H μη ταυτοσημία των όρων «Γραικός» και «Έλληνας»

Ένα συχνό λάθος των πιτσιρικάδων που προσπαθούν  ν΄αποδείξουν ότι δήθεν υπήρχε «διηνεκής Ελληνική» εθνοτική ταυτότητα στο Βυζάντιο είναι η παρουσίαση αναφορών σε «Γραικούς» νομίζοντας ότι αυτό «αποδεικνύει» αυτομάτως ότι οι Βυζαντινοί ήταν εθνοτικοί «Έλληνες». Το σφάλμα τους έγκειται στο ότι νομίζουν πως οι δύο όροι είναι ταυτόσημοι. Όμως μια λεπτομερής εξέταση των πηγών δείχνει ότι οι δύο όροι δεν ήταν ούτε ταυτόσημοι ούτε ισολειτουργικοί. Όπως θα φανεί παρακάτω, ο όρος «Γραικός» δεν είναι παρά το παραμορφωμένο είδωλο του Ρωμαίου στον δυτικό καθρέφτη. Η κύρια χρήση του όρου «Γραικός» ήταν εξωνυμική, δηλαδή δεν είχε σχέση με την ημική αντίληψη των ίδιων των Χριστιανών Ρωμαίων της Ανατολής που σήμερα ονομάζουμε «Βυζαντινούς», αλλά ήταν η ητική αντίληψη των δυτικών «άλλων» για αυτούς τους «Βυζαντινούς».

Ο Προκόπιος, στα βιβλία του χρησιμοποιεί αποκλειστικά τον όρο «Ρωμαίοι», για να περιγράψει τους Ρωμαίους της ανατολής (αν και ο χαρακτηρισμός «της Ανατολής» είναι πλεονασμός, γιατί δεν υπήρχαν πια οι Δυτικοί Ρωμαίοι). Όταν όμως παραδίδει αυτούσια τα λόγια των δυτικών «λατίνων» και των Γερμανών (Γότθοι και Βάνδαλοι) τότε χρησιμοποιεί τον όρο «Γραικοί».

Έτσι τα Ανέκδοτά του ξεκινάνε με τα λόγια:

Ὅσα μὲν οὖν Ῥωμαίων τῷ γένει ἐν τοῖς πολέμοις ἄχρι δεῦρο ξυνηνέχθη γενέσθαι, τῇδέ μοι δεδιήγηται, ᾗπερ δυνατὸν ἐγεγόνει τῶν πράξεων τὰς δηλώσεις ἁπάσας ἐπὶ καιρῶν τε καὶ χωρίων τῶν ἐπιτηδείων ἁρμοσαμένῳ: τὰ δὲ ἐνθένδε οὐκέτι μοι τρόπῳ τῷ εἰρημένῳ ξυγκείσεται, ἐπεὶ ἐνταῦθα γεγράψεται πάντα, ὁπόσα δὴ τετύχηκε γενέσθαι πανταχόθι τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς.

Και οι «Πόλεμοί» του ξεκινάνε με τα λόγια:

Προκόπιος Καισαρεὺς τοὺς πολέμους ξυνέγραψεν οὓς Ἰουστινιανὸς Ῥωμαίων βασιλεὺς πρὸς βαρβάρους διήνεγκε τούς τε ἑῴους καὶ ἑσπερίους, ὥς πη αὐτῶν ἑκάστῳ ξυνηνέχθη γενέσθαι, ὡς μὴ ἔργα ὑπερμεγέθη μέγας αἰὼν λόγου ἔρημα χειρωσάμενος τῇ τε λήθῃ αὐτὰ καταπρόηται καὶ παντάπασιν ἐξίτηλα θῆται

Αντίθετα, στους «Πολέμους» βάζει τον Gelimer να πει στους Βανδάλους του:

[5.29.11]  εὔδηλόν τε ὡς, ἢν μετὰ τούτων ὑμεῖς τῶν λογισμῶν τήνδε τὴν ξυμβολὴν διενέγκητε, ῥᾷστα μὲν τοὺς ἐναντίους νικήσετε, ὀλίγους τε ὄντας καὶ Γραικούς, κολάσετε δὲ αὐτοὺς αὐτίκα δὴ μάλα τῆς τε ἀδικίας καὶ ὕβρεως ἧς ἐς ἡμᾶς ἦρξαν.

ότι θα νικήσουν εύκολα τους [«Βυζαντινούς»] αντιπάλους τους διότι είναι «ολίγοι και Γραικοί», και οι άρχοντες των Γότθων, αντίστοιχα, λένε στους άνδρες τους:

[8.23.25] (καὶ οἱ Γότθων δὲ ἄρχοντες τοιάνδε τὴν παράκλησιν ἐποιήσαντο) … δείξατε τοίνυν αὐτοῖς ὅτι τάχιστα ὡς Γραικοί τέ εἰσι καὶ ἄνανδροι φύσει καὶ ἡσσημένοι θρασύνονται, μηδὲ συγχωρήσητε τὴν διάπειραν αὐτοῖς πρόσω ἰέναι.

ότι οι [«Βυζαντινοί»] τους εχθροί είναι «Γραικοί και άνανδροι από τη φύση τους».

Βλέπουμε δηλαδή ότι το εξωνύμιο «Γραικοί» χρησιμοποιείται από τους Γερμανούς με αρνητική σημασία για όλους τους ανατολικούς Ρωμαίους. Αλλού ο Προκόπιος γράφει ότι ακόμα και οι [προφανώς λατινόφωνοι, αλλά αυτό δεν αναφέρεται ρητά] αξιωματικοί του βυζαντινού στρατού χρησιμοποιούσαν τον όρο «Γραικοί» ως ταυτόσημο του όρου «άνανδροι», για τους κατοίκους της «Ελλάδος» (provincia Achaea):

 [Προκόπιος, Ανέκδοτα 24.7] Ἔτι μέντοι καὶ ἄλλαις ζημιῶν ἰδέαις πολλαῖς τοὺς στρατιώτας ἀπέκναιον, ὥσπερ ἀμειβόμενοι τῶν ἐν τοῖς πολέμοις κινδύνων, ἐπικαλοῦντες τοῖς μὲν ὡς Γραικοὶ εἶεν, ὥσπερ οὐκ ἐξὸν τῶν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος τὸ παράπαν τινὶ γενναίῳ γενέσθαι, τοῖς δὲὡς οὐκ ἐπιτεταγμένον πρὸς βασιλέως σφίσι στρατεύοιντο, καί περ ἀμφὶ τού τῳ γράμματα βασιλέως ἐνδεικνυμένοις, ἅπερ οἱ λογοθέται διαβάλλειν οὐδε μιᾷ ὀκνήσει ἐτόλμων: ἄλλοις δὲ, ὅτι δὴ τῶν ἑταίρων ἡμέρας σφίσιν ἀπολελεῖφθαί τινας ξυμβαίη.

Furthermore, they fined the soldiers for other personal and unjust reasons, as a reward for the perils they underwent in the battlefield: on the charge that they were Greeks, as if none from Hellas could be brave; or that they were not commissioned by the Emperor to serve, even when they showed his signature to that effect, which the paymasters did not hesitate to question; or that they had been absent from duty for a few days.

Ορισμένοι αξιωματικοί κακομεταχειρίζονταν τους στρατιώτες αποκαλώντας λ.χ. τους «ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος» με προσβλητικό τόνο «Γραικούς» σαν να μην υπήρχε ούτε ένας γενναίος ανάμεσα τους.

Με άλλα λόγια, ο όρος «Γραικός» χρησιμοποιείται ως συνώνυμο του όρου «άνανδρος» τόσο από τους Γερμανούς εχθρούς των Ρωμαίων, όσο και από τους λατινόφωνους [ανατολικούς] Ρωμαίους. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι Γερμανοί ονομάζουν όλους τους ανατολικούς Ρωμαίους «Γραικούς = άνανδρους», ενώ οι ανατολικοί Ρωμαίοι αξιωματικοί ονομάζουν μόνον τους κατοίκους της Ελλάδος. Αυτό σημαίνει πως ο όρος «Γραικός», πριν αποκτήσει την προσβλητική σημασία «άνανδρος», είχε την γεωγραφική σημασία του κατοίκου της provincia Achaea = Ελλάδος. Με άλλα λόγια, οι «Γραικοί» των μάλλον λατινόφωνων Βυζαντινών ήταν γεωγραφικός προσδιορισμός κενός εθνοτικής σημασίας όπως λ.χ. ο όρος «Παφλαγόνες» στα παρακάτω χωρία του Σκυλίτση:

[Theoph.5]   Ὥρμητο δ’ ἡ βασιλὶς Θεοδώρα ἐκ τῆς χώρας τῶν Παφλαγόνων γεννήτορας αὐχοῦσα Μαρῖνον οὐκ ἄσημον ἄνδρα καὶ μητέρα Θεοκτίστην

[Mich4.3] πέμπεται τοίνυν Κωνσταντῖνος ὁ Φαγίτζης εὐνοῦχος, ἄνθρωπος Παφλαγὼν καὶ συνήθης τῷ βασιλεῖ

Ο Προκόπιος, ως μορφωμένος ελληνόφωνος, αντίθετα από τους «καραβανάδες» αξιωματικούς, χρησιμοποιεί τον όρο «Ἕλληνες» τόσο με την γεωγραφική σημασία του «Ελλαδίτη» όσο και με τη θρησκευτική σημασία του «ειδωλολάτρη»:

«Ἕλληνες» = ειδωλολάτρες:

[ανέκδοτα 11.31] Ἐντεῦθεν ἐπὶ τοὺς Ἕλληνας καλουμένους τὴν δίωξιν ἦγεν αἰκιζόμενός τε τὰ σώματα καὶ τὰ χρήματα ληϊζόμενος.

Εδώ αναφέρεται στις διώξεις των «Ἑλλήνων» (= ειδωλολατρών) επί Ιουστιανιανού που αναφέρει και ο Θεοφάνης ο Ομολογητής:

Τούτῳ τῷ ἔτει τῆς ηʹ ἐπινεμήσεως ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς Ἰουστινιανὸς διωγμὸν μέγαν κατὰ Ἑλλήνων καὶ πάσης αἱρέσεως καὶ τὰς τούτων οὐσίας ἐδήμευσεν.

«Ἕλληνες» = Ελλαδίτες:

[Ανέκδοτα 26.29-33] τοῖς τε προσαιτηταῖς οἳ παρὰ τὸν Πέτρου τοῦ ἀποστόλου νεὼν δίαιταν εἶχον, τρισχιλίους σίτου μεδίμνους χορηγεῖν ἀεὶ τὸ δημόσιον ἀνὰ πᾶν ἔτος διώρισεν: ἅπερ ἅπαντες οὗτοι διαγεγόνασι κομιζόμενοι ἕως Ἀλέξανδρος ὁ Ψαλίδιος ἐς τὴν Ἰταλίαν ἀφίκετο. πάντα γὰρ εὐθὺς οὗτος ἀνὴρ ὀκνήσει οὐδεμιᾷ περιελεῖν ἔγνω. ταῦτα μαθὼν Ἰουστινιανὸς Ῥωμαίων αὐτοκράτωρ τήν τε πρᾶξιν προσήκατο ταύτην καὶ τὸν Ἀλέξανδρον ἔτι μᾶλλον ἢ πρότερον διὰ τιμῆς ἔσχεν. ἐν ταύτῃ Ἀλέξανδρος τῇ πορείᾳ καὶ τοὺς Ἕλληνας εἰργάσατο τάδε. Τοῦ ἐν Θερμοπύλαις φυλακτηρίου οἱ τὰ ἐκείνῃ γεωργοῦντες χωρία ἐκ παλαιοῦ ἐπεμελοῦντο, ἐκ περιτροπῆς τε τὸ ἐνταῦθα τεῖχος ἐφύλασσον, ἡνίκα δὴ ἔφοδος βαρβάρων τινῶν ὡς ἐπισκήψει ἐς τὴν Πελοπόννησον ἐπίδοξος ἦν. ἀλλ̓ ἐνταῦθα γενόμενος τότε Ἀλέξανδρος οὗτος προνοεῖν Πελοποννησίων σκηπτόμενος οὐκ ἔφη γεωργοῖς τὸ ταύτῃ φυλακτήριον ἐπιτρέψειν. στρατιώτας οὖν ἐνταῦθα εἰς δισχιλίους καταστησάμενος οὐκ ἐκ τοῦ δημοσίου χορηγεῖσθαι σφίσι τὰς συντάξεις διώρισεν, ἀλλὰ τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι πασῶν πόλεων τά τε πολιτικὰ καὶ θεωρητικὰ ξύμπαντα χρήματα ἐς τὸ δημόσιον ἐπὶ τῷ προσχήματι τούτῳ μετήνεγκεν, ἐφ̓ ᾧ ἐνθένδε οἱ στρατιῶται οὗτοι σιτίζοιντο, καὶ ἀπ̓ αὐτοῦ ἔν τε τῇ ἄλλῃ πάσῃ Ἑλλάδι καὶ οὐχ ἥκιστα ἐν Ἀθήναις αὐταῖς οὔτε τις ἐν δημοσίῳ οἰκοδομία ἀνενεώθη οὔτε ἄλλο ἀγαθὸν οἷόν τε ἦν γίνεσθαι.

Among the poor, who lived near the Church of St. Peter the Apostle, he distributed each year three thousand bushels of grain from the public granary; which they continued to receive until the arrival in Italy of Alexander the Scissors. This man immediately decided to deprive them of all this. When Justinian, Emperor of the Romans, learned of this economy, he was greatly pleased, and favored Alexander more than ever. It was on his way here that Alexander treated the Greeks as follows. The fortress at Thermopylae had long been guarded by the neighboring farmers, who took turns watching the wall whenever an incursion of barbarians into the Peloponnese was anticipated. But this Alexander, when he arrived there, claimed it was to the advantage of the Peloponnesians not to allow this pass to be kept by farmers. So he stationed two thousand soldiers there, to be paid not out of the imperial treasury, but by all the cities of Greece; and on this pretext, he diverted all their public and entertainment revenues to the general fund, saying that from it food would be bought for these soldiers. In consequence, after this, everywhere in Greece, including even Athens, no public buildings or any other benefit could be considered.

Ενώ στις Θερμοπύλες υπήρχε μια άμισθη πολιτοφυλακή εντόπιων γεωργών που επάνδρωναν το τείχος κάθε φορά που γινόταν βάρβαρη έφοδος στην Πελοπόννησο, ο Λογοθέτης Αλέξανδρος Ψαλίδιος φέρθηκε στους Έλληνες ως εξής: είπε στους Πελοποννήσιους ότι δεν ήταν ασφαλείς με τους γεωργούς και εγκατέστησε σώμα 2000 στρατιωτών στις Θερμοπύλες, καθορίζοντας πως η πληρωμή και η σίτισή τους δεν θα γινόταν από το κρατικό («δημόσιο») ταμείο, αλλά από τα «δημοτικά» και θεωρητικά (ψυχαγωγικά, θεατρικά) χρήματα όλων των πόλεων της Ελλάδος, τα οποία μεταβίβασε στο «δημόσιο» ταμείο (και από εκεί, όπως υπονοείται, στην τσέπη του), χρησιμοποιώντας ως αφορμή την συντήρηση αυτής της φρουράς.  Μετά από αυτήν την οικονομική «αφαίμαξη», σε όλη την Ελλάδα συμπεριλαμβανομένης και της Αθήνας, σταμάτησαν να γίνονται οικοδομικά έργα και άλλα ευεργετήματα.

Διαβάζοντας αυτό το χωρίο, κάποιος καταλήγει στο συμπέρασμα των γεωγραφικών εξισώσεων «Ελλάς» = «Πελοπόννησος» και «Ἕλληνες» = «Πελοποννήσιοι». Περιέργως, η φρουρά των Θερμοπυλών προστατεύει εναντίον βαρβαρικής εισβολής στην Πελοπόννησο (όχι στην Ελλάδα), αλλά τα ταμία όλων των πόλεων της Ελλάδος «κατασχέθηκαν» και σταμάτησαν τα οικονομικά έργα σε όλη την Ελλάδα -συμπεριλαμβανομένων και των Αθηνών- ενώ, ο Αλέξανδρος Ψαλίδιος «φέρθηκε ως εξής στους Έλληνες … λέγοντας στους Πελοποννήσιους …».

Δεν είναι η μόνη φορά που η γεωγραφική εξίσωση Ελλάς = Πελοπόννησος υπονοείται/εννοείται. Ο σχεδόν σύγχρονος του Προκόπιου Ιωάννης Μαλάλας και ο Πορφυρογέννητος πολλούς αιώνες αργότερα γράφουν:

Hellas Peloponnesos

Μαλάλας:

Τῶν δὲ Σικυωνίων τῶν νυνὶ λεγομένων Ἑλλαδικῶν

ἐβασίλευσεν ο Πέλοψ ἔτη λβ΄ ἐξ οὖ καὶ Πελοποννήσιοι ἐκλήθησαν οι Ἑλλαδικοίἔκτοτε καὶ Πελοποννήσιον ἐκλήθη τὸ βασίλειον Ἑλλάδος.

Πορφυρογέννητος:

Κόρινθος, ἥ ποτε Ἐφύρα, μητρόπολις πάσης Ἑλλάδος καὶ αὐτῆς Πελοποννήσου, τουτέστιν Ἀχαΐας. Οἱ γὰρ Ρωμαῖοι τοὺς τὴν Πελοπόννησον οικοῦντας Ἀχαιούς ὀνομάζουσιν.

Ὀταν συγκρίνουμε την Προκόπεια εξίσωση Ἑλλάς = Πελοπόννησος , Ἕλληνες = Πελοποννήσιοι με την Μαλάλαια εξίσωση Πελοποννήσιοι = Ἑλλαδικοί, Πελοποννήσιον βασίλειον = βασίλειον Ἑλλάδος και με τον ορισμό του Πορφυρογέννητου ότι Ἀχαιοί = οἱ τὴν Πελοπόννησον οἰκοῦντες καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο όρος «Ἑλλην» με την γεωγραφική του σημασία δεν δηλώνει τον κάτοικο της κλασικής μητροπολιτικής Ελλάδος, αλλά τον κάτοικο της Ρωμαϊκής Provincia Achaea. Θυμίζω ότι ο Ρωμαίος στρατηγός Λούκιος Μούμμιος το 146 π.Χ. απέκτησε τον τίτλο «Ἁχαϊκός» (Achaicus = νικητής/κατακτητής των Αχαιών) μετά την κατάκτηση της Κορίνθου. Οι ιστορικοί έχουν παρατηρήσει ότι, ενώ ο Παυσανίας ο Περιηγητής τον 2ο μ.Χ. αιώνα γράφει πως σκοπός του είναι να περιγράψει «πάντα τὰ Ἑλληνικά» (όλα τα μέρη της Ελλάδος), η «Ἑλλάς» που περιγράφει έχει σαν βορειοδυτικό σύνορό της την γραμμή Θερμοπυλών-Ναυπάκτου αφήνοντας απ΄έξω περιοχές όπως η Αιτωλία, η Ακαρνανία, η Θεσσαλία και μέρη της Λοκρίδας, δηλαδή περιοχές που όλοι οι κλασικοί Έλληνες συγγραφείς θεωρούσαν ως μέρη της Ελλάδος.

Pausanias Hellas

Τα δύο χωρία στα οποία παραπέμπει ο Habicht είναι:

[5.15.2] τὸ δὲ ἐκτὸς μὲν τοῦ περιβόλου τοῦ ἱεροῦ τὸ Λεωνίδαιον, τῶν δὲ ἐσόδων πεποίηται τῶν ἐς τὴν Ἄλτιν κατὰ τὴν πομπικήν, ἣ μόνη τοῖς πομπεύουσίν ἐστιν ὁδός: τοῦτο δὲ ἀνδρὸς μὲν τῶν ἐπιχωρίων ἐστὶν ἀνάθημα Λεωνίδου, κατ᾽ ἐμὲ δὲ ἐς αὐτὸ Ῥωμαίων ἐσῳκίζοντο οἱ τὴν Ἑλλάδα ἐπιτροπεύοντες: διέστηκε δὲ ἀγυιὰν ἀπὸ τῆς ἐσόδου τῆς πομπικῆς, τοὺς γὰρ δὴ ὑπὸ Ἀθηναίων καλουμένους στενωποὺς ἀγυιὰς ὀνομάζουσιν οἱ Ἠλεῖοι—

Οι «Ρωμαίοι που επιτροπεύουν την Ἑλλάδα»  είναι οι Ρωμαίοι κυβερνήτες της Provincia Achaea.

[10] ἔτεσι δὲ οὐ πολλοῖς ὕστερον ἐτράποντο ἐς ἔλεον Ῥωμαῖοι τῆς Ἑλλάδος, καὶ συνέδριά τε κατὰ ἔθνος ἀποδιδόασιν ἑκάστοις τὰ ἀρχαῖα καὶ τὸ ἐν τῇ ὑπερορίᾳ κτᾶσθαι, ἀφῆκαν δὲ καὶ ὅσοις ἐπιβεβλήκει Μόμμιος ζημίαν: Βοιωτούς τε γὰρ Ἡρακλεώταις καὶ Εὐβοεῦσι τάλαντα ἑκατὸν καὶ Ἀχαιοὺς Λακεδαιμονίοις διακόσια ἐκέλευσεν ἐκτῖσαι. τούτων μὲν δὴ ἄφεσιν παρὰ Ῥωμαίων εὕροντο Ἕλληνες, ἡγεμὼν δὲ ἔτι καὶ ἐς ἐμὲ ἀπεστέλλετο: καλοῦσι δὲ οὐχ Ἑλλάδος, ἀλλὰ Ἀχαΐας ἡγεμόνα οἱ Ῥωμαῖοι, διότι ἐχειρώσαντο Ἕλληνας δι᾽ Ἀχαιῶν τότε τοῦ Ἑλληνικοῦ προεστηκότων. ὁ δὲ πόλεμος ἔσχεν οὗτος τέλος Ἀντιθέου μὲν Ἀθήνῃσιν ἄρχοντος, Ὀλυμπιάδι δὲ ἑξηκοστῇ πρὸς ταῖς ἑκατόν, ἣν ἐνίκα Διόδωρος Σικυώνιος.

Δηλαδή οι Ρωμαίοι ονομάζουν τον κυβερνήτη Ελλάδος «κυβερνήτη Αχαΐας», διότι η αιτία της κατάκτησης των Ελλήνων ήταν οι Αχαιοί, που ήταν τότε το ισχυρότερο Ελληνικό Κοινό.  Στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο απ΄ότι ισχυρίζεται ο Παυσανίας. Οι Ρωμαίοι κατέκτησαν το Κοινόν των Αχαιών και τα γειτνιάζοντα σε αυτό μέρη, ιδρύοντας την Provincia Achaea και οι ελληνόφωνοι εγκαινίασαν μία νέα γεωγραφική σημασία του όρου «Ἑλλάς», η οποία απέδιδε στην ελληνική γλώσσα το λατινικό Provincia Achaea, αφήνοντας απ΄έξω περιοχές όπως  η Θεσσαλία (που κατακτήθηκε μαζί με την Μακεδονία και αργότερα έγινε μέρος της ευρύτερης Provincia Macedonia) και με περιοχές όπως η Αιτωλοακαρνανία να παίζουν το ρόλο μπαλαντέρ (μέρος της Provincia Achaea αλλά δεν περιγράφεται από τον Παυσανία). Όταν λοιπόν ο Προκόπιος στο «περὶ κτισμάτων» ονομάζει την Καστοριά της δυτικής Μακεδονίας «παραλίμνια πόλη της Θεσσαλίας» δεν κάνει λάθος. Η νέα Ρωμαϊκή Θεσσαλία περιείχε την Ορεστίδα και την Ελιμεία της νοτιοδυτικής ΜακεδονίαςΗ Καισαρεία της Ελιμείας περιγράφεται σαν πόλη της Θεσσαλίας στην Σύνοδο της Εφέσου (431 μ.Χ.).

Thessalian Orestis Elimiotis

Παραθέτω τα λόγια του Προκόπιου για την Καστοριά:

There was a certain city in Thessaly, Diocletianopolis by name, which had been prosperous in ancient times, but with the passage of time and the assaults of the barbarians it had been destroyed, and for a very long time it had been destitute of inhabitants; and a certain lake chances to be close by which was named Castoria. There is an island in the middle of the lake, for the most part surrounded by water; but there remains a single narrow approach to this island through the lake, not more than fifteen feet wide. And a very lofty mountain stands above the island, one half being covered by the lake while the remainder rests upon it.  Wherefore this Emperor passed over the site of Diocletianopolis, since it was manifestly easy of access and had long been in a state of collapse, as has been stated, and built a very strong city on the island, and, as was right, he allowed it bear his own name.

Δηλαδή, υπήρχε μια πόλη της Θεσσαλίας  δίπλα στην λίμνη Καστορία, πλούσια στα παλιά χρόνια, γνωστή ως Διοκλητιανούπολις επί Διοκλητιανού, αλλά ερημωμένη στα μετέπειτα χρόνια. Ο αυτοκράτορας (Ιουστινιανός) ίδρυσε μια νέα ερυμνή πολή στην χερσόνησο της λίμνης που μοιάζει με νησί και της έδωσε το όνομά του (Ιουστινιανούπολις 😉 . Το αρχαίο όνομα της Καστοριάς ήταν Κέλετρον που σημαίνει «εξέδρα ψαρέματος».

Βλέπουμε, με άλλα λόγια, ότι οι Βυζαντινοί δεν κληρονόμησαν  αυτούσιους τους γεωγραφικούς προσδιορισμούς της κλασικής περιόδου ή αυτούς του Στράβωνα, αλλά αυτούς που προέκυψαν κατά την ύστερη ρωμαϊκή αρχαιότητα, όταν οι Ρωμαίοι «έκοψαν κ΄έραψαν» τις περιοχές της Ελλάδος όπως ήθελαν. Η Ελλάδα του Στράβωνα τελειώνει στο Στρυμόνα «με μερικούς να την φέρνουν μέχρι το Νέστο». Άλλοι ορισμοί φέρνουν την Ελλάδα ως τα Κεραύνια Όρη. Όμως ο γεωγραφικός όρος  «Ελλάς» που κληρονόμησαν οι πρωτο-βυζαντινοί του 6ου αιώνα είναι η Ελλάδα του Παυσανία, δηλαδή η ρωμαϊκή Επαρχία Αχαΐας με βορειοδυτικά σύνορα την γραμμή Θερμοπυλών-Ναυπάκτου. Οι κάτοικοί της ονομάζονται με τους πρακτικά ταυτόσημους γεωγραφικούς προσδιορισμούς Έλληνες, Ελλαδικοί και Πελοποννήσιοι. Η νέα Θεσσαλία δεν είναι μέρος αυτής της νέας Ελλάδος, γιατί ανήκει στην Επαρχία Μακεδονίας, αλλά η σημερινή και υστεροκλασική νοτιοδυτική Μακεδονία θεωρείται μέρος αυτής της νέας Θεσσαλίας και όχι της κυρίως Μακεδονίας.

Μετά από αυτή την μακρά παρένθεση για την σημασία των γεωγραφικών όρων που κληρονόμησαν οι πρωτο-Βυζαντινοί ας πάμε στην μη ταυτοσημία των όρων «Γραικός» και «Έλληνας».

1) Όταν η «Βυζαντινή» αυλή ζήτησε από τον  Λιουτπράνδο της Κρεμόνας να απολογηθεί επειδή αυτός και ο Πάπας χαρακτήρισαν προσβλητικά τον Νικηφόρο Φωκά βασιλέα «των Γραικών» και όχι «των Ρωμαίων», του υπενθύμισαν το translatio imperii του Μεγάλου Κωνσταντίνου:

Papa fatuus, insulsus, ignorat Constantinum sanctum imperialia sceptra huc transvexisse, senatum omnem, cunctamque Romanam militia. Romae vero vilia mancipia, piscatores scilicet, cupedinarios, aucupes, nothos, plebeios, servos tantummodo dimisisse“.

Δηλαδή «ο χαζός και ανόητος Πάπας αγνοεί ότι ο Άγιος Κωνσταντίνος μετέφερε εδώ [στην Κων/πολη] τα σκήπτρα της αυτοκρατορικής εξουσίας, μαζί με όλη τη σύγκλητο και όλους τους Ρωμαίους Ιππείς και δεν άφησε πίσω στην παλαιά Ρώμη παρά τους ασήμαντους ψαράδες, μάγειρες, τους κυνηγούς, τα νόθα παιδιά, τους πληβείους και τους δούλους».

ο Λιουτπράνδος απάντησε:

We know, of course, that Constantine, the Roman emperor, came hither with the Roman knighthood, and founded this city in his name; but because you changed your language, your customs, and your dress, the most holy pope thought that the name of the Romans as well as their dress would displease you. He will show this, if he lives, in his future letters ; for they shall be addressed as follows: ‘John, the Roman pope, to Nicephorus, Constantine, Basilius, the great and august emperors of the Romans!

Δηλαδή εξηγεί πως οι δυτικοί τους ονομάζουν «Γραικούς» όχι επειδή τους θεωρούν «Έλληνες» ή «απογόνους των αρχαίων Ελλήνων», αλλά επειδή τους θεωρούν ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ που εγκατέλειψαν την πάτριο γλώσσα τους !!!

Ο ίδιος ο Πορφυρογέννητος τον επιβεβαιώνει όταν γράφει ότι οι διάδοχοι του Ηράκλειου απέβαλαν «την πάτριο Ρωμαϊκή γλώσσα» ελληνίζοντας ολοένα και περισσότερο.

Νυνὶ δὲ στενοθείσης κατὰ τὲ τὰς ἀνατολὰς καὶ δυσμάς τῆς Ρωμαϊκῆς βασιλείας καὶ ἀκροτηριασθείσης ἀπό τῆς ἀρχῆς Ἡρακλείου τοῦ Λίβυος. Οἱ ἀπ΄ἐκείνου κρατήσαντες … καὶ ἑλληνίζοντες καὶ τὴν πάτριον καὶ Ρωμαϊκήν γλῶτταν ἀποβαλόντες … αὐτό γὰρ τὸ ὄνομα τοῦ θέματος ἑλληνικόν ἐστί καὶ οὐ Ρωμαϊκόν, ἀπό τῆς θέσεως ὀνομαζόμενον.

Ο Προκόπιος επίσης στους «Πολέμους» του μιλάει για τους «ἑλληνίζοντες Ρωμαίους» (= Ρωμαίους που ελληνοφώνησαν):

[2.29.25] σκόπελοι γὰρ ὑπερφυεῖς ̓ ἑκάτερα τῆς χώρας ὄντες στενωποὺς ἐπὶ μακρότατον ἐνταῦθα ποιοῦνται: κλεισούρας ἑλληνίζοντες τὰς τοιαύτας ὁδοὺς Ῥωμαῖοι καλοῦσιν.

Οι ελληνίζοντες Ρωμαίοι λένε κλεισούρες τις παλιές clausurae.

[3.21.2] Δέλφικα τὸν τόπον καλοῦσι Ῥωμαῖοι, ̣οὐ τῇ σφετέρᾳ γλώσσῃ, ἀλλὰ κατὰ τὸ παλαιὸν ἑλληνίζοντες. ἐν Παλατίῳ γὰρ τῷ ἐπὶ Ῥώμης ἔνθα ξυνέβαινε στιβάδας τὰς βασιλέως εἶναι τρίπους ἐκ παλαιοῦ εἱστήκει, ̓ οὗ δὴ τὰς κύλικας οἱ βασιλέως οἰνοχόοι ἐτίθεντο.

Οι Ρωμαίοι ονομάζουν τον τόπο [που στέκει σαν τρίποδας]  Delphica (= δέλφιξ) όχι από τη δική τους γλώσσα, αλλά επειδή ελληνίζουν από παλιά.

[7.1.28] Ἦν δὲ Ἀλέξανδρός τις ἐν Βυζαντίῳ τοῖς δημοσίοις ἐφεστὼς λογισμοῖς: λογοθέτην τὴν τιμὴν ταύτην ἑλληνίζοντες καλοῦσι Ῥωμαῖοι.

Η παλαιά τιμή (αξίωμα) Rationalis έγινε «Λογοθέτης» στους ελληνίζοντες Ρωμαίους.

2) Οι Σλάβοι σταθερά αποκαλούν τους Βυζαντινούς «Γραικούς», συνήθεια που κληρονόμησαν από τους Πρωτο-Βούλγαρους, οι οποίοι με τη σειρά τους την κληρονόμησαν από το Γερμανικό υπόστρωμα που βρήκαν στον Δούναβη (Γότθοι, Λομβαρδοί, Γέπηδες κλπ, υποτελείς στον συνασπισμό των Ούννων στον οποίο ανήκαν και οι δυτικότεροι Πρωτο-Βούλγαροι) και από το λατινικό/ρωμανικό υπόστρωμα που βρήκαν στα Βαλκάνια. Έτσι η Βυζαντινή αυτοκρατορία ονομάζεται «Γραικία»/«χώρα των Γραικών» στο ρωσικό χρονικό του Νέστορος, όταν αναφέρεται η επιθυμία του Svyatoslav του Κιέβου να κάνει την Βουλγαρική Πρεσλάβιτσα (Pereyaslavets) πρωτεύουσά του, επειδή εκεί φτάνει εύκολα το χρυσάφι (zlatο) «από τη χώρα των Γραικών».

Τα λόγια του χρονικού για το έτος 969 μ.Χ.

Переӕславци в 21 Дунаи . /л.20об./ ӕко то єсть середа 22 в 23 земли моєи . ӕко ту всѧ бл҃гаӕ сходѧтсѧ 24. ѿ Грекъ злато паволоки 25.

Οι Βούλγαροι ονομάζουν την Κωνσταντινούπολη «Γραικικό» Tsargrad (βασιλίδα Πόλη) και στην επιγραφή του Μοναστηρίου (1015 μ.Χ.) καυχιούνται που νίκησαν «τον γραικικό στρατό του τσάρου Βασιλείου» στη μάχη του Štipone (μάχη στις Πύλες του Τραϊανού , 986 μ.Χ., στο σημερινό Ihtiman) «όπου συλλέχθηκε πολύ χρυσάφι (λάφυρα)»:

 i разбїсте въ Щїпонѣ грьчьскѫ воїскѫ ц ҃рѣ Васїлїа кде же взѧто бы злато

Η ιστορία του σλαβικού εξωνυμίου «Γραικοί» για τους «Βυζαντινούς» περιγράφεται εδώ.

Τώρα η ερώτηση είναι η εξής: οι Σλάβοι ονόμαζαν τους Βυζαντινούς «Γραικούς» επειδή τους θεωρούσαν εθνοτικούς Έλληνες και απογόνους των [αρχαίων] Ελλήνων;

Φυσικά όχι ! Οι Σλάβοι ονόμαζαν «Γραικούς» τους ελληνόφωνους Ρωμαίους, χωρίς να ενδιαφέρονται για την καταγωγή τους. Αυτούς έμαθαν από άλλους σαν «Γραικούς» και αυτούς συνέχισαν να ονομάζουν «Γραικούς».

Ο Ιωάννης Κυριώτης Γεωμέτρης περιγράφει την ήττα το«Γραικικού» στρατού στην μάχη των πυλών του Τραϊανού με τα λόγια:

Even if the sun would have come down, I would have never thought that the Moesian [Bulgarian] arrows were stronger than the Ausonian [Roman, Byzantine] spears.
… And when you, Phaethon [Sun], descend to the earth with your gold-shining chariot, tell the great soul of the Caesar: The Danube [Bulgaria] took the crown of Rome. The arrows of the Moesians broke the spears of the Ausonians.

«Δεν θα περίμενα ποτέ ότι τα βέλη των Μυσών θα ήταν ισχυρότερα από τα δόρατα των Αυσόνων … ας ειδοποιήσει κάποιος την μεγάλη ψυχή του Καίσαρα ότι ο Δούναβης νίκησε την Ρώμη! Τα βέλη των Μυσών έσπασαν τα δόρατα των Αυσόνων

Οι «Γραικοί» των Σλάβων, αυτοπροσδιορίζονται ως «Αύσονες» (= κλασικίζων όρος για Ρωμαίοι), επειδή η πολιτεία τους κατάγεται από την Ρώμη της Αυσονίας = Ιταλίας . Πρέπει να φτάσουμε στα μέσα του 12ου αιώνα για να βρούμε στον Ιωάννη Τζέτζη την πρώτη «αντίρρηση» στην χρήση του όρου «Αύσονες» «για εμάς του Ελληνικού γένους».

Πάμε παρακάτω. Ο δίγλωσσος τίτλος του Σέρβου αυτοκράτορα Στέφανου Dušan ήταν “τσάρος Σέρβων/Σερβίας και «Γραικών/Γραικίας»” σερβιστί και μεταφρασμένος στην ελληνική ήταν «βασιλεὺς Σέρβων/Σερβίας και Ρωμαίων/Ρωμανίας».

Ξανά η χρήση του όρου «Γραικοί» δεν δείχνει καμία εθνοτική συσχέτιση με τους αρχαίους Έλληνες. Αυτό το ξεκαθαρίζει το βουλγαρικό απόκρυφο κείμενο του Προφήτη Ησαΐα (~ 1100 μ.Χ.) γραμμένο από κάποιον φιλοβυζαντινό Βούλγαρο κάτοικο του βυζαντινού θέματος Βουλγαρίας ο οποίος ξεχωρίζε τα βαλκανικά εδάφη της αυκρατορίας σε «Βουλγαρικά και Γραικικά εδάφη (zemlje)». Στην εσκεμμένα αλλοιωμένη ιστορία, ο ερχομός των Βουλγάρων στα Βαλκάνια ήταν λίγο πολύ σύγχρονος με τον Μεγάλο Κωνσταντίνο. Πριν τον μεγάλο Κωνσταντίνο στα Βαλκάνια κατοικούσαν Ρωμαίοι (Rimljane) και Έλληνες (Ellini). Οι τελευταίοι φθονούσαν τον Κωνσταντίνο και ήθελαν να σκοτώσουν και αυτόν και τη μητέρα του Ελένη. Για το λόγο αυτό, ο Θεός άγγιξε τους κακούς Έλληνες με το αόρατο ραβδί του και έγιναν αόρατοι (εξαφανίστηκαν). Όταν οι Βούλγαροι ήρθαν στα Βαλκάνια δεν βρήκαν Έλληνες, αλλά χριστιανούς «Γραικούς» οι οποίοι εκχριστιάνισαν τους Βούλγαρους μετά από μια περίοδο έχθρας. Έκτοτε τα βαλκανικά εδάφη της αυτοκρατορίας χωρίζονται σε «Γραικικά» και «Βουλγαρικά».

Παραθέτω τις δύο σελίδες του Απόκρυφου κειμένου εδώ (Ρωμαίοι και Έλληνες πριν τους Βουλγάρους) και εδώ (το ραβδί του θεού που εξαφάνισε τους Έλληνες που από φθόνο ήθελαν να σκοτώσουν τον Μέγα Κωνσταντίνο και την μητέρα του Ελένη, στα υπογραμμισμένα της πρώτης στήλης).

Το κείμενο δείχνει περίτρανα ότι όταν οι Σλάβοι έλεγαν «Γραικούς» τους Ρωμαίους ΔΕΝ τους θεωρούσαν ούτε εθνοτικούς «Έλληνες» ούτε απογόνους των αρχαίων Ελλήνων  !!!

3) Τον 14ο αιώνα ο Ιταλός Fazio Degli Uberti έγραψε το Dittamondo («Ταξίδι στον Κόσμο»). Σε κάποια φάση φέρνει τον μυθικό του ήρωα στην Ελλάδα όπου συναντάει έναν “Greco”.Επιδεικνύοντας την γνώση του της μεσαιωνικής ελληνικής μεταφράζει το ιταλικό “sono Greco” ελληνιστί σαν “ime Romeos” («είμαι Ρωμαίος»)! Δηλαδή, όπως και ο Λιουτπράνδος, δεν χρησιμοποιεί τον όρο «Γραικός» γιατί πιστεύει ότι οι «Βυζαντινοί» ήταν Έλληνες, αλλά γιατί “Greco” είναι η μετάφραση στη Δύση του βυζαντινού ενδωνυμίου Ρωμαίος. Ούτε φυσικά πιστεύει ότι ανάμεσα στους Ρωμαίους υπάρχει κάποια «Γραικική»/«ελληνική» εθνότητα. Greco είναι η ιταλική μετάφραση του ελληνικού Ρωμαίος.

4) Ο Νικήτας Χωνιάτης. Ο Χωνιάτης γράφει γύρω στο 1200 (άρχισε τη συγγραφή πιο πριν και συνέχισε να γράφει μετά την άλωση). Ο βασικός όρος που χρησιμοποιεί είναι «Ρωμαίοι» και μάλιστα, όπως έχω περιγράψει αλλού μπορεί να ξεχωρίσει τους Ρωμαίους από τα ετερόγλωττα/(μιξο)βάρβαρα γένη της αυτοκρατορίας, δηλαδή χρησιμοποιεί τον όρο Ρωμαίοι και με εθνοτική σημασία προσδιορίζοντας αποκλειστικά τον ελληνόφωνο ορθόδοξο. Επειδή είναι παιδί του καιρού του, αραιά και που κάνει άκρως ρητορικη χρήση του κλασικίζοντες όρου «Ἑλληνες», γνωρίζοντας όμως ότι οι Έλληνες ήταν οι «μωροί» που αντιστάθηκαν στο χριστιανικό κάλεσμα του πρώτου αυτοκράτορα της πίστεώς «μας» Κων/νου. Η εθνοτική χρήση του όρου Ρωμαίοι περιγράφεται σε αυτήν την ανάρτηση, ενώ στο τέλος αυτής της ανάρτησης περιγράφεται η ρητορική χρήση του κλασικίζοντος όρου «Ἑλληνες» και ο διαχωρισμός που κάνει μεταξύ Ρωμαίων Χριστιανών και [αρχαίων] Ελλήνων.

Ο Χωνιάτης χρησιμοποιεί και τον όρο «Γραικοί» με δύο λειτουργίες. Όπως και ο Προκόπιος που έχω ήδη παραθέσει, ο Χωνιάτης χρησιμοποιεί τον όρο «Γραικοί» όταν μεταφέρει τα λόγια Δυτικών που αρνούνται να αναγνωρίσουν τους «Βυζαντινούς» με το πραγματικό τους όνομα. Έτσι λ.χ. ο Γερμανός «ρήγας» Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσσα που πέρασε την τρίτη Σταυροφορία από τα Βαλκάνια λέει:

οὐκοῦν αὐτὸς μὲν ἄπεισιν εἰς Ὀρεστιάδα, κατὰ δὲ τὴν Φιλιππούπολιν εἴασε τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν καὶ τοὺς ἐπισκόπους μεθἱκανοῦ στρατεύματος εἰπὼν ὡς ἀναπαύσασθαι χρεὼν ὑμᾶς ἐνταυθοῖ, ἄχρι δὴ τὰς παρειμένας κνήμας καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἐκ τοῦ παρίστασθαι τῷ βασιλεῖ Γραικῶν ἀναρρωσθείητε.” Ἐπεὶ δὁ χειμὼν παρῆλθε καὶ τὰ ἄνθη ἔδωκεν ὀσμήν, ἀνανεοῦνται τοὺς ὅρκους ὅ τε βασιλεὺς καὶ ὁ ῥήξ … 

Δηλαδή εσκεμμένα «προσβάλλει» τον «βασιλέα Ρωμαίων» Ισαάκ Β΄ Άγγελο αποκαλώντας τον «βασιλέα Γραικών», όπως ο Χωνιάτης εσκεμμένα τον αποκαλεί «ρήγα» και όχι βασιλέα (= αυτοκράτορα).

Αλλού λέει πως οι «Αλαμανοί» (= Γερμανοί) πίστευαν ότι θα κατακτήσουν γρήγορα τους «Γραικούς» (όπως αποκαλούν τους Ρωμαίους) επειδή οι δεύτεροι είναι δειλοί (αγεννείς = μη γενναίοι) στον πόλεμο. Έχουμε δει στον Προκόπιο πιο πάνω ότι η συσχέτιση του ητικού όρου «Γραικός» με τη σημασία «άνανδρος» έχει μεγάλη ιστορία στο στόμα των Γερμανών:

οἱ δἈλαμανοὶ τοσοῦτον ἀπεῖχον ἔκθαμβοι τοῖς ὁρωμένοις τούτοις φανῆναι, ὥστε καὶ ἀνέθαλπον μᾶλλον τὸν ἔρωτα, ὃν ὑπέτυφον ταῖς λαμπρειμονίαις τῶν Ῥωμαίων ἐναυόμενον, καὶ ηὔχοντο τάχιον κρατῆσαι Γραικῶν ὡς ἀγεννῶν τὰ ἐς πόλεμον καὶ περισπουδαζόντων τὰς ἀνδραποδώδεις χλιδάς.

Αλλού πάλι ο Χωνιάτης χρησιμοποιεί τον όρο «Γραικοί» με εμφανή αυτοσαρκασμό. Όταν περιγράφει την λεηλασία της Κωνσταντινουπόλεως (= «της πραγματικής κληρονομιάς του Χριστού») από τους Σταυροφόρους λέει πως χειρότερα απ΄όλους φέρθηκαν οι «μισοπόνηροι» δήθεν επιστήμονες και σοφοί των Λατίνων που πιστεύουν ότι είναι δικαιότεροι και ευσεβέστεροι Χριστιανοἰ από εμάς τους «[αιρετικούς] Γραικούς».

Τοιαῦθ‘, ὡς ἐκ πολλῶν βραχέα δοῦναι τῇ ἱστορίᾳ, οἱ ἐξ ἑσπέρας στρατοὶ κατὰ τῆς Χριστοῦ κληρονομίας παρηνομήκασιν, ἐποὐδενὶ τῶν ὅλων τὸ φιλάνθρωπον ἐνδειξάμενοι, ἀλλὰ πάντας ἀποξενώσαντες χρημάτων καὶ κτημάτων, οἰκημάτων τε καὶ ἐσθημάτων, καὶ μηδενὸς τῶν πάντων μεταδόντες τοῖς ἔχουσι. ταῦτα ὁ χαλκοῦς αὐχήν, ἡ ἀλαζὼν φρήν, ἡ ὀρθὴ ὀφρύς, ἡ ἀεὶ ξυριῶσα καὶ νεανισκευομένη παρειά, ἡ φιλαίματος δεξιά, ἡ ἀκροχολῶσα ῥίν, ὁ μετέωρος ὀφθαλμός, ἡ ἄπληστος γνάθος, ἡ ἄστοργος γνώμη, ἡ τορὴ καὶ τροχαλὴ λαλιὰ καὶ μόνον οὐκ ἐπορχουμένη τοῖς χείλεσι, μᾶλλον δὲ οἱ παρἑαυτοῖς ἐπιστήμονες καὶ σοφοί, οἱ εὔορκοι καὶ φιλαλήθεις καὶ μισοπόνηροι καὶ τῶν Γραϊκῶν ἡμῶν εὐσεβέστεροί τε καὶ δικαιότεροι καὶ τῶν Χριστοῦ διαταγμάτων φύλακες ἀκριβέστεροι,

Στην αγγλική μετάφραση του Χωνιάτη, ο Harry Magoulias βάζει τον όρο “Greeks” (= «Γραικοί») σε εισαγωγικά και παραπέμπει στην υποσημείωση #1527 όπου γράφει:

NChon Graikoi

1527. This is written with sarcasm in intent, as is shown by the use of the term Graikoi, the Latin term of derision for the Byzantines

Αυτό γράφτηκε με σαρκασμό, όπως φαίνεται από τη χρήση του όρου «Γραικοί», τον λατινικό όρο χλευασμού για τους Βυζαντινούς.

4) Το χρονικό του Γαλαξειδίου (1703). Ο συγγραφέας προσδιορίζει τον υπόδουλο λαό στους Τούρκους ως Ρωμαίους και την γλώσσα τους ως Ρωμέικα, ενώ άπαξ μιλάει για τις διχόνοιες των Γραικών [του 14ου αιώνα] τις οποίες εκμεταλλεύθηκαν οι «Ταραγωνάται κουρσάροι» (Καταλανοί). Τόσο οι «Γραικοί» του 14ου αιώνα (ό,τι και αν σημαίνει όρος) όσο και οι υπόδουλοι Ρωμαίοι όμως είναι κάτι διαφορετικό από τους «Ἕλληνες» που ζούσαν «τον καιρό των Ελλήνων».

Τον καιρόν της Βασιλείας Κωνσταντίνου Ρωμανού αγριωποί και χριστιανομάχοι άνθρωποι, Μπολγάροι λεγόμενοι, εμπήκασι στην Ελλάδα και από σπαθίου και κονταρίου εχαλάσασι τους Χριστιανούς και ετραβήξασι ίσα στον Μωρέα.

Περνώντας καιρός, ήρθασι άλλοι πειράταις, ενδυμένοι τομάρια, ωσάν αρκούδαις, και τρώγοντας άψητα κρέατα, ωσάν θερία, και ανθρώπους ζωντανούς στη σούφλα εψήσασι· και εσκλαβώσασι ούλη την Ελλάδα, που την ελέγασι Ρουμανία·

Εξουσιάζωντας ένας Τούρκος, Πριλεμπές τον ελέγασι, το Λοιδορίκι, το Γαλαξείδι και τα άλλα χωρία και την χώρα του Επάχτου εγεννήθηκε στο αναμεταξύ μία διχόνια σε Ρωμαίους και Τούρκους, και εσηκώσασι οι Ρωμαίοι άρματα στους Τούρκους, και εσκοτώσασι καμπόσους ζορπάδες που δεν είχασι βασταμό διά ταις κακαίς τους πράξεις και φερσίματα·

Και ήρθε άλλος μπέης, που τον ελέγασι Ιζάρμπεη, πολλά καλός άνθρωπος, και αυτός έφκιασε με εδικά του έξοδα το κανάλι το λιθαρένιο, που κατεβαίνει από το μετόχι της Αγίας Τριάδος το γλυκό νερό έως τ’ αμπέλια· και έφκιασε και μία βρύσι, που φαίνεται ακόμα το όνομα του με Τουρκικά γράμματα και Ρωμέϊκα, λέγοντας. ”Αυτή την βρύσι την έφκιασε με εδικαίς του εξόδεψαις ο Ιζάρ-μπεης, για σεμπάπι των γονικων του· και οποίος στρατοκόπος πίνει διψασμένος να τον συγχωράη μνημονεύωντάς τον· αυπ´. (1480), μήνας Γεννάρης κθ´. (29)”

Ύστερα γουν περνώντας χρόνια πολλά, ήρθασι γραφαίς και χρυσόβουλλα από το χέρι του Βασιλέα, λέγωντας πως κουρσάροι περίσσοι και φοβεροί, που τους ελέγασι Ταραγωνάταις, με άρματα και φουσάτα διαλεχτά ήρθασι να επάρουσι ταις χώραις του Βασιλέα· […] και ύστερα οι κουρσάροι, διά την ασυμφωνίαν και ταις διχόνιαις των Γραικών ανεμπόδιστα εμπήκασι και εσκλαβώσασι χώραις περίσσαις και το Σάλονα.

Αντίθετα:

Εμβαίνοντας οι πειράταις ανεμπόδιστα στο Γαλαξείδι επεράσασι από σπαθίου ό,τι ευρήκασι ζωντανό, και ανάψασι φωτιά στα σπήτια και εκρημνίσασι και το κάστρο, που ήτανε ένα ευμορφότατο, φυκιασμένο με μάρμαρα μεγάλα από των Ελλήνων τον καιρό·

Σ’ εκείνους τους χρόνους επήρασι οι Φράγκοι την εξακουσμένη Κωνσταντινόπολι, και επήρε καθένας στο μερίδι του χώραις και βιλαέτια περίσσα· και ένας από τη Σαλονίκη Φράγκος βασιλέας επήρε και το Σάλονα, χώρα παμπάλαια και εξακουστή στων Ελλήνων τον καιρό, και από ετότες λέγεται Σάλονα, λεγάμενη αλλέως προτήτερα.

Για να καταλάβετε τους γίγαντες και «κακούς» (= ειδωλολάτρες) «Ἕλληνες» που ζούσαν «τον καιρό των Ελλήνων» πρέπει να διαβάσετε το έργο του Κακριδή «Οι Αρχαίοι Έλληνες στην Νεοελληνική συνείδηση» εδώ και εδώ.

«Μια γριά Αντριώτισσα που ήξερε παλιές ιστορίες έλεγε πως οι γενιές των ανθρώπων ήταν τέσσερις. Πρώτα έζησαν οι Δράκοι, έπειτα οι αλλόπιστοι Έλληνες, ύστερα οι Βενετσιάνοι και ύστερα οι Τούρκοι.» (Άνδρος, 19ος αι.)

«Όταν θέλουν να μιλήσουν για κάτι που έγινε σε πολύ παλιά χρόνια, χρησιμοποιούν την έκφραση “από τον καιρό των Ελλήνων”». (Σφακιά, 19ος αι.)

Στα χρόνια τα παλιά ζούσαν στα μέρη αυτά άλλης λογής άνθρωποι, οι Έλληνες. Αυτοί έχτισαν το κάστρο μας. Τις μεγάλες βαριές πέτρς που βλέπεις εκεί τις κουβαλούσαν με τα χέρια τους. Οι Έλληνες δεν έμοιαζαν με τους σημερινούς ανθρώπους. Ήταν ψηλοί σαν τα κυπαρίσσια». (Θεσπρωτία, 20ος αι.)

«Οι Έλληνες χαθήκαν όλοι όταν κάποτ’ έπεσε πείνα μεγάλη στη γη. Τότε καθένας τους έπαιρνε λίγες τροφές και έμπαινε στον τάφο του, για να βρεθεί θαμμένος, όταν οι τροφές του θα τελείωναν και θα πέθαινε». (Σφακιά, 20ος αι.)

«Παλιόν καιρό οι-γι-αθρώποι ήταν πολύ μεγάλοι. Μεγαλύτεροι απ’ όλους ήταν οι Ελλένηδες. Αυτοί ήταν κακοί αθρώποι. Γι’ αυτό ο Θεός έστειλε κάτι κουνούπια μεγάλα με μύτες σιδερένιες και τους κυνήγαγαν». (Ήπειρος)

Συμπεράσματα:

1) Οι γεωγραφικοί όροι που κληρονόμησαν οι πρωτο-βυζαντινοί δεν ήταν οι κλασικοί Ηροδότειοι ή η τελο-ελληνιστικοί Στραβωνικοί, αλλά ήταν αυτοί που προέκυψαν κατά την ύστερη Ρωμαϊκή αρχαιότητα.

2) Στον Προκόπιο, οι δυτικοί και οι Γερανοί ονομάζουν με προσβλητικό τόνο «Γραικούς» όλους τους Ανατολικούς Ρωμαίους. Αντίθετα, οι πρωτο-Βυζαντινοί αξιωματικοί χρησιμοποιούν τον όρο «Γραικοί» πρσοβλητικά για να προσδιορίσουν τους Ελλαδίτες = Πελοποννήσιους της Provincia Achaea, η οποία είναι η «Ἑλλάς» που έχει κατά νου ο περιηγητής Παυσανίας. Ο Προκόπιος χρησιμοποιεί τον όρο «Ἔλληνες» για τους τελευταίους αν και -όπως και πολλοί άλλοι συγγραφείς- θεωρεί τον όρο πρακτικό συνώνυμο του όρου «Πελοποννήσιοι».

3) Ο Λιουπράνδος ξεκαθαρίζει πως οι Δυτικοί ονομάζουν τους Βυζαντινούς «Γραικούς» όχι επειδή τους θεωρούν εθνοτικούς Έλληνες ή απογόνους των αρχαίων Ελλήνων, αλλά επειδή τους θεωρούν εκφυλισμένους/ελληνίσαντες Ρωμαίους.

4) Οι Σλάβοι ονομάζουν τους Βυζαντινούς «Γραικούς» έχοντας ξεκαθαρίσει πως είναι κάτι διαφορετικό από τους φθονερούς «Ἕλληνες» που ο θεός εξαφάνισε με το αόρατο ραβδί του. Όταν πρέπει να μεταφράσουν το σλαβικό «Γραικοί» στα ελληνικά το αποδίδουν πάντοτε ως Ρωμαίοι και όποτε έχουμε την τύχη διπλής περιγραφής ενός γεγονότος, το σλαβικό «Γραικοί» αντιστοιχεί στους Ρωμαίους/Αύσονες των Βυζαντινών.

5) Ο Fazio Degli Uberti ξεκαθαρίζει ότι όταν οι δυτικοί λένε Greco εννοούν Ρωμαίος.

6) Ο Νικήτας Χωνιάτης πιστέυει ότι ο λαός του είναι οι αληθείς Ρωμαίοι και οι κανονικότεροι Χριστιανοί. Χρησιμοποιεί τον όρο Ρωμαίοι και με την εθνοτική σημασία για να περιγράψει αποκλειστικά τους ελληνόφωνους ορθόδοξους πολίτες και ενίοτε μπορεί να κάνει άκρως ρητορική χρήση του κλασικίζοντα όρου «Έλληνες», γνωρίζοντας όμως πως οι αρχαίοι Έλληνες ήταν κάτι διαφορετικό από τους Χριστιανούς Ρωμαίους, των οποίων η ιστορία ξεκινάει «με τον πρώτο αυτοκράτορα της πίστεώς «μας» Κωνσταντίνο». Τον όρο «Γραικοί» τον χρησιμοποιεί είτε όταν αποδίδει κυριολεκτικά τα λόγια των δυτικών που αρνούνται την Ρωμαϊκότητα των «Βυζαντινών» είτε όταν θέλει να χλευάσει σαρκαστικά την πεποίθηση των Λατίνων ότι οι Ορθόδοξοι Ρωμαίοι είναι «αιρετικοί Γραικοί».

7) Ο συγγραφέας του Χρονικού του Γαλαξειδίου φαίνεται να χρησιμοποιεί τον όρο Ρωμαίοι με την έννοια του θρησκευτικού μιλετιού (οι μη Ρωμαίοι είναι οι αλλόθρησκοι Φράγγοι, οι Τούρκοι, οι Ιουδαίοι και αναγκάζεται να αποχριστιανοποιήσει τους «Μπολγάρους» για να παρουσιάσει τις επιδρομές του Τσάρου Σαμουήλ στην Ελλάδα). Άπαξ αναφέρεται σε διχασμένους Γραικούς του 14ου αιώνα. Τόσο το Ρωμέικο μιλέτι όσο και οι διχασμένοι Γραικοί είναι κάτι διαφορετικό από τους μυθικούς «Ἔλληνες» που ζούσαν «τον καιρό των Ελλήνων».

8) Όταν ένας Βυζαντινός χρησιμοποιεί το είδωλο του Ρωμαίου «Γραικός» που σχηματίζεται στον καθρέφτη της Δύσης (με άλλα λόγια αποδέχεται την ητική δυτική αντίληψη) δεν σημαίνει ότι αυτομάτως αυτοπροσδιορίζεται σαν εθνοτικός Έλληνας ή ότι θεωρεί τον εαυτό του απόγονο των Ελλήνων.Antòiuet

Advertisements

14 Comments

Filed under Εθνολογία

14 responses to “H μη ταυτοσημία των όρων «Γραικός» και «Έλληνας»

  1. Βλέπω τόσο καιρό εδώ και δεν λες να γίνεις άνθρωπος και να μάθεις 5 πράγματα. Τις ίδιες παπαριές συνεχίζεις να τρολάρεις.

    Δεν θα μπω στον κόπο να σους τις ΞΑΝαπαντήσω διότι το έκανα μια.

  2. Μην ξεχάσεις όταν κάνεις τον ρακοσυλλέκτη ότι και οι Άγγλοι είχαν συνείδηση της ελληνικής τους καταγωγής. Το λέει ξεκάθαρα ο Percy Shelley και τον επιβεβαιώνουν οι πρόγονοί σου που πίστευαν ότι οι [αρχαίοι] Έλληνες ήταν οι πρόγονοι των Φράγγων και των Μυλόρδων πυο έρχοντια και προσκυνούν τα λιθάρια.

    Ορίστε ξεκάθαρη δήλωση Αγγλικής ελληνικής συνείδησης:

    http://postimg.org/image/ijr7s09m1/

    «Είμαστε όλοι [οι δυτικοί] Έλληνες … οι πρόγονοί μας έδωσαν τα φώτα στην ανθρωπότητα».

    Η επιβεβαίωση της ελληνικής συνείδησης των δυτικών/φράγγων από τους προπαπούδες σου:

    Στους βοσκούς γύρω από το ναό του Απόλλωνα στις Βάσσες ζει ακόμα σήμερα το όνομα των Ελλήνων. Με αυτό το όνομα χαρακτηρίζουν καθετί που πιστεύεται ηρωικό και γιγάντιο. Για τον εαυτό τους κάθε άλλο παρά που θαρρούν πως είναι οι κληρονόμοι της δόξας των παλαιών κατοίκων. Η απλοϊκή σκέψη αυτών των βοσκών θεωρεί τους Έλληνες προγόνους των Φράγκων, ξένους τεχνίτες που κάποτε κρατούσαν τον τόπο αυτόν. Έτσι εξηγεί γιατί οι Ευρωπαίοι ταξιδεύουν στα μέρη αυτά και δίνουν τόση σημασία σε ό,τι έχει απομείνει από εκείνους.

    ΑΡΚΑΔΙΑ, 19ος αι.
    Πηγή: Ο.Μ. von Stackelberg, Der Apollotempel zu Bassae in Arkadien, 1826, σελ. 14.

    Ο ζήλος των Άγγλων περιηγητών, των «μυλόρδων», να τα δουν όλα βιαστικά, να τα σχεδιάσουν και, αν μπορούν, να πάρουν μαζί τους καμιάν αρχαιότητα ή τουλάχιστο ένα κομμάτι μάρμαρο, έγινε αφορμή στους Καστρινούς [=κάτοικοι των Δελφών] να σχηματίσουν την ακόλουθη παράδοση: οι Μυλόρδοι δεν είναι χριστιανοί, γιατί κανείς ποτέ δεν τους είδε να κάνουν το σταυρό τους. Η γενιά τους είναι από τους παλιούς ειδωλολάτρες τους Αδελφιώτες, που φύλαγαν το βιό τους σ’ ένα κάστρο που το ’λεγαν Αδελφούς [=Δελφούς], από τους δυο αδελφούς τα βασιλόπουλα που το ’χτισαν. Όταν η Παναγία και ο Χριστός ήρθαν σ’ αυτούς τους τόπους και όλοι οι άνθρωποι ολόγυρα έγιναν χριστιανοί, οι Αδελφιώτες σκέφτηκαν πως ήταν καλύτερα γι’ αυτούς να φύγουν• κι έφυγαν στη Φραγκιά και πήραν και όλα τα πλούτη τους μαζί. Απ’ αυτούς είναι οι Μυλόρδοι, και έρχονται τώρα εδώ και προσκυνούν αυτά τα λιθάρια.

    ΦΩΚΙΔΑ (Δελφοί), 19ος αι.
    Πηγή: H.N. Ulrichs, Reisen und Forschungen, σελ. 123 κ.ε.

  3. Το παράδειγμά σου με την Γιουκγοσλαβία δεν θα μπορούσε να ήταν ηλιθιότερο. Καλά έκανες και το ανέφερες για να δείχνεις ότι όσο άσχετος είσαι με το Βυζάντιο άλλο τόσο είσαι με την Γιουγκοσλαβία.

    Οι Σέρβοι νεο-εθνικιστές της εποχής της διάσπασης οικειοποιήθηκαν την ιδέα της Ηνωμένης Γιουγκοσλαβίας επειδή τους βόλευε. Γιατί τους βόλευε; Γιατί ήταν η μόνη γιουγκοσλαβική δημοκρατία που επέβλεπε να εξελιχθεί σε κράτος με σύνορα μεγαλύτερα απ΄αυτά της Σερβίας ως γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας.

    Όποιο σοβαρό βιβλίο και να πάρεις θα σου πει ότι οι προ-γιουγκοσλαβικές ταυτότητες είχαν πρακτικά εξαλειφθεί. Οι εθνικισμοί μετά το 1983 τις ανέστησαν.

    Ή θα μου βγάλεις τους Σκοπιανούς και τους μισούς Κροάτες Σέρβους επειδή ο Šešelj τους θεωρούσε μέρος της μεγάλης Σερβίας:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Vojislav_%C5%A0e%C5%A1elj#mediaviewer/File:Map_of_Greater_Serbia_(in_Yugoslavia).svg

    Θέλεις να μάθεις την γιουγκοσλαβική πραγματικότητα; Μιας και με το άλλο σου όνομα ζητάς βιβλιογραφία σου συνιστώ το Yugoslavia as History: Twice There was a Country.
    του John Lampe.

    Μες στη βλακεία σου ρε ανιστόρητο γίδι εξίσωσες το Βυζάντιο με καραεθνίκια όπως ο Σέρβος Μιλόσεβιτς και ο Κροάτης Τούτσμαν.

    Τα πρώτα θύματα του αντι-σερβικού Κροατικού νεοεθνικισμού ήταν οι Κροάτες που ΔΕΝ ήθελαν να δουν εχθρικά τους Σέρβους.

    Το κορυφαίο παράδειγμα είναι ο Κροάτης αστυνομικός Josip Kir. Επειδή αρνήθηκε επανειλημένα να ακολουθήσει τις αντι-σερβικές διαταγές της Κυβέρνησης Τούτσμαν, τον σκότωσε ένας συνεργάτης του Τούτσμαν. Ναι! Νεο-Κροάτης εθνικιστής σκότωσε παραδοσιακό Κροάτη επειδή όπως λέει η χήρα του Kir «ο άνδρας μου δεν ξεχώριζε τους ανθρώπους από την εθνότητά τους, αλλά τους ξεχώριζε σε αυτούς που έχουν καλή και κακή ψυχή.».

    [31:47-33:18]

    Βάλ΄το τώρα στο [20:45] και άκου:

    This fractioning of Yugoslavia was not the result of pre-existing internal divisions. Those internal divisions were heightened as a result of an outside intervention.

    «Η διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας δεν ήταν αποτέλεσμα προϋπάρχοντων εσωτερικών διαιρέσεων. Αυτές οι εσωτερικές διαιρέσεις προωθήθηκαν σαν αποτέλεσμα εξωτερικής παρέμβασης».

    Εξηγεί πιο πριν ο Parenti πως όι ξένες δυνάμεις που επιθυμούσαν την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, βρήκαν «ξεχασμένα και μέχρι τότε ασήμαντα» ακροδεξιά κόμματα και υποστηρίζοντάς τα οικονομικά δημιούργησαν τις «διαιρέσεις» τις οποίες εσύ ως ανιστόρητο γίδι νομίζεις ότι ήταν «διηνεκείς».

    Βάλε τώρα το παρακάτω βίντεο στο [17:25] και άκου τον Κροάτη Ντίνο Ράντζα:

    «Ποιος νοιαζόταν για το τι ήταν ο άλλος; ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΟΥΣΑΜΕ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΡΩΤΟΥΣΑΜΕ ΓΙ΄ΑΥΤΟ ! ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ! ΤΙΠΟΤΑ! ΜΗΔΕΝ!

    Οι ταυτότητες «Σέρβος» , «Κροάτης» κλπ κατά την τριαντακονταετία 1955-1985 είχαν καταλήξει να είναι μόνον γεω-πολιτισμικές, όπως λέμε εμείς «Χιώτης», «Κρητικός» κλπ.

    [51:43]

    Divać: Είμαι Σέρβος στην καταγωγή, αλλά νιώθω Γιουγκοσλάβος. Δεν με απασχολεί το ποιος είμαι. Κροάτες και Σέρβοι είαμστε ο ίδιος λαός. Και λίγο παρακάτω σχολιάζοντας τα λόγια του αυτά «την απλή αθώα αλήθεια έλεγα».

    Και ξαφνικά [53:43] οι επηρεασμένοι από τον κατασκευασμένο νεο-κροατικό εθνικισμό [Κροάτες] φίλοι του [Κροάτη] Κούκοτς του λένε «αν συνεχίζεις να μιλάς με τον Ντίβατς θα έχεις πρόβλημα μαζί μας».

    Και μου έρχεσαι ρε άξεστο, ανιστόρητο και καθυστερημένο γίδι να μου συγκρίνεις το Βυζάντιο με τους κατασκευασμένους νεο-εθνικισμούς της Γιουγκοσλαβίας;

    Άντε δες τα μούτρα σου εδώ:

  4. Έλα δες και την παραδοσιακή άποψη των ελληνομαθών Βυζαντινών της Κων/πόλεως για τους κατοίκους της Ελλάδος και Βουλγαρίας (γιατί πάνω από το θέμα Ελλάδος ήταν το θέμα Βουλγαρίας).

    1) Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος για τον Μάγιστρο Νικήτα Ρεντάκιο (Rędakŭ = σλαβιστί ο «Κυβερνήτης/διοικητής») τον Ελλαδικό:

    Διάβασε τις υπογραμμισμένες με μπλε τελευταίες γραμμές της δεξιάς σελίδας:

    Αφού γράφει το «εσθλαβώθη πάσα δε η χώρα και γέγονε βάρβαρος» θυμάται την «δυσγενή “γαρασδοειδή” (σλαβ. gorazd = έξυπνος, σκωπτικά πονηρός, καταφερτζής) εσθλαβωμένη όψη» (δυσγενές πονηρό σλαβόμουτρο) του Νικήτα Ελλαδικού.

    Η χρήση του «γαρασδοειδής» (σλαβικό gorazd) δείχνει ότι οι Κων/πολίτες κορόιδευσαν τον Νικήτα τον Ελλαδικό στην μητρική του γλώσσα.

    2) Ιωάννης Κυριώτης Γεωμέτρης (~990 μ.Χ.):

    https://smerdaleos.wordpress.com/2013/12/08/%ce%b7-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1-%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b1-%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b2%cf%85%ce%b6%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9/

    Οὐ βαρβάρων γῆν, ἀλλ᾽ ἰδὼν Ἑλλάδα,
    Ἐβαρβαρώθης καὶ λόγον καὶ τρόπον
    .

    Ἰωάννης Γεωμέτρης (10ος αι. μ.Χ.), Carmina varia, 33. MPG 106, 922.

    «θέλεις να βεβαρβαρωθείς; Μην πας σε κάποια μακρινή χώρα βαρβάρων, τράβα στην Ελλάδα και θα εκβαρβαρωθείς και στη γλώσσα και στους τρόπους».

    3) Μιχαήλ Χωνιάτης για το Αθηναϊκό του ποίμνιο:

    Βεβαρβάρεται όσο χρονίζει στην Αθήνα και θεωρέι το ποίμνιό του «βάρβαρο όχλο» με «άμουσα ήθη». «τι χρωστάμε εμείς οι φιλοσοφούντες [= που έχουμε μορφωθεί ελληνοπρεπώς στην Κων/πολη] να ζούμε μαζί με αυτούς τους Ελλαδίτες που «βαρβαρίζουν» και δεν «αττικίζουν» και δεν ανοίγουν βιβλίο [=γιατί δεν υπήρχε βιβλίο για να ανοίξουν μιας και έπρεπε να τραβιέται ο Χωνιάτης σε μοναστήρι της Τζιάς για να βρει βιβλία να διαβάσει]».

    4) Και για να μην αφήσουμε απ΄έξω και το θέμα της Βουλγαρίας που ξεκινούσε από την Πίνδο και την Αυλώνα που το λέμε σήμερα δυτική Μακεδονία και Βόρειο Ήπειρο, ο αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας Θεοφύλακτος λέει για το ποίμνιό του:

    [Επιστολή 5] πλῆν ὅσον οὐ βασιλίδι δουλεύω πλουσίᾳ, καθαρίῳ τε καὶ καλῇ καὶ συνόλως Ἀφροδίτῃ χρυσῇ, ἀλλὰ δούλοις βαρβάροις ἀκαθάρτοις κινάβρας κωδίων ἀπόζουσιν καὶ πενεστέροις τὸν βίον, ἧ ὅσον τὴν κακοήθειαν πλούσιοι … λύσατε με τῆς αἰσχρᾶ ταύτης δουλείας οἱ τοῦτο δυνάμενοι.

    «Αντί να είμαι υπηρέτης σε πλούσια, καθαρή και καλή βασίλισσα, Χρυσή Αφροδίτη σε όλα της, βρέθηκα μεταξύ υπόδουλων και ακάθαρτων βαρβάρων που βρομάνε τραγίλα και προβατοτομαρίλα (κινάβρας κωδίων ἀπόζουσιν) και ζουν πάμπτωχο βίο, όντας πλούσιοι μόνο σε κακοήθεια … ελευθερώστε με από αυτήν την δουλεία αυτοί που μπορείτε»!

  5. Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

    ” Προκόπεια εξίσωση Ἑλλάς = Πελοπόννησος , Ἕλληνες = Πελοποννήσιοι ”

    Χμμμμμ… Τι πιστεύεις γι’αυτό ?

    τοῦ δὲ κόλπου ἐκτὸς πρῶτοι μὲν Ἕλληνές εἰσιν, Ἠπειρῶται καλούμενοι, ἄχρι Ἐπιδάμνου πόλεως

    • Αυτό, και η αναφορά του Δυρραχίου ως «ἑλληνίδα πόλη» απότον Πορφυρογέννητο και την Κομνηνή, τα έχω εξηγήσει στο «οι Γραικοί του Πορφυρογέννητου».

      Είναι κατάλοιπα της κλασικής γεωγραφίας με την οποία έβλεπαν τον κόσμο. Το πλησιέστερο που είχαν στον σημερινό χάρτη ήταν τα κείμενα του Ηροδότου και του Στράβωνα.

      Επομενώς αν οι αρχαίες πηγές τους έλεγαν ότι το Δυρράχιο και η Τραπεζούντα ήταν «Ελληνίς πόλις» ή ότι οι «Έλληνες» ξεκινούσαν από το Δυρράχιο και κάτω (κατάσταση που παραπέμπει στην γραμμή του Jirecek, όπως ήταν στην ύστερη αρχαιότητα), αυτοί το επαναλάμβαναν παθητικά.

      Στ οθέμα της Σικελίας, ο Πορφυρογέννητος επαναλαμβάνει σχεδόν κατά γράμμα αυτά που λέει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης για τους Σικελούς που εγκατέλειψαν την βάρβαρή του γλώσσα και το όνομα «Σικελοί» (= μη ελληνόφωνοι κάτοικοι Σικελίας) και υιοθέτησαν την ελληνική γλώσσα και το όνομα Σικελιώτες (= Έλληνες άποικοι Σικελίας).

      Ψάξε στην παρακάτω ανάρτηση και στις επόμενες για «Ἐλληνες» και «Ελληνίδες πόλεις»:

      https://smerdaleos.wordpress.com/2014/01/25/%ce%bf%ce%b9-%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%85%cf%81%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%bf%cf%85-2-%ce%b4%ce%b9%ce%b1/

      Λ.χ. Θέμα Παφλαγόνων:

      Παφλαγόνες γένος Αἰγύπτιον … αἱ δὲ παραθαλάσσιοι πόλεις (Σινώπη, Αμάστρα, Τήιον, Αμινσός) … Ἑλληνίδες είσὶ πόλεις καὶ Ἑλλήνων ἄποικοι».

      Τραπεζούντα:

      «Τὸ δὲ καλούμενον Θέμα Χαλδία καὶ ἡ μητρόπολις λεγόμενη Τραπεζοῦς Ἑλλήνων ἀποικίαι εἰσι», όπως γράφει και ο Ξενοφών.

      Δυρράχιο (6):

      https://smerdaleos.wordpress.com/2014/01/28/%ce%bf%ce%b9-%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bf%cf%81%cf%86%cf%85%cf%81%ce%bf%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%bf%cf%85-4-%ce%b4%ce%b9%ce%b1/

      «Δυρράχιον πόλις Ἐλληνική»

      Σικελία (7):

      Σύγκρινε τα λόγια του Πορφ. με αυτά του Διοδώρου 800 χρόνια πριν.

  6. Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

    Η πλάκα είναι ότι ο Στράβων φαίνεται να θεωρεί τους Ηπειρώτες βαρβάρους.

    Σχεδόν δε τι και η σύμπασα Ελλάς κατοικία βαρβάρων υπήρξε το παλαιόν, απ’ αυτών λογιζομένοις των μνημονευομένων, Πέλοπος μεν εκ της Φρυγίας επαγαγομένου λαόν εις την απ’ αυτού κληθείσαν Πελοπόννησον, Δαναού δε εξ Αιγύπτου, Δρυόπων τε και Καυκόνων και Πελασγών και Λελέγων και άλλων τοιούτων κατανειμαμένων τα εντός Ισθμού, και τα εκτός δε. Την μεν γαρ Αττικήν οι μετά Ευμόλπου Θράκες έσχον, της δε Φωκίδος την Δαυλίδα Τηρεύς, την δε Καδμείαν οι μετά Κάδμου Φοίνικες, αυτήν δε την Βοιωτίαν Άονες και Τέμμικες και Ύαντες. Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται, Κέκροψ και Κόδρος και Άικλος και Κόθος και Δρύμας και Κρίνακος. Οι δε Θράκες και Ιλλυριοί και Ηπειρώται και μέχρι νυν εν πλευραίς εισίν. Έτι μέντοι μάλλον πρότερον ή νυν, όπου γε και της εν τω παρόντι Ελλάδος αναντιλέκτως ούσης την πολλήν οι βάρβαροι έχουσι, Μακεδονίαν μεν Θράκες και τινα μέρη της Θεττταλίας, Ακαρνανίας δε και Αιτωλίας [τα] άνω Θεσπρωτοί και Κασσωπαίοι και Αμφίλοχοι και Μολοττοί και Αθαμάνες, Ηπειρωτικά έθνη

    http://www.lithoksou.net/p/ellinikos-ethnikismos-kai-meionotites-1991

    Έχουμε παρατηρήσει και αλλού ο Προκόπιος να κάνει χρήση της κλασσικής γεωγραφίας ?

    • Έχουμε παρατηρήσει και αλλού ο Προκόπιος να κάνει χρήση της κλασσικής γεωγραφίας ?

      Ωραία ερώτηση έκανες, που σημαίνει ότι έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι σωστά με τις πηγές (“quellen kritik”):

      http://en.wikipedia.org/wiki/Source_criticism

      Χωρίς να το γνωρίζεις μόλις χρησιμοποίησες ένα από τα αιτήματα του ιδρυτή της κριτικής ιστοριογραφίας Leopold Von Ranke:

      http://en.wikipedia.org/wiki/Leopold_von_Ranke

      Ξέρω ότι το πρότυπο μίμησης του Προκόπιου είναι ο Θουκυδίδης, αλλά δώσε μου λίγο χρόνο να ψάξω για να σου απαντήσω με ακρίβεια.

      • Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

        ” Leopold Von Ranke ”

        Χε χε . Αυτός είναι γατάκι. Εγώ είμαι οπαδός αυτού

        Olaus Rudbeck

        ” Rudbeck dedicated himself to contributions in historical-linguistics patriotism, writing a 3,000-page treatise in four volumes called Atlantica (Atland eller Manheim in Swedish) where he purported to prove that Sweden was Atlantis, the cradle of civilization, and Swedish the original language of Adam from which Latin and Hebrew had evolved. ”

        Μην γελάς. Θα αφήσω λαμπρούς απογόνους.

        ” The Nobel family, including Ludvig Nobel, the founder of Branobel, and Alfred Nobel, the founder of the Nobel Prizes, was a descendant of Rudbeck through his daughter Wendela, who married one of her father’s former students, Peter Olai Nobelius. ”

        http://en.wikipedia.org/wiki/Olaus_Rudbeck

      • Χαχαχα 🙂 🙂 🙂

    • Λοιπόν δες εδώ:

      http://postimg.org/image/8e3iki2ax/

      Ο Laurence (1998) λέει πως ολόκληρη η εθνογραφία της Ιταλίας του Προκόπιου είναι αντεγραμμένη από τον Στράβωνα που έγραψε 500 χρόνια πριν από αυτόν, ενώ η Averil Cameron στο βιβλίο της για τον Προκόπιο αναφέρει «κατηγορίες» για «εμπλουτισμό» της ιστορίας του με ψευδή περιστατικά που τα πήρε από τον Ηρόδοτο και τον Θουκυδίδη.

    • Η πλάκα είναι ότι ο Στράβων φαίνεται να θεωρεί τους Ηπειρώτες βαρβάρους.
      —-
      Λοιπόν ετοιμάσου να γελάσεις με τους χίλιους δυο ορισμούς της «Ελλάδος» και, επομένως, των γεωγραφικών «Ελλήνων».

      http://postimg.org/image/ij31p4673/

      Αρχίζω από το τέλος της δεύτερης σελίδας:

      Όταν οι Ρωμαίοι, ενεπλάκησαν στα ελλήνικά θέματα ως «απελευθερωτές των Ελλήνων από τους Μακεδόνες» και έδωσαν εντολή στον Φίλιππο Ε΄ να απομακρύνει τα στρατεύματά του από την «Ελλάδα», ο Φίλιππος απάντησε εύστοχα «ποιον ορισμό της Ελλάδος χρησιμοποιούν»;

      1) Ο Αθηναίος Φυλέας και ο Ψευδο-Σκύμνος ορίζουν την Ελλάδα ως κάτω από την εκβολή του Πηνειού και κάτω από την Αμβρακία.
      2) Ο Ηρακλείδης Κριτικός/Κρητικός τα βάζει με όσους αποκλείουν την Θεσσαλία από την Ελλάδα.
      3) Ο Έφορος δίνει ως δυτικό όριο της Ελλάδος τον Αχελώο αφήνοντας απ΄έξω την Ακαρνανία και την Ήπειρο.
      4) Ο Στράβων θεωρεί την Ακαρνανία ως το δυτικότερο μέρος της Ελλάδος και φέρνει την Ελλάδα μέχρι τον Στρυμόνα «αν και μερικοί τη φέρνουν μέχρι το Νέστο», αλλά αφήνοντας την Ήπειρο απ΄έξω.
      5) Ο Διονύσιος ο Περιηγητής ορίζει ως Ελλάδα ό,τι βρίσκεται κα΄τω από τη γραμμή που ενώνει τον Ωρικό (λίγο κάτω από την Αυλώνα) και την Θράκη.
      6) Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος ορίζει σαν Ελλάδα μόνο την ανατολική Στερεά αφήνοντας απ΄έξω Πελοπόννησο. Αιτωλο-Ακαρνανία, Θεσσαλία, Ήπειρο και Μακεδονία.

      • Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

        !!!!!!!!! Θερμότατες ευχαριστίες ! Κοίτα πόσες απόψεις.
        Ο τελευταίος ήταν ο καλύτερος. Πλησιάζει το σήμερα που πληθυσμιακά η Αττική έχει καταλήξει να είναι ένα κράτος μόνη της, όσο η υπόλοιπη Ελλάδα.

        Τον προτελευταίο θα είχαν υπόψιν οι νεότεροι ” Βουλγαροφάγοι ” και “Αλβανοφάγοι “.

      • Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι δεν υπήρχε σταθερός ορισμός της «Ελλάδος». Ο καθένας χρησιμοποιούσε το τοπωνύμιο όπως τον βόλευε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s