Η επινοημένη ευγενής γενεαλογία του Νικηφόρου Βοτανειάτη

Όπως έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση, ο «ήρωας» της ιστορίας του Ατταλειάτη είναι ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Βοτανείατης. Σε κάποια φάση, ο Ατταλειάτης εξηγεί ότι ο ήρωάς του ήταν προδιατεθειμένος να μεγαλουργήσει εξαιτίας της ευγενικής του καταγωγής και, στη συνέχεια, παραθέτει μια επινοημένη γενεαλογία που συνδέει τον Βοτανειάτη με τους Φωκάδες, με τον Μεγάλο Κωνσταντίνο και … τους Φαβίους (gens Fabia) της αρχαίας Ρώμης.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο ο Ατταλειάτης ενσωματώνει στο γενεαλογικό του σχήμα τις φήμες που θέλουν τους Φωκάδες εν μέρει «Ιβηρικής» (= Γεωργιανής) καταγωγής. Πατώντας στην κοινή κλασικίζουσα χρήση του όρου «Ἴβηρες» τόσο για τους Γεωργιανούς όσο και για τους Ισπανούς, παρουσιάζει τους Γεωργιανούς σαν αποίκους της «Κελτιβηρίας», οι οποίοι είχαν πρώτα αναμειχθεί με τους ευγενικούς οίκους της Παλαιάς Ρώμης και, αργότερα, μεταφέρθηκαν στην Ανατολή κατά την translatio imperii του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

fabia1

fabia2

fabia3

fabia4

Δεν θα μπω στον κόπο να μεταφράσω ολόκληρο το κείμενο, όπως έκανα στην προηγούμενη ανάρτηση διότι αποδείχθηκε υπερβολικά χρονοβόρο. Θα σχολιάσω απλώς τα πιο ενδιαφέροντα σημεία.

1) Ο λόγος παρουσίασης της ευγενούς γενεαλογίας και η συσχέτιση με τους ένδοξους Φωκάδες:

Ἐπεὶ δὲ περὶ τῆς τοῦ γένους αύτοῦ μεγαλειότητος ἐπεμνήσθημεν, βραχύ τι περὶ τούτου διαλεξώμεθα, ἵνα γνῶσι πάντες οἵων αύτῷ τῶν προγόνων ὄντων εἰς περιφάνειαν ἀνδραγαθίας καὶ δόξης ὅσον οὖτος ὑπερηκόντισεν, ὡς μήτε τοῦτον ἄξιον εἶναι προγόνους ἑτέρους ἔχειν ἤ ἐκείνους μόνους, μήτ΄ἐκείνους ἀπόγονον ἕτερον ἤ τὸν νῦν εὐφημούμενον, ὅπερ δὴ καλῶς ποιοῦν καὶ συνέδραμεν. Ἡ μὲν οὖν τοῦ γένους αὐτοῦ ἀνωτάτω καὶ πρώτη σειρὰ ἐκ τῶν Φωκάδων ἐκείνων ὥρμηται, Φωκάδων ὧν κλέος εὐρὺ κατὰ πᾶσαν γῆν τε καὶ θάλασσαν.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Δεδομένου ότι έχουμε ήδη αναφέρει την μεγαλειότητα της καταγωγής του [Βοτανείατη], πρέπει να κάνουμε μια βραχεία αναφορά περί αυτής, για να γνωρίσουν οι πάντες πόσο μεστοί ήταν οι πρόγονοί του σε περιφάνεια, ανδραγαθία και δόξα, διότι σε αυτά κατάφερε να τους προσπεράσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν θα άρμοζε σε αυτόν να είχε άλλους αντί αυτών προγόνους, ούτε σε εκείνους να είχαν άλλο απόγονο από τον νυν ευφημούμενο. Η καταγωγή της οικογένειάς του ανάγεται στους Φωκάδες, εκείνους τους Φωκάδες που απολαμβάνουν κλέος ευρύ κατά πάσα γη και θάλασσα.

Το αν ο Βοτανείατης όντως συγγένευε με τους Φωκάδες δεν μπορούμε να το πούμε με ακρίβεια. Πιστεύω ότι αυτό που ώθησε τον Ατταλείατη στη συσχέτιση είναι το γεγονός ότι τόσο ο Βοτανειάτης όσο και ο επιτυχημένος αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς ξεκίνησαν  σαν στρατηγοί του θέματος των Ανατολικών (κάποτε το ανώτερο στρατιωτικό αξίωμα σε όλη την αυτοκρατορία) πριν καταλήξουν στον θρόνο.

2) Η συσχέτιση των Φωκάδων με τον Μεγάλο Κωνσταντίνο και δήλωση του καταστατικού ιδρυτικού βυζαντινού μύθου της translatio imperii :

[…] τῷ γένει τῶν Φωκάδων […] κατηγμένους αὐτοὺς ἀπὸ τοῦ τρισμάκαρος καὶ μεγάλου Κωνσταντίνου, τοῦ πάντων βασιλέων ὐπέρτερον ἐσχηκότος κράτος ἐν ὑπεροχαῖς ἀγωνισμάτων πολεμικῶν καὶ τοῦ ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας ζήλου, ὡς καὶ ἰσαπόστολον λογισθῆναι καὶ τῆς Χριστιανῶν ἀμωμήτου πίστεως κρηπῖδα τελεσθῆναι καὶ πρόβολον. Οὗτος γὰρ ἀπὸ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης μεταθεὶς τὴν βασιλείαν εἰς τὸ Βυζάντιον, ἀφότου τὸν Μαξέντιον περὶ τὰς κάτω Γαλλίας κατετροπώσατο τῇ ἐπιδείξει τοῦ σταυρικοῦ σημείου τὴν νίκην ἄνωθεν μνηστευθείς, τοὺς ἀξιολογώτερους τῶν εύπατριδῶν καὶ τιμίων ἐν ταύτῃ τῇ Νέᾳ Ῥώμῃ μεθ΄ἑαυτοῦ παραλαβών, μετῴκισε τε καὶ συμπολίτας ἑαυτοῦ ἀπειργάσατο, λαμπρὰς οἰκίας τούτοις ἐπιδειμάμενος κατὰ τὴν ἐμφέρειαν τῶν ἐν τῇ παλαιᾷ Ῥώμῃ πολυτελῶς κατεσκευασμένων οἴκων.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αυτοί [οι Φωκάδες] κατάγονται από τον τρισμάκαρο και μεγάλο Κωνσταντίνο, που υπερτέρησε σε ισχύ έναντι όλων των αυτοκρατόρων σε τέτοιο βαθμό, λόγω της υπεροχής του στις στρατιωτικές αναμετρήσεις, αλλά και λόγω του ζήλου του για την θρησκεία (ευσέβεια), ώστε θεωρείται Ισαπόστολος, θεμέλιο και προμαχώνας της αμωμήτου πίστης των Χριστιανών. Αυτός λοιπόν μετέφερε την βασιλεία (= αυτοκρατορική εξουσία) από την πρεσβύτερη Ρώμη στο Βυζάντιο, αφότου κατετρόπωσε τον Μαξέντιο κάπου στην κάτω Γαλλία [*σημ. δεν γνωρίζε ο Ατταλειάτης ότι η μάχη της Μίλβιας γέφυρας έγινε έξω από τη Ρώμη;] αντλώντας την νίκη του «από πάνω» με την επίδειξη του σταυρικού σημείου (in hoc signο vinces, ἐν τούτῳ νίκα), παίρνοντας μαζί του τους αξιολογώτερους των ευπατριδών και τιμίων στην Νέα Ρώμη, όπου τους μετοίκησε κάνοντάς τους συμπολίτες του και χτίζοντας γι΄αυτούς λαμπρές οικίες, ολόιδιες με τους πολυτελείς οίκους της παλαιάς Ρώμης.

3) Η συσχέτιση Φωκάδων και Φαβίων:

Ἐκ τούτων οὖν, ὡς ὁ λόγος αἱρεῖ καὶ ἡ τοῦ γένους ἀναφορὰ περιάγει, οἱ Φωκάδες αὐτοὶ καταγόμενοι τὴν τε περιφάνειαν ἄνωθεν ἔσχον καὶ τὸ τῆς ἀνδρίας ἀλκιμώτατον καὶ ἀνύποιστον ἐκ τῶν ἐκείνων Φαβίων, ὥς που διὰ βίβλου τινὸς παλαιᾶς ἐχειραγωγήθην ποτέ, τὴν ἀρχὴν τοῦ γένους ἐφέλκοντες. Οὖτοι δὲ οἱ Φάβιοι ἐν τῇ παλαιᾷ Ῥώμῃ τὰς πρώτας ἔσχον ἀρχὰς καὶ τιμὰς καὶ ῥίζα πάντων τῶν εὐγενῶν καὶ κατὰ χεῖρα καρτερῶν ἐγνωρίζοντο καὶ οὐδεὶς τούτων ἐσφάλη ποτὲ περὶ πολέμους καὶ κινδύνους ἀγωνιζόμενος. Ἀλλὰ τὸ εὐγενὲς καὶ ἐπίδοξον οὐκ ἐν τῇ τοῦ γένους εἶχον ἐπισημότητι μόνῃ, ἀλλὰ κἀν τῇ τῶν πράξεων διέφερον λαμπρότητι καὶ πολλῶν ἀναγκῶν καὶ κινδύνων ἀφύκτων σχεδὸν τὴν Ῥώμην διὰ τῆς οἰκείας ἀρετῆς καὶ μεγαλοφροσύνης καὶ ἀνδρίας ἐρρύσαντο.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Εκ τούτων λοιπόν, όπως δείχνει η διήγηση και περιγραφή της καταγωγής, αυτοί οι Φωκάδες κατάγονται από τους ξακουστούς Φαβίους, από τους οποίους έχουν κληρονομήσει την περιφάνεια και το αλκιμώτατο (= τολμηρό) και ανύποιστο (=ακαταμάχητο) της ανδρείας τους. Αυτοί οι Φάβιοι κατείχαν τα υψηλότερα αξιώματα και τιμές στην Παλαιά Ρώμη και ήταν η ρίζα όλόκληρης της αριστοκρατίας και όλων των «εγχεσίμωρων» (~ τρανών πολεμιστών) ανδρών. Ουδείς εξ αυτών ουδέποτε απέτυχε αγωνιζόμενος σε πολέμους και κινδύνους. Όμως το ευγενές και επίδοξο αυτών δεν οφειλόταν μόνο στην επισημότητα του γένους τους, αλλά και από την λαμπρότητα των πράξεών τους μιας και, χρησιμοποιώντας την έμφυτη («οἰκεία») αρετή, μεγαλοφροσύνη και ανδρία τους, κατάφεραν να γλιτώσουν την Ρώμη από πολλούς σχεδόν αναπόφευκτους («ἄφυκτος») κινδύνους.

Ο Ατταλειάτης συνεχίζει περιγράφοντας μερικούς από τους πιο ξακουστούς Φαβίους και τα κατορθώματά τους:

α) Σκηπίων ο Αφρικανός (Scipio Africanus), ο πορθητής της Καρχηδόνας:

Ἐκ τούτων οἱ Σκηπίωνες καὶ ὁ Ἀφρικανὸς Σκηπίων, ὁ τὸν ἀκαταμάχητον ἐκεῖνον Ἀννίβαν τὸν καὶ αύτὴν τὴν Ῥώμην πολιορκῆσαι μέλλοντα περιφανῶς τροπωσάμενος καὶ τὴν πόλιν ἐκείνου τὴν Καρχηδόνα μεγάλην καὶ πολυάνθρωπον καὶ ἀνθρώποις νομιζομένην ἀνάλωτος ἄρδην καταστρεψάμενος, ἥτις καὶ Ἀφρικὴ κατωνόμασται, ὅς τῆς τοιαύτης πόλεως καταστρεφομένης παρὰ τῶν ἀμφ΄αὐτόν, οὐ μόνον μὴ ἐπαρθῆναι τῇ νίκῃ λέγεται ἀλλὰ καὶ δακρύων πληρῶσαι τοὺς ὀφθαλμούς, ἐνθυμηθέντος τὸ ὁμηρικὸν ἐκεῖνο ἔπος, καὶ γλώσσῃ περιλαλεῖν τὸ «ἔσσεται ἧμαρ ὅταν ποτ΄ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρή» καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ διερωτώμενος τοῦ χάριν τοῦτο λαλεῖ, ἀπεκρίνατο ὡς: «Ἔσται καιρός ποτε ὅταν ἴσως καὶ ἡ πατρίς ἡμῶν πολιορκίας περιπέσῃ δεινοῖς». Οὕτως οἱ παλαιοὶ στρατηγοὶ τὰς τοῦ μέλλοντος εὐλαβοῦντο τύχας καὶ τοσαύτην φροντίδα ὑπὲρ τῆς σφῶν πατρίδος ἐτίθεντο.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Από αυτούς τους Φάβιους κατάγονται και οι Σκηπίωνες, όπως ο Αφρικανός Σκηπίων που ένδοξα κατανίκησε τον ακαταμάχητο εκείνο Αννίβα που είχε πολιορκήσει την ίδια την Ρώμη και κατέστρεψε άρδην την πόλη του τελευταίου Καρχηδόνα, πόλη μεγάλη και πολυάνθρωπος και θεωρούμενη από τον κόσμο ως απόρθητη, η οποία στη συνέχεια ονομάστηκε Αφρική. Όταν οι άνδρες του κατέστρεφαν αυτήν την πόλη, όχι μόνον δεν καυχήθηκε για τη νίκη του, αλλά αντιθέτως, τα μάτια του γέμισαν με δάκρυα όταν ξεφώνισε το ομηρικό «ἔσσεται ἧμαρ ὅταν ποτ΄ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρή» («θα έρθει η μέρα που θα πέσει η ιερή/ισχυρή Τροία») και τα λοιπά. Και όταν ερωτήθηκε γιατί το είπε αυτό, αποκρίθηκε ως εξής: «Ίσως κάποτε να έρθει ο καιρός που και η δική μας πατρίδα θα πέσει μετά από τέτοια δεινή πολιορκία». Με τέτοια ευλάβεια οι παλαιοί στρατηγοί σεβόταν αυτά που η τύχη μπορεί να φέρει στο μέλλον και έδειχναν τέτοια φροντίδα για την πατρίδα τους.

β) Σκηπίων ο Ασιατικός, ο νικητής της μάχης της Μαγνησίας του 189 π.Χ. εναντίον του Αντίοχου Γ΄ τον οποίον ο Ατταλειάτης μπέρδεψε με τον Αντίοχο Επιφανή:

Ἐκ τούτων, τῶν Φαβίων φημί, καὶ ὁ Ἀσιατικὸς Σκηπίων ἀνέθηλεν ἐπεὶ καὶ ἀδελφὸς τοῦ Ἀφρικανοῦ ἦν. Ἐκλήθη δὲ Ἀσιατικὸς ὄτιπερ εἰς τὴν Ἀσίαν ἐκ τῆς Εὐρώπης διαπεραιωθεὶς μετὰ δυνάμεως μετρίας ῥωμαϊκῆς, Ἀντίοχον ἐκεῖνον τὸν ἐπικληθέντα Ἐπιφανῆ μυριάνδροις στρατιαῖς γεγαυρομένον γενναίως κατηγωνίσατο καὶ τῆς Ἀσίας πάσης ῤωμαλέως κατεκυρίευσε καὶ ὑπόσπονδον τοῦτον τοῖς Ῥωμαίοις πεποίηκε καὶ θρίαμβον ἐν τῇ Ῥώμη κατήνεγκεν ἐπινίκιον.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Από αυτούς -πάντα τους Φαβίους- καταγόταν και ο Ασιατικός Σκηπίων που ήταν αδελφός του Αφρικανού. Ονομάστηκε Ασιατικός διότι διεκπεραιωθείς με μετρίου μεγέθους ρωμαϊκή δύναμη, κατανίκησε γενναία τον Αντίοχο τον Επιφανή που καυχιώταν για τις μυρίανδρες στρατιές του και ρωμαλέως κατέκτησε όλη την Ασία κάνοντάς την υπόσπονδη των Ρωμαίων και έφερε εις τέλος την εκστρατεία του με επινίκιο θρίαμβο στην Ρώμη.

γ) Αιμίλιος Παύλος (Lucius Aemilius Paullus Macedonicus), ο κατακτητής της Μακεδονίας:

Ἐκ τοῦτων ὁ Αἰμίλιος Παῦλος, ὅς τὸν Μακεδόνων βασιλέα Περσέα καλούμενον, ἀπόγονον δὲ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου τυγχάνοντα, πολέμῳ νικήσας δι΄ἡμερῶν εἴκοσι, τοῖς Ῥωμαίοις ὑποχείριον σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις ὰπέδειξε καὶ τὸν περσικὸν πλοῦτον ἐντεῦθεν συναγαγών, οὐδὲ μέχρι καὶ ἐκπώματος χρυσοῦ ἢ ἀργύρου εἰς τὸν ἴδιον βίον εἰσήγαγεν, ἀλλὰ πάντα τῇ πόλει και τῷ φίσκῳ προσήνεγκε, δι΄ἁμαξῶν δισχιλίων τὰ λάφυρα πάντα τοῖς πολίταις καθυποδείξαν καὶ διὰ τῆς ἀγορᾶς προεκκομίσας εἰς τὸ δημόσιον καὶ τοῦτο μόνον κερδήσας τῶν τοιούτων τροπαίων, τὸ μετὰ δίφρου βασιλικοῦ κατὰ τὸ είθισμένον λαμπρῶς θριαμβεῦσαι, προπορευομένων αὐτοῦ τῶν τοσούτων λαφύρων καὶ προσεχῶς τοῦ ἅρματος τῶν τε ἄλλων ἐκκρίτων Μακεδόνων καὶ τοῦ αἰχμαλωτισθέντος βασιλέως αὐτοῦ δὴ τοῦ Περσέως μετὰ τέκνων καὶ γυναικός. Οὐ γὰρ πρὸς ἀργυρίου καὶ πλούτου ἐπίκτησιν οἱ εὐγενέστατοι Ῥωμαῖοι τοῦ κατ’ἐκεῖνο[υ] καιροῦ ἠγωνίζοντο, ἀλλὰ δι εὔκλειαν μόνην καὶ ἀνδρείας ἐπίδειξιν καὶ τῆς ἰδίας πατρίδος σωτηρίαν τε καὶ λαμπρότητα.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Από αυτούς -πάντα τους Φαβίους- καταγόταν και ο Αιμίλιος Παύλος που κατανίκησε σε πόλεμο είκοσι ημερών τον βασιλιά των Μακεδόνων Περσέα, απόγονο του Μεγάλου Αλεξάνδρου [*σημ: εδώ κάνει λάθος μιας και ο τελευταίος βασιλικός οίκος της Μακεδονίας ήταν οι Αντιγονίδες και όχι οι Αργεάδες/Τημενίδες] και τον παρουσίασε στους Ρωμαίους αιχμάλωτο μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Συγκεντρώνοντας τον «περσικόν» (του Περσέα) πλούτο, δεν κράτησε για τον εαυτό του ούτε ένα χρυσό ή αργυρό κύπελλο, αλλά τον παρέδωσε όλο στην πόλη και στο θησαυροφυλάκιο (fiscus).  Έδειξε όλα τα λάφυρα που συνέλεξε στους πολίτες, για τα οποία χρειάστηκαν στον θρίαμβο δύο χιλιάδες άμαξες, και τα οποία, περνώντας μέσα από την αγορά, εν τέλει παρέδωσε στο δημόσιο. Η μόνη του ανταμοιβή ήταν η συνηθισμένη παρέλαση του θριάμβου σε βασιλικό άρμα (δίφρος) με τα λάφυρα αυτά να προπορεύονται μπορστά του, ενώ πίσω του ακολουθούσαν οι αιχμαλωτισμένοι ευγενείς Μακεδόνες και ο βασιλιάς τους Περσέας μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Γιατί οι ευγενείς Ρωμαίοι εκείνου του καιρού δεν αγωνιζόταν για την απόκτηση αργυρίου και πλούτο, αλλά μόνο για την εύκλεια και την επίδειξη της ανδρείας τους, καθώς και για την σωτηρία και λαμπρότητα της πατρίδος τους.

4) Η Ιβηρική καταγωγή των Φωκάδων:

 Εἰ δὲ καὶ ἰβηρικὴν συμφυΐαν ἐξ ἑνὸς μέρους τοῖς Φωκάσι παρομαρτεῖν λέγεται, καὶ τούτο μᾶλλον πιστότερον τὸν λόγον ἡμῶν διατίθησιν. Οἱ γὰρ Ἴβηρες ἐκ τῆς Κελτικῆς ἀνεφάνησαν γῆς, ἡ γὰρ Ἰβηρία κυρίως καὶ αύτὴ ἡ Κελτιβηρία πρὸς τὰ δυσμικὰ μέρη τῆς Ῥώμης διάκεινται πρὸς τὸν ἑσπέριον ὠκεανόν, ἥτις νῦν Ἱσπανία κατωνομάζεται. Τῆς Ῥώμης γὰρ ὑπὲρ τὴν Ἰταλίαν κείμενης, τὰ μὲν πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα μέρη ἄνω Γαλλίαι διονομάζονται, τὰ δὲ πρὸς ἥλιον δύνοντα μέχρις Ἄλπεων ὀρῶν κάτω, ὅπου νῦν ἡ Νεμιτζία γνωρίζεται, τὸν ἄρχοντα ῥῆγα κατονομάζουσα, τὰ δὲ πρὸς ἐγκάρσια μέρη τῶν Ἄλπεων ὡς πρὸς νότον ἄχρι τοῦ ἑσπερίου ὡκεανοῦ Ἰβηρία καὶ Κελτιβηρία ἐλέγοντο, τῶν εἰσρεόντων ἐκεῖσε ποταμῶν τῇ χώρᾳ χαρισαμένων τουτί τὸ ὄνομα. […] Οἱ οὖν τὴν Ἰβηρικὴν οἰκοῦντες ἄνδρες ανδρειότατοι τε ὄντες καὶ ἰσχυρῶς παλαμόμενοι διαπαντὸς τοῖς Ῥωμαίοις ἀντεπολέμουν καὶ δυσχερῶς αὐτῶν οἱ Ῥωμαῖοι μεγίστῳ καὶ ἀνυποίστῳ θάρσει καὶ ἀνεκδιηγήτοις ὁρμαῖς ἐκυρίευσαν ὡς διὰ σύνθεσιν ἐξ έπιγαμβρείας καὶ μετοικιῶν πρὸς ἀλλήλους. Διὸ καὶ ὁ μέγας ἐν βασιλεῦσι καὶ παναοίδιμος Κωνσταντῖνος μοῖραν οὐκ ἐλαχίστην ἐκεῖθεν ἐκ τῶν ἑσπερίων Ἰβήρων ἀποτεμόμενος, εἰς τὴν ἑῴαν μετῴκισεν ἐν τοῖς τῆς Ἀσσυρίας μέρεσι καὶ ἔκτοτε τὴν κλῆσιν τῆς Ἰβηρίας ἡ δεξαμένη τούτους χώρα προσέλαβε. Πρότερον γὰρ Ἀσσύριοι καὶ ταύτην ᾢκουν τὴν χώραν, ἔπειτα Μῆδοι, μετὰ δὲ χρόνους ἱκανούς οἱ Ἀρμένιοι, καὶ οὐκ ἄν εὕροι τις ἐπὶ τῶν ἄνω χρόνων Ἴβηρας μνημονευομένους ἐνταῦθα ἐν παλαιαῖς ἱστορίαις, εἰ μὴ ἐξ οὖπερ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος τούτους αὐτόθι κατῴκισεν.

Ἐκ τούτων οὖν εἴπερ οἱ ἐκ τοῦ γένους τοῦ Φωκὰ μετάληψιν εἶχον γένους, ὡς ὁμοχώρων γενομένων ποτὲ καὶ αύτοχθόνων ἀπὸ τῆς ἐν τῇ Ῥώμῃ συμφυΐας καὶ συναυλίας, οὐδεμία διαφορὰ εύγενῶν ἀπ΄ἀλλήλων καὶ ἀνδρείων συνεληλυθότων εἰς μιᾶς συμπλήρωσιν κοσμιότητος.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Και αν λέγεται ότι οι Φωκάδες έχουν μερική «ιβηρική» (=γεωργιανή) καταγωγή, αυτό απλώς κάνει πιστότερη την διήγησή μας. Διότι οι «Ἰβηρες» (= Γεωργιανοί) προέρχονται από τις Κελτικές χώρες μιας και τόσο η κυρίως Ιβηρία όσο και η Κελτιβηρία βρισκόταν δυτικά της Ρώμης προς τον εσπέριο ωκεανό (Ατλαντικός)σ΄εκείνα τα μέρη που σήμερα ονομάζονται Ισπανία. Καθώς η Ρώμη βρίσκεται πάνω από την Ιταλία (περιέργως θεωρεί ως «Ιταλία» μόνο το μέρος της ιταλικής χερσονήσου που βρίσκεται νοτίως της Ρώμης, το οποίο αντιστοιχεί λίγο πολύ στην Italia Suburbicaria), τα μέρη που βρίσκονται προς τον ανατέλοντα ήλιο ονομάζονται Άνω Γαλλία, τα δε προς τον δύοντα ήλιο που ξεκινούν από τις Άλπεις και πάνω είναι αυτά που σήμερα ξέρουμε ως «Νεμιτζία» (*σημ: σλαβικό όνομα της Γερμανίας, δείτε παρακάτω) της οποίας ο άρχων λέγεται «ρήγας» (rex). Τα μέρη κάτω από τις Άλπεις που εκτείνονται μέχρι τον εσπέριο ωκεανό ονομαζόταν Ἰβηρία και Κελτιβηρία και οφείλουν το όνομά τους στους ποταμούς που τα διαρρέουν. […] Οι άνδρες που κατοικούν την Ἰβηρικὴν (=Ισπανία) ήταν ανδρειότατοι και ισχυροί πολεμιστές που έδειξαν τα έργα της καρτερίας (ισχύος) και αρετής τους όταν ήταν αντίπαλοι των Ρωμαίων. Με μεγάλη δυσκολία οι Ρωμαίοι κατάφεραν να τους κυριεύσουν εξαιτίας του δικού τους ακατανίκητου θάρρους και της ακαταμάχητης ορμής τους. Αφού έκαναν «σπονδές» (συνθήκη ειρήνης που είχε ως τελετουργικό τις σπονδές), οι δύο λαοί αναμείχθηκαν εξ επιγαμβρείας και με ανταλλαγές πληθυσμών. Γι΄αυτό και ο Μέγας των Βασιλέων και Παναοίδιμος Κωνσταντίνος επέλεξε ουκ ολίγη μοίρα των Ιβήρων, την οποία μετοίκισε στην ανατολή, στα μέρη της Ασσυρίας, τα οποία από τότε ονομάζονται Ιβηρία (= Γεωργία). Πριν από αυτόν τον μετοικισμό, η χώρα κατοικούνταν από Ασσύριους, ύστερα από Μήδους και, μετά από πολλά χρόνια, από Αρμένιους. Δεν υπάρχουν πουθενά αναφορές σε Ίβηρες να κατοικούν σε αυτά τα μέρη στις παλιές ιστορίες [*σημ: εδώ ψεύδεται για να ενισχύσει την επινοημένη του μετανάστευση μιας ο Στράβων στο [11.2.19] αναφέρει τους «Ἴβηρες» στην Γεωργία), παρά από τη στιγμή που ο Μέγας Κωνσταντίνος τους εγκατέστησε εκεί και έπειτα.

Αν λοιπόν οι Φωκάδες κατάγονται από αυτούς τους Ίβηρες [Ισπανούς] που είχαν κάποτε γίνει συντοπίτες των Ρωμαίων και αυτόχθονες της Ρώμης, ύστερα από την συμφυΐα και συναυλία με τους Ρωμαίους στην Ρώμη, τότε δεν υπάρχει ουδεμία διαφορά σε ευγένεια και ανδρεία μεταξύ τους μιας και πραγματοποίησαν αυτή την αρμονική ένωση.

Ο Ατταλειάτης ονομάζει την Γερμανική «Ρωμαϊκή» Αυτοκρατορία που στα χρόνια του κυβερνούσε η Σαλιανή Δυναστεία με το εσκεμμένα προσβλητικό όνομα «Νεμιτζία» (το «τζ» των βυζαντινών κειμένων προφέρεται /τσ/) ως ανταπόδοση του δυτικού προσβλητικού όρου «Γραικοί». Ο όρος Νεμιτζία, είναι παράγωγο του «Νεμίτζοι» = Γερμανοί, το οποίο προέρχεται από το παλαιοσλαβωνικό  Němĭcĭ = «Γερμανός, ξένος/όχι Σλάβος» που με τη σειρά του είναι παράγωγο του σλαβικού němŭ = «μουγγός». Οι πρωτο-σλάβοι ονόμασαν τους Γερμανούς «Μουγγούς» επειδή ήταν οι αρχετυπικοί αλλόγλωσσοι γείτονές τους. Εθνολογικά, ο όρος Νěmĭcĭ είναι λειτουργικό αντίθετο του σλαβικού ενδωνυμίου Slověninŭ (= ο ομιλητής της γλώσσας, slovo = λέξη, ήχος). Επίσης εσκεμμένα προσβλητικός είναι ο τίτλος «ῥήξ/ῥήγας» (rex) αντί του «βασιλεύς» που αρμόζει στον μόνο «πραγματικό» Ρωμαίο αυτοκράτορα, αλλά αυτό δεν χρειάζεται ανάλυση, γιατί είναι τυπική βυζαντινή συνήθεια από το 800 μ.Χ. και μετά. Οι Γερμανοί μισθοφόροι στο Βυζάντιο όταν δεν ονομάζονται «Ἀλαμανοί» ονομάζονται «Νεμίτζοι»:

Nemitzoi

Λ.χ. ο Ατταλειάτης αλλού μιλάει για τους «Νεμίτζους» μισθοφόρους, τους οποίους ο παλαιός λόγος γνώριζε κι΄αυτούς ως «Σαυρομάτες»:

μὴ καθαρῶς ἀπελεγχθείς, ὑπονοηθεὶς δὲ διὰ τὴν προτέραν ἀπόνοιαν καὶ τὸ παρὰ Νεμίτζου τινὸς τῶν ἐπισήμων κατηγορηθῆναι σφοδρῶς.

 

δηχθεὶς τὴν ψυχὴν ἀπηνέστερον προσηνέχθη τισὶ τῶν Νεμίτζων λεγομένων, οὓς ὁ παλαιὸς λόγος Σαυρομάτας καὶ αὐτοὺς ἐγίνωσκεν. ἀλλοἵγε θράσει καὶ θυμῷ ζέοντες καὶ ἀπονοίᾳ βαρβαρικῇ πρὸς ἐκδίκησιν τῶν ἰδίων ἰταμῶς διανέστησαν

Advertisements

1 Comment

Filed under Βυζαντινολογία, Εθνολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας

One response to “Η επινοημένη ευγενής γενεαλογία του Νικηφόρου Βοτανειάτη

  1. Ψέκας

    η πλάκα είναι ότι αν δεν είχαμε το Στράβωνα όλοι θα είχαν πειστεί πως οι Γεωργιανοί ήρθαν απο την Ισπανία.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s