ Γερήνιε Νέστορα, επειδή ετοιμάζω μια σειρά αναρτήσεων για την Αλεξιάδα της Κομνηνής, βγάζω ως μεζεδάκι την εξής ρήση της Κομνηνής: Για να πει ότι ο άνδρας της ο Καίσαρ Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεώτερος γνώριζε και την «ημετέρα», αλλά και την «ἔξωθεν/θύραθεν» ελληνική παιδεία γράφει:

      [7.2.6] Οὗτος τοίνυν ὁ Καῖσαρ καὶ τὰ στρατιωτικὰ γεγονὼς ἄριστος οὐκ ἀμελετήτως ἔσχε πρὸς λόγους, ἀλλὰ πᾶσαν βίβλον ἀναπτυξάμενος καὶ εἰς πᾶσαν ἐπιστήμην ἐγκεκυφὼς πολλὴν σοφίαν ἐκεῖθεν ἠρύσατο, ὅση τε ἡμετέρα καὶ ὅση ποτὲ ἡμετέρα.

      Γνώριζε πολλή σοφία «ὅση τε ἡμετέρα καὶ ὅση ποτὲ ἡμετέρα» = «τόσο την δική μας όσο και αυτήν που ήταν κάποτε δική μας». (ποτὲ = «κάποτε», ορισμός ΙΙ.1)

      Ο καινοτοπικός χαρακτηρισμός «ποτὲ ἡμετέρα» (κάποτε δική μας) για την ελληνική παιδεία που μέχρι τότε όλοι χαρακτήριζαν απλά «ἔξωθεν/θύραθεν» δείχνει ότι κατά την Κομνηνή οι «νῦν Ρὠμαῖοι» ήταν κάποτε Ἑλληνες.

      Θυμίζω ότι η Αλεξιάδα γράφτηκε γύρω στο 1143 μ.Χ. και το 1156 π.Χ. έχουμε την πρώτη χρήση του όρου «Ἑλληνες» με εθνοτική σημασία.

      Βεβαίως, για μία πιο ακριβή εκτίμηση της ταυτότητας της Κομνηνής, θα πρέπει να περιμένετε τις αναρτήσεις που ετοιμάζω.

      • Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

        @ smerdaleos
        “ὅση τε ἡμετέρα καὶ ὅση ποτὲ ἡμετέρα.”
        Λες αντί για την αρχαιοελληνική να εννοεί την λατινική ?

      • Θα ήταν παρατραβηγμένο, γιατί η λατινική παιδεία ποτέ δεν τους ενδιέφερε, ενώ έχουμε πάμπολλα παραδείγματα της εληλνικής ως ἔξωθεν/θύραθεν στο ζεύγος «ἡμετέρα – ἔξωθεν/θύραθεν».

      • Pertinax

        Φίλε Σμερδαλέε κι εγώ έχω την ίδια απορία με τον Ρ=Ε=Γ. Αν συνυπολογίσουμε την αναβίωση του ενδιαφέροντος για τα λατινικά από την εποχή του Μιχαήλ Ψελλού (βλ. το άρθρο του Μαρκόπουλου περί “βυζαντινού αυσονισμού” που σου είχα στείλει) το πράγμα μπερδεύεται περισσότερο.

      • Καλώς τον Περτίνακα !!!

        Τι να πω βρε Περτίνακα. Ας τα πάρουμε λίγο ένα ένα.

        1) Ο Σκυλίτσης χωρίζει την «ἡμετέρα» από την «θύραθεν/ἔξωθεν/ἑλληνική» παιδεία.

        καὶ Ἰωάννου δὲ τοῦ Βουλγαρίας ἀρχιεπισκόπου κοιμηθέντος, ἕτερον ὁ βασιλεὺς προχειρίζεται, Παφλαγονίας μὲν ὁρμώμενον, κἂν τῇ μεγάλῃ δὲ ἐκκλησίᾳ διαπρέψαντα, καὶ τὸ τοῦ χαρτοφυλάκου διακόνημα ἐν πολλοῖς ἔτεσιν διανύσαντα, ἔρωτι δὲ ἡσυχίας καὶ τῷ (τὸ U) μὴ καλῶς τὰ θεῖα οἰκονομεῖσθαι παραιτησάμενον τοὺς ἐν μέσῳ θορύβους, καὶ διὰ τὸ μὴ θέλειν τῷ πατριάρχῃ προσκρούειν ἡσυχάζοντα καὶ ἰδιοπραγοῦντα. οὗτος Λέων μὲν ἐκαλεῖτο, πᾶσαν δὲ παιδείαν ἐξήσκητο τήν τε θύραθεν καὶ τὴν ἡμετέραν, ἐπιστὰς δὲ τῇ Βουλγαρίᾳ πολλὰ μνημεῖα τῆς αὐτοῦ ἀρετῆς καταλέλοιπεν.

        Ωραία, Λέων ο αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας από την Παφλαγονία «πᾶσαν δὲ παιδείαν ἐξήσκητο τὴν τε θύραθεν καὶ την ἡμετέραν»

        Εδώ το θύραθεν που αντιπαραβάλλεται στο «ἡμετέρα» είναι σίγουρα η «ἑλληνική» παιδεία.

        [Mich3.14] Ἐτελεύτησε δὲ πρὸ τούτου καὶ ὁ Μανουήλ, νόσῳ δή τινι κρατηθείς. μονωθεὶς δ’ ὁ Βάρδας ἦγε καὶ ἔφερε τὰ πάντα καὶ τὰς ἐκ βασιλέως ἤμειβε συνεχῶς τιμάς, ἀνῄει δὲ καὶ εἰς τὴν καίσαρος δόξαν τε καὶ τιμήν,
        τοῦ Μιχαὴλ μηδενὸς ἑτέρου φροντίζοντος τῶν πολιτικῶν, ἀλλ’ ἢ θεάτρων καὶ ἵππων ἁμίλλης. καὶ τὸ δὴ χείριστον, οὐκ ἠγάπα θεατὴς εἶναι μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἡνιοχεῖν καὶ παίγνιον τοῖς πᾶσι προκεῖσθαι καὶ γέλως. καὶ ὁ μὲν ἐν τούτοις ἦν, ὁ Βάρδας δὲ διεῖπε τὰ πολιτικὰ καὶ τῆς βασιλείας κατεστοχάζετο, ὡς αὐτὴν εὐκαίρως παραληψόμενος.ἐπεμελήθη δὲ καὶ τῆς ἔξω σοφίας (ἦν γὰρ ἐκ πολλοῦ χρόνου παραρρυεῖσα καὶ πρὸς τὸ μηδὲν ὅλως χωρήσασα τῇ τῶν κρατησάντων ἀγροικίᾳ καὶ ἀμαθίᾳ), διατριβὰς ἑκάστῃ τῶν ἐπιστημῶν ἀφορίσας, τῶν μὲν ἄλλων, ὅπῃ περ ἔτυχε, τῆς δ’ ἐπὶ πᾶσιν ἐπόχου φιλοσοφίας κατ’ αὐτὰ τὰ βασίλεια ἐν τῇ Μαγναύρᾳ. καὶ οὕτως ἐξ ἐκείνου ἀνηβάσκειν αἱ ἐπιστῆμαι ἤρξαντο. τοῦτο τὸ ἔργον κάλλιστόν τε καὶ περιβόητον ὂν οὐκ ἴσχυσεν ἀποπλῦναι τὰς ἐνούσας ἄλλας τῷ Βάρδᾳ κῆρας.

        Ο ιδρυτής της Μαγναύρας Καίσαρ Βαρδάς «ἐπεμελήθη δὲ καὶ τῆς ἔξω σοφίας» που σίγουρα είναι πάντα η ελληνική παιδεία που σαν «ἔξω/θύραθεν» αντιπαραβάλλεται στην «ἡμετέρα».

        Πάμε τώρα στην Κομνηνή:

        Στην αρχή του προοιμίου είναι περήφανη για την «εἰς ἄκρον» σπουδή της ελληνικής παιδείας:

        Ταῦτα δὲ διεγνωκυῖα ἐγὼ Ἄννα, θυγάτηρ μὲν τῶν βασιλέων Ἀλεξίου καὶ Εἰρήνης, πορφύρας τιθήνημά τε καὶ γέννημα, οὐ γραμμάτων οὐκ ἄμοιρος, ἀλλὰ καὶ τὸ Ἑλληνίζειν ἐς ἄκρον ἐσπουδακυῖα καὶ ῥητορικῆς οὐκ ἀμελετήτως ἔχουσα καὶ τὰς Ἀριστοτελικὰς τέχνας εὖ ἀναλεξαμένη καὶ τοὺς Πλάτωνος διαλόγους καὶ τὸν νοῦν ἀπὸ τῆς τετρακτύος τῶν μαθημάτων πυκάσασα

        Παρακάτω λέει ότι ο Αλέξιος παρότρυνε τους μαθητές να δώσουν προτεραιότητα στην μελέτη των Θείων Βιβλίων έναντι της Ελληνικής παιδείας:

        [5.9.4] Ἀλλὰ ταῦτα μὴν ἦσαν πρὸ τοῦ ἀναχθῆναι τὸν ἐμὸν πατέρα εἰς τὴν τῆς βασιλείας περιωπήν· ἐπεὶ δὲ τὰ ὡδὶ παιδείας εὗρεν ἁπάσης ἐνδεῶς ἔχοντα καὶ τέχνης λογικῆς, τοῦ λόγου πόρρω που ἀπελαθέντος, αὐτὸς εἴ που σπινθῆρές τινες ἦσαν τούτου ὑπὸ σποδιᾷ κρυπτόμενοι, ἀναχωννύειν ἠπείγετο. Καὶ τοὺς ὅσοι περὶ τὰ μαθήματα ἐπιρρεπῶς εἶχον (ἦσαν γάρ τινες καὶ οὗτοι βραχεῖς, καὶ οὗτοι μέχρι τῶν Ἀριστοτελικῶν ἑστηκότες προθύρων), τούτους πρὸς μάθησιν ὀτρύνων οὐκ ἐνεδίδου, προηγεῖσθαι δὲ τὴν τῶν θείων βίβλων μελέτην τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας ἐπέτρεπε.

        Σε όλα αυτά τα παραδείγματα η «ἡμέτερη» παιδεία που βρίσκεται στις «Θείες Βίβλους» αντιπαραβάλλεται στην «ἔξωθεν/θύραθεν/ἑλληνική» παιδεία.

        Και στο χωρίο που περιγράφει την μόρφωση του άνδρα της Νικηφόρου Βρυέννιου μιλάει «για ἡμετέρα και ποτὲ ἡμετέρα» παιδεία.

        Έχουμε την διπλή αντίθεση

        ημέτερη – έξωθεν/θύραθεν/ελληνική και ημέτερη – κάποτε ημέτερη

        Δηλαδή μαθηματικώς έχουμε Α= -Β και Α= -Γ … δεν έπεται αυτομάτως ότι Β=Γ;

        Τι λέτε;

      • Pertinax

        Πειστικός ο συλλογισμός σου Σμερδαλέε. Προς στιγμή έκανα ένα συσχετισμό της φράσης της Κομνηνής με αυτή του Πορφυρογέννητου για την (νυν ημέτερη) ελληνική γλώσσα που είχε αντικαταστήσει την πάλαι ποτέ ημέτερη ρωμαϊκή (=λατινική). Περιμένουμε τα υπόλοιπα μέρη της εθνολογικής ανάλυσης της Κομνηνής και φυσικά την ερμηνεία σου για το επίμαχο απόσπασμα (“… και τον αγράμματον Έλληνα ορθώς ελληνίζοντα”…) 😉

      • Το κακό είναι πως θα πρέπει να περιμένεις λίγο γι΄αυτήν την φράση, γιατί δεν είναι στα πρώτα 8 βιβλία. Θα έρθει όμως η ώρα της.

  9. Εσχατόγερος

    Αγαπητέ κ. Σμερδαλέε,
    μετά μεγάλης αγωνίας αναμένω την ανάρτησίν σας διά την Άνναν Κομνηνήν, διότι υπήρξε η πρώτη ελληνίστρια της Ρωμηοσύνης, αν και δεν είχε απαλλαγεί εντελώς από την χριστιανικήν σύφιλιν.

    1) Προτρέπω τους αναγνώστας σας να καταβιβάσουν εδώ
    http://bookos-z1.org/book/1178425/6b7b5b
    την Αλεξιάδα εις το πρωτότυπον με δυνατότητα ερεύνης λέξεων. Θα εντυπωσιασθήτε με όσα υπέροχα λέγει δια τους Έλληνας. Ιδού αι φράσεις που μας αποκρύπτουν επί αιώνας εις τα ρωμέηκα σχολεία:

    α) «Εἰ γὰρ καὶ μόνον ἐθεάσατό τις αὐτόν, εἶπεν ἂν ὡς τοῦ παρ’ Ἕλλησι μυθευομένου χρυσοῦ γένους ἀπορροή• οὕτως ἀμήχανον εἶχε τὸ κάλλος…»

    β) «Καὶ ἔστιν ἰδεῖν καὶ Λατῖνον ἐνταῦθα παιδοτριβούμε νον καὶ Σκύθην ἑλληνίζοντα καὶ Ῥωμαῖον τὰ τῶν Ἑλλήνων συγγράμματα μεταχειριζόμενον καὶ τὸν ἀγράμματον Ἕλληνα ὀρθῶς ἑλληνίζοντα,..»

    2) Η Αλεξιάς, αγαπητέ κ. Σμερδαλέε είναι κόλαφος διά τους ρωμισυνιστάς, τύπου Ιωάννου Ρωμανίδου και παπα-Μεταλληνού. Διότι αποκαλύπτει όλας τας αγριότητας των ιερέων του Ραββίνου Χριστού εναντίον των αλλοθρήσκων. ΙΔΟΥ μία σύντομος περίληψις των όσων λέγει η μεγάλη αυτή Βυζαντινή συγγραφεύς:

    α) Στην “Αλεξιάδα” της, η Αννα Κομνηνή αναφέρει ότι ο πατέρας της Αλέξιος Α΄ (την εποχή του οποίου έγινε και η καταδίκη του Ιταλού, επειδή αγαπούσε τον Πλάτωνα) κάλεσε τον αιρετικό Νείλο μάλλον μαθητή του Ιταλού, τον μάλωσε για τις θρησκειολογικές του απόψεις και του ζήτησε να τις απαρνηθεί: «Εκείνος όμως έμενε προσηλωμένος στη δική του κακοδοξία και ήταν πανέτοιμος να υποστεί κάθε είδους βασανιστήριο, και στρέβλες και δεσμά και ακρωτηριασμό, προκειμένου να εγκαταλείψει τη διδασκαλία πώς το ανθρώπινο “εθεώθει φύσει”», φυσικά αναθεματίστηκε “στον αιώνα τον άπαντα” μαζί με τον Βλαχερνίτη και τους “ενθουσιαστές”, αλλά δεν μάθαμε περαιτέρω την τύχη του (Αλεξιάς 10.1.1).

    β) Όταν υπήρξε μεγάλη ανάγκη χρημάτων από τον Αλέξιο και αποφάσισε να εκποιήσει αχρηστευμένα ιερά σκεύη των μεγάλων ναών, υπήρξε αντίδραση από τον αρχιερέα της Χαλκιδόνας, που έλεγε ότι οι εικόνες δεν προσκυνούνται μόνο για τον εικονιζόμενο πρόσωπο αλλά ακόμα και αν αυτό σβηστεί είναι ιερές (ο .π. 5.2) (σήμερα ίσως μας πουν ότι αυτό δεν είναι ειδωλολατρία). Για το θέμα αυτό όταν γύρισε από τις εκστρατείες ο Αλέξιος νικητής τα επέστρεψε σε χρυσό πολλαπλάσια (γιατί το θέμα φυσικά επανήλθε από την Εκκλησία), καθώς και όρισε ετήσια ποσότητα χρυσού για την Εκκλησία (ο.π. 6.3).

    γ) Επιστρέφοντας ο Αλέξιος από νικηφόρες μάχες σταμάτησε σε μια περιοχή που κυριαρχούσαν οι Παυλικιανοί (οι ήδη εκτοπισμένοι από την Μ. Ασία) και αφού δήθεν τους κάλεσε να μιλήσουν, συνέλαβε με υποκρισία και δόλο τους αρχηγούς τους, τους φυλάκισε και δήμευσε την περιουσία τους. Όσοι μετανόησαν βαπτίστηκαν και τους δέχτηκε στον στρατό, τους άλλους τους έστειλε φυλακισμένους σε μακρινά νησιά (ο.π. 6.2). Παρακάτω (14.8) αναφέρει η Άννα ότι οι οπαδοί αυτοί των ιδεών του Μάνεντος (τους συγχέει με τους Μανιχαίους) ήταν τόσο “φανατικοί” ώστε ήταν έτοιμοι ακόμα και να χύσουν το αίμα τους για τις ιδέες τους και για αυτό τους εξανδραπόδισε ο Τσιμισκής και τους μετέφερε από την Μικρά Ασία στην Θράκη για να φύγουν από τις οχυρές πόλεις και να γίνουν ανάχωμα (κοντά στην Φιλιππούπολη) κατά των Σκυθών. Ο Αλέξιος περνώντας ξανά αργότερα από τα μέρη τους, άρχισε ιεραποστολικό έργο μαζί με την Εκκλησία για να τους μεταπείσει. Η μέθοδος τώρα άλλαξε: Στους αρχηγούς τους δίνει δώρα και τους κάνει αξιωματούχους του στρατού, και στους υπόλοιπους μεταμελημένους, μοιράζει κτήματα και αμπέλια (ο.π. 14.9). (Βλέπουμε την ποικιλία των μεθόδων για να αλλάξει η άλλη άποψη).

    δ) Για την δίωξη του Ιταλού όλοι γνωρίζουν ότι συνέβη επειδή αγαπούσε τον Πλάτωνα υπέρ το δέον και δεν έκλεινε εύκολα το στόμα του. Αυτό ήταν ανεπίτρεπτο. Κατηγορήθηκε ως ταραχοποιός και παραπέμφθηκε στην Εκκλησία. Τον ανέλαβε ο πατριάρχης Ευστράτιος Γαρίδας για να τον συνετίσει αλλά παραδόξως ο Ιταλός τον έπεισε. Τότε το ειδοποιημένο πλήθος κινήθηκε να λιντσάρει τον Γαρίδα που πρόλαβε και κρύφθηκε. Τα λεγόμενα από τον Ιταλό συνοψίστηκαν σε 11 αποφθέγματα και εστάλησαν στον Αλέξιο που ζήτησε από τον Ιταλό να τα απαρνηθεί και αναθεματίσει δημοσίως κάτι που αρνήθηκε, έτσι αναθεματίστηκε και ο ίδιος. Η Αλεξία λέει ότι αργότερα μεταμελήθηκε και αποκήρυξε τις πεποιθήσεις του (ο.π. 5.9.5). Δεν μας λέει φυσικά ότι αυτό αν έγινε, το αποφάσισε φυλακισμένος.

    ε). Στο ίδιο βιβλίο έχουμε και την αίρεση των Βογομίλων. Ο Βογόμιλος κατά την Άννα είναι πάντα σκυθρωπός, κουκουλωμένος ως τα αυτιά, βαδίζει σκυφτός και μουρμουρίζει μεσ’ στο στόμα του. Μέσα του είναι αιμοβόρος σαν λύκος (15.8). Συνέλαβαν πολλούς και κάποιος Διβλάτιος που αρνιόταν να μιλήσει υποβλήθηκε σε βασανιστήρια. Από τις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια φυσικά έμαθαν ότι δάσκαλος της αίρεσης ήταν κάποιος μοναχός Βασίλειος. Ο Αλέξιος τον καλεί και τον ακούει δήθεν για να γνωρίσει τις απόψεις του, ενώ ένας γραμματικός κρυμμένος καταγράφει το δόγμα του αιρετικού. Κάποια στιγμή τραβιέται ένα παραπέτασμα και ο Βασίλειος βρίσκεται αντιμέτωπος με όλη την ιεραρχία της Εκκλησίας και Συγκλητικούς, που έβγαλαν αμέσως την ετυμηγορία: Ένοχος. Η συνέχεια περιλαμβάνει την σύλληψη των οπαδών του μέσα στους οποίους υπήρχαν και πολλοί που είχαν κατηγορηθεί με διαβολή –προφανώς όποιος κυκλοφορούσε στον δρόμο σκυφτός και με κουκούλα ήταν ύποπτος. Ο Αλέξιος αφού με ένα τέχνασμα τους ξεχώρισε, φυλάκισε όλους τους αιρετικούς, τους έκαναν υποχρεωτικό κήρυγμα κάθε μέρα μέχρι να αλλαξοπιστήσουν και όσοι επέμειναν στις ιδέες τους πέθαναν στην φυλακή (15.9).

    στ). Για τον Βασίλειο Βογόμιλο τα πράγματα ήταν χειρότερα: Με την σύμφωνη γνώμη της Ιεράς Συνόδου, του πατριάρχη και του αυτοκράτορα που κλήθηκαν να αποφασίσουν, τελείως από “αγάπη”, τον έκριναν άξιο της πυράς και τον έκαψαν (15.10.1). Ο συγκεντρωμένος χριστιανικός λαός απαιτούσε να καούν και οι υπόλοιποι αλλά ο Αλέξιος δεν ενέδωσε και τους άφησε στην φυλακή. Το κείμενο με το δόγμα της αίρεσης που κατεγράφΗ από τον Κων/νο Χρυσομάλλη, καθώς και η ορθόδοξη αναίρεσή της ονομάστηκε “δογματική πανοπλία” αλλά επειδή ήταν αγαπητό ανάγνωσμα αργότερα στα μοναστήρια, το 1140 η σύνοδος Κων/πόλεως αποφάσισε να καούν όλα τα αντίτυπα για να μην μείνει ίχνος της αίρεσης αυτής (μια νοοτροπία της Εκκλησίας που ήδη έγινε συνήθεια).

    Συγχωρήσατέ με διά το μακροσκελές του σχολίου, αλλ’ ήθελα να σάς δώσω μερικά εναύσματα διά το σχεδιαζόμενον άρθρον σας, που (είμαι βέβαιος) θα αφήση εποχήν

    Μετά πλείστης τιμής
    ΕΣΧΑΤΟΓΕΡΟΣ

    • Αγαπητέ κ. Σμερδαλέε,
      μετά μεγάλης αγωνίας αναμένω την ανάρτησίν σας διά την Άνναν Κομνηνήν, διότι υπήρξε η πρώτη ελληνίστρια της Ρωμηοσύνης, αν και δεν είχε απαλλαγεί εντελώς από την χριστιανικήν σύφιλιν.

      Ούτε από την Χριστιανικήν ούτε από το Ρωμαϊκήν «σύφιλιν» αγαπητέ Εσχατόγερε.

      Υπομονή λίγες ημέρες και θα τα συζητήσουμε εκτενώς.

  10. ioannis

    κ.Εσχατόγερε, εσείς από ποιο είδος σύφιλης πάσχετε;

    • O εσχατόγερος Γιάννη, πάσχει από ιδιαίτερη αδυναμία στον παπα-Mεταλληνό. Όλο γι΄αυτόν μας μιλάει 🙂 🙂 🙂

      • ioannis

        Δεν το γνωρίζω γι’ αυτό τον ρωτάω. Μπορεί και από ασέβεια προς συμπολίτες του χριστιανούς.

      • Μα και εγώ δεν τον γνωρίζω τον Εσχατόγερο. Βέβαια τον καταλαβαίνω από δύο πράγματα:

        1) Την ευγενική του χορηγία ηλεκτρονικών βιβλίων
        2) Την «αδυναμία» του για αυτόν τον Παπα-Μεταλληνό, που δεν ξέρω καλά καλά ποιος είναι.

        Βρε Εσχατόγερε δεν μας λες λίγο γιατί έχεις τέτοια «συμπάθεια» γι΄αυτόν τον Παπα-Μεταλληνό;

  11. ioannis

    Σμερδαλέε αν υπήρχαν 5 ιστολόγια σαν το δικό σου θα μάθαινε κόσμος και κοσμάκης ιστορία. Τα περί φυλών Ισραήλ στον Θούριο και ραβίνου Ιησού είναι άκαιρα και άκυρα με το ιστολόγιο. Ο εσχατόγερος μπορεί να κρίνει ιστορικά ότι θέλει, όπως και να πιστεύει και όπου θέλει. Δεν έχει το δικαίωμα όμως να προσβάλλει του ανθρώπους που πιστεύουν εκεί που θέλουν. Τέλος, ο Ρωμανίδης έχει αποδημήσει εις Κύριον και έτσι δεν γίνεται να υφίσταται κάποια αντιπαράθεση.

    • Βρε εσύ μην τα παίρνεις στα σοβαρά τα λόγια του Εσχατόγερου. Αν παρακολουθείς την ιστοσελίδα του Νίκου Σαραντάκου, εκεί γράφει ως «ΕΑΜοβούλγαρος».

  12. Ψέκκας

    οι Ρωμιοι της τουρκοκρατιας ειχανε χασει την Ρωμαϊκη συνειδηση. Η Ρωμαικη αυτοκρατορικη συνειδηση ηταν κατι τελειως διαφορετικο απο την συνειδηση του ελληνοφωνου χριστιανου ραγια. Τη ρωμαικη συνειδηση και ταυτοτητα προσπαθησαν να την καλλιεργησουν παραλληλα με την ελληνικη στα πλαισια του διαφωτισμου ως αναβιωση του παρελθοντος και δεν ηταν ζωντανη σε ολα τα ουσιωδη χαρακτηριστικα της.
    Σε καμια περιπτωση δεν συμφωνω οτι ειχαμε ρωμαικη συνειδηση και πως καποιοι προσπαθησαν να καλλιεργησουν μια ελληνικη τρισημη(παπαρηγοπουλος ζαμπελιος) ή μια απονενοημενη 🙂 ελληνικη (Κοραης) και ετσι να μεταλλαξουν την ρωμαικη συνειδηση.

    Μια πολυ καλη διατυπωση κανει η Αρβελερ που λεει οτι σε μια αυτοκρατορια τους ανθρωπους τους ενωνει το κοινο μελλον ενω σε ενα εθνος τους ενωνει το κοινο παρελθον.

    • Σε καμια περιπτωση δεν συμφωνω οτι ειχαμε ρωμαικη συνειδηση

      Ωχ ωχ … ανιστόρητοι «Σασοβελικισμοί».

    • Κάτσε να σου βάλω και το καλύτερο -κατά τη γνώμη μου- βίντεο του Σλάβι Τριφόνωφ προς τους δικούς του Ψέκκες:

      Κάποτε κυκλοφορούσε με αγγλικούς υπότιτλους και καλύτερη εικόνα.

      Σήμερα θα μιλήσω σε εκείνους τους Βούλγαρους που δεν είναι στην Ευρωπαϊκη Ένωση, δηλαδή σε εκείνους τους Βούλγαρους που ζουν γύρω από την Βουλγαρική λίμνη της Οχρίδας. Γεια σας αδέλφια Μακεδόνες! Ξέρω ότι βλέπετε το σόου μου κάθε μέρα!

      Σχολιάζει το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Utrinski Vesnik της πόλης των Σκοπίων: «Ο Ιβάν Βάζωφ έγραψε στα Μακεδονικά !!!»

      Ναι αδέλφια Μακεδόνες, συνεχίζει ο Σλάβι, έχετε δίκαιο ! Θυμάμαι ότνα ήμουν μικρός στο σχολείο που τραγουδούσαμε το ποίημα του Βάζωφ «Είμαι Βουλγαρόπουλο» … στα Μακεδονικά (“as sam Bugarče” … na Makedonski”) !!!

      Δυναμώστε λοιπόν τον ήχο της τηλεόρασής σας να σας τραγουδήσω το ποίημα αυτό στην δική σας γλώσσα (vaša ezik):

      «Είμαι Βουλγαρόπουλο/as sam Bugarče …»

      Γνήσια Μακεδονική γλώσσα !!! (čist makedonski ezik !!!) …. Στα Βουλγαρικά δεν είναι το ίδιο !!! 🙂 🙂

  13. Ψέκκας

    Η διαφορα σου με τον Βαρουφακη ειναι οτι δεν εισαι κρητικος.
    καλα απο βαρδαριωτης εγινα βουλγαρος;
    φοβερη απαντηση

    • Αυτό κατάλαβες βρε εσύ;

      Εγώ ήθελα να σου πω: τι θες να σου τραγουδήσω τον Θούριο που καλεί τους Ρωμιούς σε επανάσταση, όπως ο Σλάβι τραγουδάει το «είμαι Βουλγαρόπουλο» … στα «μακεδονικά»;

  14. Simplizissimus

    Νομίζω πως αξίζει να ενημερωθούν όσοι επισκέπτες του ιστολογίου δεν το γνωρίζουν: αυτός που υπογράφει εδώ ως Εσχατόγηρος έγραφε στο ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου ως Εαμοβούλγαρος και παλιότερα ως Εθνικόφρων. Έχει τις εμμονές του (όπως ο καθένας από εμάς, και δεν τον συνερίζομαι γι’ αυτό) αλλά κατέχεται από μια εκνευριστική διάθεση να πετάγεται στη μέση σοβαρών συζητήσεων για να πει την (προβλέψιμη λίγο πολύ) ανοησία του. Γι’ αυτό, παρόλο που έκανε κάθε τόσο την ευγενική κίνηση να μοιράζει ψηφιοποιημένα βιβλία (αποτέλεσμα των ερευνών του σε ειδικευμένους ιστοχώρους), και παρόλο που είχε πια καταντήσει περισσότερο γραφική φιγούρα, σαν αυτές που ανθίζουν σε κάθε καφενείο της επαρχίας, παρά αληθινή ενόχληση, ο Σαραντάκος τον έδιωξε. Ελπίζω να μη μακροημερεύσει εδώ, αν μη τι άλλο γιατί μεταχειρίζεται μια κακοχυμένη ψευδοκαθαρεύουσα νομίζοντας ότι φτιάχνει ύφος.

    Όσο για τον παπα-Γιώργη Μεταλληνό, είναι ο (δες εδώ, Σμερδαλέε) προπαγανδιστής της ιδέας της ορθόδοξης Ρωμιοσύνης ως ενοποιητικού στοιχείου, σε αντίθεση με τον νεοελληνισμό του Διαφωτισμού.

  15. leonicos

    Για άλλο μπήκα, αλλά θαύμασα την ψυχραιμία, στοχαστικότητα και πληρότητα των επιχειρημάτων σου. Βέβαια, η ‘ρήση’ Κραουνάκη ήταν ελαφρώς εμπρηστική χοντράδα, κάτι που συνηθίζει ο ανήρ, τον οποίο θαυμάζω ασφαλώς και παραδέχομαι σαν μεγάλο μυαλό. Βλέπεις η μικροψυχιά δεν ανέχεται ούτε την Ιστορία ούτε την Αλήθεια, αλλά το χειρότερο δεν προάγει τη συνεννόηση και την ειρήνη. Ασφαλώς οι μακεδόνες δεν είναι μακεδόνες, και ο Μ.Α. δεν μιλούσε σλαβική γλώσσα, αλλ’ αυτό δεν είναι το ζήτημα. Το θέμα είναι ‘ποιοι είμαστε εμείς απέναντι στην Ιστορία.’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s