Οι όροι Ἕλλην, ἑλληνόφρων και ἑλληνίζων στο Χρονικό του Θεοφάνους

Στην χώρα μας, ως γνωστόν η παρεξήγηση της Ρωμαϊκής («Βυζαντινής») ταυτότητας των κατοίκων της Ρωμαΐδος («Βυζαντινή» αυτοκρατορία) και η παρερμηνεία των ρωμαϊκών («Βυζαντινών») πηγών έχει λάβει διαστάσεις επιδημίας. Δέχομαι τις τελευταίες ημέρες σχόλια για την δήθεν «επιβίωση» της «ελληνικής» ταυτότητας, όπου το μόνο που δείχνουν αυτά τα σχόλια είναι η παντελής άγνοια των σχολιαστών τόσο για το «Βυζάντιο» εν γένει όσο και για την ερμηνεία των χωρίων που παρερμηνεύουν.

Εδώ αφού παραθέσω το Χρονικό του Θεοφάνους του Ομολογητή σε pdf για τους ενδιαφερόμενους (χρονογραφία που περιγράφει τα βασικά γεγονότα της περιόδου 284-813 μ.Χ.) θα δείξω πως χρησιμοποιεί ο Θεοφάνης τους όρους «Ἕλλην», «ἑλληνίζων» και «ἑλληνόφρων».

1) Το χρονικό σε pdf:

Chronographia Theophanes

2) Οι «Ἕλληνες» του Θεοφάνη:

Ἄλλοι δὲ Ἀρειανοὶ καὶ Ἕλληνες ὡς νόθον διαβάλλουσι τὸν μέγαν Κωνσταντῖνον· ψεύδονται δὲ καὶ οὗτοι. γὰρ γενεαλογία αὐτοῦ βασιλικὴ ὑπῆρχε καὶ πρὸ Διοκλητιανοῦ. ὁ γὰρ πατὴρ αὐτοῦ Κωνστάντιος θυγατρίδης ἦν Κλαυδίου τοῦ βασιλέως καὶ ἐξ Ἑλένης τῆς πρώτης αὐτοῦ γυναικὸς ἔσχε τὸν μέγαν Κωνσταντῖνον.

Ορισμένοι «ψευταράδες»  Αρειανοί (= αιρετικοί) και «Έλληνες» (= μη χριστιανοί ειδωλολάτρες) θεωρούσαν τον Μέγα Κωνσταντίνο «νόθο» (μπάσταρδο).

ἀδελφῆς δὲ Μαξεντίου τοῦ κατὰ τὴν Ῥώμην τυραννήσαντος καὶ ἀναιρεθέντος ὑπὸ Κωνσταντίνου περὶ Μουλυΐαν τὴν γέφυραν (ὅτε καὶ τὸ τοῦ σταυροῦ σημεῖον ἐθεάσατο ἐν τῷ οὐρανῷ), καὶ Φαύστας, τῆς γαμετῆς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. καὶ μηδεὶς θαυμαζέτω, εἰ πρὸ τοῦ βαπτίσματος ἑλληνίζοντες δύο ἀδελφὰς ἔγημαν ὁ πατὴρ καὶ ὁ υἱός.

Πριν βαπτιστούν Χριστιανοί «ελλήνιζαν», δηλαδή ήταν ειδωλολάτρες.

τοῦ δὲ βασιλέως ὑπὸ φιλοσόφων Ἑλλήνων ὀνειδισθέντος ἐν Βυζαντίῳ, ὡς οὐ πράττει καλῶς παρὰ τὰ ἔθη τῶν βασιλέων Ῥωμαίων νεωτερίζων τὴν θρησκείαν,

Κάποιοι «Ἑλληνες» (= ειδωλολάτρες) φιλόσοφοι ονείδισαν τον Κωνσταντίνο στο Βυζάντιο λέγοντας πως δεν έπραξε καλά ως προς τα παραδοσιακά ήθη των βασιλέων των Ρωμαίων, όταν νεωτέρισε (καινοτόμησε) υποστηρίζοντας τον Χριστιανισμό.

θείῳ δὲ νεύματι κινούμενος ὁ εὐσεβὴς Κωνσταντῖνος πόλιν εἰς ἴδιον ὄνομα κτίσαι βουληθεὶς ἐν τῷ πρὸ τοῦ Ἰλίου πεδίῳ ὑπὲρ τὸν Αἴαντος τάφον, οὗ δή φασι τὸν ναύσταθμον ἐσχηκέναι τοὺς ἐπὶ Τροίαν στρατεύσαντας Ἕλληνας, θεὸς κατὄναρ αὐτῷ ἐκέλευσεν ἐν τῷ Βυζαντίῳ κτίσαι τὴν νῦν Κωνσταντινούπολιν·

Ο Ευσεβής Κωνσταντίνος στην αρχή ήθελε να κτίσει την πόλη του στην Τροία «εκεί που εκστράτευσαν [μετοχή αορίστου] οι Έλληνες», αλλά ο θεός του έδειξε με όνειρο ότι η Κωνστνατινούπολη έπρεπε να χτιστεί στο Βυζάντιο. Δηλαδή οι Ἐλληνες ως έθνοτική ομάδα υπήρξαν δεν υπάρχουν, στα 810 που γράφει ο Θεοφάνης.

τότε δὴ τὸν ναὸν τῆς ἁγίας Εἰρήνης καὶ τῶν ἀποστόλων καὶ τοῦ ἁγίου Μωκίου καὶ τοῦ ἀρχαγγέλου ἐντῷ Ἀνάπλῳ ὁ φιλόχριστος βασιλεὺς ᾠκοδόμησεν, τοὺς δὲ τῶν Ἑλλήνων εἰδωλικοὺς ναοὺς καταλύεσθαι προσέταξε καὶ ἐκκλησίας οἰκοδομεῖσθαι. τότε κατεσκάφη ὁ ἐν Αἰγαῖς Ἀσκληπιοῦ ναὸς καὶ ὁ ἐν Ἀφάκοις τῆς Ἀφροδίτης καὶ πολλοὶ ἕτεροι.

Τότε ο φιλόχριστος βασιλεύς έκτισε στον Ανάπλοο τον ναό της Αγίας Ειρήνης, των αποστόλων,του αγίου Μωκίου και του αρχαγγέλου, διατάσσοντας την καταστροφή των ειδωλικών ναών των «Ελλήνων» (= ειδωλατρών) και την ανοικοδόμηση εκκλησιών.

τότε καὶ Δωρόθεος, ἐπίσκοπος Τύρου, ὁ ἐπὶ Διοκλητιανοῦ πολλὰ κακοπαθήσας καὶ ἐξορίας καὶ βάσανα ὑπομείνας, ἤκμαζεν, πλεῖστα συγγράμματα καταλιπὼν Ῥωμαϊκὰ καὶ Ἑλληνικά, ὡς ἀμφοτέρων γλωσσῶν ἐμπειρότατος καὶ πολυΐστωρ διεὐφυΐαν γενόμενος.

Παρόλο που ο Θεοφάνης μισεί τους «Ἐλληνες» (= ειδωλολάτρες) και ξέρει ότι οι εθνοτικοί Έλληνες δεν υπάρχουν πια, δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να ονομάσει την ελληνική γλώσσα … Ελληνική. Και οι Αμερικάνοι κάθε 4 Ιουλίου γιορτάζουν την Ημέρα της Ανεξαρτησίας τους από τους τυραννικούς Άγγλους, αλλά ονομάζουν την γλώσσα τους Αγγλικά (English). O Δωρόθεος λοιπόν που ζούσε στα χρόνια του Διοκλητιανού γνώριζε πολύ καλά και τα «Ρωμαϊκά» (= λατινικά) και τα Ελληνικά, αφηόντας πλείστα συγγράμματα και στις δύο γλώσσες.

Τούτῳ τῷ ἔτει Κωνστάντιος ὁ Αὔγουστος μόνος βασιλεύων Γάλλον, ἀνεψιὸν ἴδιον, κοινωνὸν τῆς ἑαυτοῦ βασιλείας καίσαρα ἀναγορεύσας, μετονομάσας αὐτὸν Κωνστάντιον ἐν τῇ ἀνατολῇ ἀπέστειλε κατὰ τὴν Ἀντιόχειαν, τῶν Περσῶν ἔτι ἐπικειμένων. Τούτῳ τῷ ἔτει οἱ κατὰ Παλαιστίνην Ἰουδαῖοι ἀντῇραν· καὶ πολλοὺς τῶν ἀλλοεθνῶν, Ἑλλήνων τε καὶ Σαμαρειτῶν, ἀνεῖλον· καὶ αὐτοὶ δὲ παγγενεὶ ὑπὸ τοῦ στρατοῦ Ῥωμαίων ἀνῃρέθησαν, καὶ ἡ πόλις αὐτῶν Διοκαισάρεια ἠφανίσθη.

Μάλιστα. Eπί Κωνσταντίου Β΄ (ο διάδοχος του Μεγάλου Κωνσταντίνου), οι Ιουδαίοι εξεγέρθηκαν και σκότωσαν πολλούς «αλλοεθνείς» (= αλλόθρησκους), όπως «Έλληνες» (= ειδωλολάτρες) και Σαμαρείτες, μέχρι που ο στρατός των Ρωμαίων κατέπνιξε την εξέγερση. Για όσους δεν γνωρίζουν οι Σαμαρείτες ήταν ομόγλωσσοι των Ιουδαίων και πίστευαν ότι αυτοί ήταν ο πραγματικός Ισραήλ (= «αυτός που μάχεται έχοντας τον Θεό με το μέρος του» ~ «Περιούσιος» λαός).

περὶ τούτου δὲ φέρεται Κυρίλλου ἐπιστολὴ πρὸς τὸν βασιλέα Κωνστάντιον, ἐν ᾗ εὐσεβέστατον αὐτὸν καλεῖ. ὅθεν τινὲς Ἀρειανόφρονα διαβάλλουσι τὸν αὐτὸν Κύριλλον λέγοντες, καὶ τὴν τοῦ ὁμοουσίου φωνὴν παρασεσιγηκέναι αὐτὸν ἐν ταῖς κατηχήσεσιν, αἷς ἐξέθετο ἐπὠφελείᾳ τῶν ἀπείρων λαῶν, τῶν τῷ θείῳ προσελθόντων βαπτίσματι διὰ τὸ θαῦμα τοῦ ζωοποιοῦ σταυροῦ. σφάλλονται δὲ καὶ ἁμαρτάνουσιν. ἐχρῆν γὰρ καὶ τὸν βασιλέα ἐξ ἁπλότητος, καὶ οὐκ ἐκ διαθέσεως τῇ κακουργίᾳ τῶν Ἀρειανῶν ὑποκλαπέντα εἰς τὴν αἵρεσιν, καὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ μήπω τελείως καταστραφέντος, εὐσεβέστατον οἰκονομικῶς λέγειν,

Μερικοί διέβαλλαν τον Κύριλλο ως Αρειανόφρονα (= φιλικά προσκείμενο προς τους Αρειανούς αιρετικούς), αλλά σφάλλουν και αμαρταίνουν, γιατί ο άνθρωπος ήταν ευσεβέστατος μιας και κατέστρεψε τελείως τον «ελληνισμό» (= ειδωλολατρεία) και παρασύρθηκε στην αίρεση όχι με δική του θέληση, αλλά παραπλανημένος από την κακουργία των Αρειανών.

τότε λοιπὸν Ἰουλιανὸς μονοκράτωρ γενόμενος ἀναιδῶς ἑλλήνιζεν, αἵματι θυσιῶν τὸ ἅγιον βάπτισμα ἀποπλυνάμενος καὶ πάντα ποιῶν, ὅσοις οἱ δαίμονες θεραπεύονται.

Εκείνη την περίοδο ο Ιουλιανός (ο Παραβάτης/Αποστάτης) έγινε μονοκράτορας και «ελλήνιζε» (= ασκούσε ειδωλολατρικά ήθη) αναίσχυντα, τελώντας αιματηρές θυσίες, απαρνούμενος το άγιο βάπτισμα και κάνοντας όλα αυτά που προωθούν οι δαίμονες.

 Τούτῳ τῷ ἔτει ἐβασίλευσεν Ἰουλιανὸς ὁ παραβάτης μοναρχήσας διὰ πλῆθος ἁμαρτιῶν ἡμῶν. ἐπαρθεὶς γὰρ τῇ τῶν βαρβάρων νίκῃ, ἑαυτῷ τὸ κράτος ἐπιστρέψας καὶ διάδημα περιθέμενος πρὸ τῆς Κωνσταντίου τελευτῆς εἰς ἑλληνισμὸν ἀναιδῶς ἐξετράπη.

Μια απ΄τα ίδια. Επαρθείς, ο Ιουλιανός ο παραβάτης από τη νίκη του εναντίον των βαρβάρων (= μη Ρωμαίων), παρεκτράπηκε αναίσχυντα στον Ελληνισμό (= ειδωλολατρεία).

τότε οἱ κατὰ τὴν ἀνατολὴν Ἕλληνες ἐπαρθέντες εὐθέως ἐν Ἀλεξανδρείᾳ Γεώργιον τὸν ἐπίσκοπον σύροντες ἀνεῖλον, καὶ τὸ λείψανον αὐτοῦ ἀθέως ἐνυβρίζοντες καὶ καμήλῳ ἐπιθέντες ἐπόμπευον διὰ τῆς πόλεως, καὶ μετὰ νεκρῶν ἀλόγων ὀστέων μίξαντες αὐτοῦ τὸ λείψανον κατέκαυσαν καὶ διεσκόρπισαν. […] πολλοὺς δὲ καὶ ἄλλους Χριστιανοὺς οἱ Ἕλληνες ἀνεσταύρωσαν καὶ κατέσφαξαν.

Οι «Έλληνες» (= ειδωλολάτρες) της ανατολής αποθρασύνθηκαν και λιντσάρησαν τον επίσκοπο Αλεξανδρείας Γεώργιο και αθέως ενύβρισαν το λείψανο αυτού και, στη συνέχεια, αυτοί οι «Έλληνες» σταύρωσαν και κατέσφαξαν πολλούς άλλους Χριστιανούς.

ὅτι οἱ αὐτόθι Χριστιανοὶ ἐπὶ Κωνσταντίου πολλὰ κακὰ τοῖς Ἕλλησιν ἐποίησαν καὶ τὸν ναὸν τῆς Τύχης κατέσπασαν

Οι «Έλληνες» (= ειδωλολάτρες), με τη σειρά τους, έλεγαν ότι αυτά ήταν αντίποινα για τα πολλά κακά που υπέστησαν από τους Χριστιανούς επί Κωνσταντίου.

Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ δυσσεβὴς Ἰουλιανὸς ἐνομοθέτησε μὴ μετέχειν Χριστιανοὺς Ἑλληνικῶν μαθημάτων

Ως γνωστόν, ο «δυσσεβής» Ιουλιανός απαγόρευσε στους Χριστιανούς να λαμβάνουν Ελληνικά μαθήματα (κλασσική παιδεία).

Ἀθανάσιον δὲ τὸν μέγαν Ἀλεξανδρείας ἐξελαθῆναι, ἐκέλευσεν, τῶν Ἑλλήνων σφοδρῶς αὐτὸν παροξυνάντων καταὐτοῦ. ὁ δὲ ἐξερχόμενος θαρρεῖν εἶπε Χριστιανοῖς τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ δακρύουσι φήσας· θαρσεῖτε, νεφύδριόν ἐστι καὶ παρέρχεται.”

Ο Αθανάσιος, παρατηρώντας ότι επί Ιουλιανού οι «Έλληνες» (= ειδωλολάτρες) είχαν ξεθαρρέψει σφοδρά, είπε στους Χριστιανούς «κάντε υπομονή, συννεφάκι είναι και θα περάσει».

ταῖς εἰκόσιν αὐτοῦ Δία καὶ Ἄρεα καὶ Ἑρμῆν συγγράφεσθαι προσέταξεν ὁ δυσσεβὴς καὶ τοὺς λοιποὺς δαίμονας, καὶ τοὺς ἀναβαλλομένους τὴν τούτων προσκύνησιν ὡς ἐχθροὺς τοῦ βασιλέως κολάζεσθαι. τῷ δὲ στρατῷ τὴν ῥόγαν διανέμων πῦρ προετίθει καὶ λίβανον καὶ θυμιᾷν τὸ στράτευμα ἠνάγκαζεν. ἐν Καισαρείᾳ τῇ Φιλίππου, τῇ νῦν Πανεάδι, ὅθεν κατήγετο ἡ αἱμορροοῦσα, ἀνδριὰς ἵστατο πρὸ τοῦ οἴκου αὐτῆς τοῦ κυρίου, ὃν ἐθνικῷ ἔθει εὐχαριστήριον ἀνέστησεν. τοῦτον κατενεχθῆναι προσέταξεν ὁ δυσσεβὴς Ἰουλιανός· ὃ καὶ γέγονεν, κατἐμπαιγμὸν δῆθεν συράντων Ἑλλήνων τὸν ἀνδριάντα καὶ ἀνταὐτοῦ ξόανον ὀνόματι Ἰουλιανοῦ στησάντων. τοῦτον δὲ Χριστιανοὶ λαβόντες τὸν ἀνδριάντα εἰς ἐκκλησίαν ἀπέθεντο.

Ο «δυσσεβής» Ιουλιανός προσέταξε την κατασκευή εικόνων του εαυτού του, του Δία, του Άρη του Ερμή και των λοιπών δαιμόνων και καθόρισε ως εχθρούς του βασιλιά όσους αρνούνταν να προσκυνήσουν αυτές τις εικόνες. Στην Καισαρεία ξέσπασε καβγάς μεταξύ των Χριστιανών που έστεισαν έναν Αδριάντα του Χριστού έξω από ένα σπίτι και των «Ελλήνων» (= ειδωλολατρών), οι οποίοι, με τη συμπαράσταση του Ιουλιανού, έριξαν τον αδριάντα και τοποθέτησαν ξόανο του Ιουλιανού. Οι Χριστιανοί συνέλεξαν τον αδριάντα και τον τοποθέτησαν μέσα σε μια εκκλησία.

ὁ δὲ δυσώνυμος Ἰουλιανὸς ἐπἀνατροπῇ τῆς θείας ἀποφάσεως τὸν Ἰουδαίων ναὸν οἰκοδομηθῆναι προσέταξεν, Ἀλύπιον Ἕλληνά τινα σπουδαῖον κατὰ Χριστοῦ προστησάμενος τοῦ ἔργου.

Ο «δυσώνυμος» Ιουλιανός ανέτρεψε την «θεία απόφαση» και επέτρεψε την οικοδόμηση ενός Ιουδαϊκού ναού, αναθέτοντας το έργο σε έναν «σπουδαίον κατὰ Χριστοῦ Ἕλληνα» (= περιβόητο ειδωλολάτρη εχθρό του Χριστού), τον Αλύπιο.

Πορφύριος δέ, ὁ καθἡμῶν λυττήσας, Τύριος μὲν ἦν τῷ γένει, Χριστιανὸς δὲ τὸ πρὶν ὁ ἄθλιος· τυφθεὶς δὲ ὑπὸ Χριστιανῶν ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης κατὀργὴν μετῆλθεν εἰς τὸν ἑλληνισμόν, καὶ τότε γράψαι κατὰ τῆς ἀληθείας ὁ κύων ἐτόλμησεν

Ο Πορφύριος, με καταγωγή από την Τύρο, ήταν κάποτε Χριστιανός ο «άθλιος», μέχρι που δάρθηκε από Χριστιανούς και οργισμένος «μετῆλθεν εἰς τὸν ἑλληνισμόν» (= ειδωλολατρεία), γράφοντας πραγμάτιες κατά της «αλήθειας» … ο «σκύλος». Δηλαδή, για τον Θεοφάνη ο Ιουλιανός είναι «παραβάτης, δυσώνυμος και δυσσεβής» επειδή ήταν «Ἕλληνας» (= ειδωλολάτρης) και «ελληνόφρων» (φιλικά προσκείμενος προς τους ειδωλολάτρες) και ο Πορφύριος «άθλιος σκύλος» επειδή έγινε «Έλληνας» (= ειδωλολάτρης).

καὶ ὧν ἀναισχύντως ἠπίστουν Ἰουδαῖοι καὶἝλληνες, εὑρίσκοντο τὰ ἱμάτια αὐτῶν πεπληρωμένα σταυρῶν·

Κλασσικά, περιφράφει ως «αναίσχυντους άπιστους» τους Ιουδαίους και τους Έλληνες (= ειδωλολάτρες).

Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰουβιανὸς χιλίαρχος, ἀνὴρ πρᾳότατος καὶ ὀρθόδοξος Χριστιανός, βασιλεὺς Ῥωμαίων ὑπὸ παντὸς τοῦ στρατοῦ καὶ τῶν στρατηγῶν καὶ τῶν ὑπάτων ἀνηγορεύθη ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ τῆς Περσῶν γῆς, ἐν ᾧ ὁ παραβάτης ἀνῃρέθη. καὶ μετὰ μίαν συμβολὴν πολέμου εἰρήνη ὡς ἀπὸ θεοῦ συμφώνως ἀνεβοήθη ὑπό τε Ῥωμαίων καὶ Περσῶν καὶ ὡρίσθη ἔτη λʹ. ὁ δὲ παρῃτεῖτο τὴν βασιλείαν φάσκων μὴ δύνασθαι αὐτὸν ἄρχειν στρατοῦ ἑλληνίσαντος ἐπὶ Ἰουλιανοῦ.

Ὀταν ο Ιουλιανός ο «παραβάτης» πέθανε στην εκστρατεία κατά των Περσών, ο χιλίαρχος Ιοβιανός «άνδρας πραότατος και ορθόδοξος Χριστιανός», ανακηρύχθηκε βασιλεύς Ρωμαίων από τους πάντες και κατάφερε να εξασφαλίσει μία συνθήκη ειρήνης με τους Πέρσες. Αυτός ο Ιουβιανός, μετά από λίγο αρνήθηκε την βασιλεία, εξηγώντας πως δεν μπορούσε να άρχει έναν στρατό που είχε «ελληνιστεί» (= γίνει ειδωλατρικός) επί Ιουλιανού (όντας Χριστιανός πίστευε πως ο «ἑλληνισμένος» στρατός ήταν χαρτί καμμένο από χέρι μιας και δεν θα είχε την εύνοια του «ενός και αληθινού» θεού).

ἑλληνικοῦ δὲ διωγμοῦ πλείονα συνέβη τοῖς ὀρθοδόξοις ἐπὶ Οὐάλεντος καὶ Εὐδοξίου τῶν ἀσεβῶν.

Στα χρόνια των «ασεβών» Βάλεντος (Valens) και Ευδοξίου έγινε μεγάλος «ελληνικός» διωγμός (δηλαδή οι διώκτες ήταν ειδωλολάτρες) εναντίον των ορθοδόξων.

Θεόφιλος δέ, ὁ ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας, αἰτήσας Θεοδόσιον τὸν βασιλέα τὸ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ἱερὸν τῶν Ἑλλήνων ἐξεκάθηρε καὶ εἰς ἐκκλησίαν μετεσκεύασεν, τὰ δὲ ὄργια τῶν Ἑλλήνων ἐδημοσίευσεν, φαλλούς τε καὶ εἴ τι τούτων ἀσελγέστερον καὶ βεβηλότερον. ὅθεν τὸ πλῆθος τῶν Ἑλλήνων αἰσχυνθὲν πολλοὺς φόνους εἰργάσατο. Θεοδόσιος δὲ μαθὼν τοὺς γεγονότας ὑπαὐτῶν φόνους, τοὺς μὲν ἀναιρεθέντας Χριστιανοὺς ὡς μάρτυρας ἐμακάρισεν· τοῖς δὲ Ἕλλησι συγχωρεῖν ἐπηγγείλατο, εἰ πρὸς χριστιανισμὸν μεταθεῖντο·

Ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος ζήτησε από τον Μέγα Θεοδόσιο να κλείσει το «ἱερὸν τῶν Ἑλλήνων», να το εξαγνίσει και  να το μετατρέψει σε εκκλησία. Όταν έκλεισε το ιερό, ο Θεόφιλος δημοσίευσε τα «ὄργια τῶν Ἑλλήνων», τους φαλλούς τους και ό,τι άλλο ασελγέστερο και βεβηλότερο αυτών είχαν στο ιερό. Από «ντροπή» το πλήθος των «Ελλήνων» διέπραξε φόνους (ως αντίποινο). Ο Μέγας Θεοδόσιος ανακήρυξε τους Χριστιανούς που φονέυθηκαν από τους «Έλληνες» ως «Μάρτυρες» της εκκλησίας. Τους δε «Έλληνες» ήταν έτοιμος να τους συγχωρήσει εάν μετέβαιναν στον Χριστιανισμό.

Τούτῳ τῷ ἔτει Μάρκελλος, ὁ Ἀπαμείας τῆς Συρίας ἐπίσκοπος, ζήλῳ θείῳ κινούμενος τὰ ἱερὰ τῶν Ἑλλήνων ἐν Ἀπαμείᾳ κατέστρεψε καὶ διὰ τοῦτο ἀνῃρέθη ὑπὸ Ἑλλήνων.

Ο Μάρκελλος, ο επίσκοπος της Συριακής Απαμείας, κινούμενος από θείο ζήλο, κατέστρεψε τα ιερά των «Ελλήνων»(= ειδωλολατρών) στην Απαμεία και φονεύθηκε από τους «Ἐλληνες» (= ειδωλολάτρες).

Τῷ δαὐτῷ ἔτει τοῦ Νείλου ποταμοῦ κατὰ τὸ ἔθος μὴ ἀνελθόντος, ἔχαιρον οἱ Ἕλληνες λέγοντες αἴτιον εἶναι τούτου τὸ κωλυθῆναι θύειν τοῖς θεοῖς αὐτῶν.

Εκείνο το έτος, οι «Έλληνες» (= ειδωλολάτρες) χαιρόταν που η στάθμη του Νείλου ήταν χαμηλή, λέγοντας πως είναι τιμωρία για την έλλειψη θυσιών στους θεούς τους.

 ἦν δὲ Ἰωάννης τῶν περιφανεστάτων Ἀντιοχείας, Σεκούνδου πατρὸς καὶ μητρὸς Ἀνθούσης. οὗτος ἐλλογιμώτατος σφόδρα τυγχάνων ἐκ θείας τὸ πλεῖστον χάριτος καὶ τοῖς δεινοτάτοις τῶν Ἑλλήνων σοφισταῖς ἐθαυμάζετο· ὅθεν Λιβάνιος περὶ τὸν θάνατον ἐρωτηθεὶς ὑπὸ τῶν φοιτητῶν, τίς ἄρα διαδέξοιτο τὴν διατριβὴν μεταὐτόν, ἔφη· Ἰωάννην ἔλεγον, εἰ μὴ τοῦτον ἡμῶν οἱ Χριστιανοὶ ἀπεσύλησαν.”

Ο Ιωάννης αν και χριστιανός, θαύμαζε τους δεινότατους σοφιστές των Ελλήνων (= ειδωλολατρών) και ο Λιβάνιος πριν πεθάνει είπε στους (ειδωλολάτρες) μαθητές του να ακολουθήσουν τον Ιωάννη «αν δεν τον έχουν ήδη λιντσάρει μαζί μ΄εμάς οι Χριστιανοί».

Τούτῳ τῷ ἔτει ἡ βασίλισσα Εὐδοξία ἀργυρέαν στήλην ἰδίαν ποιήσασα ἔστησεν ἐν τόπῳ λεγομένῳ τὰ Πιττάκια πλησίον τῆς ἁγίας Εἰρήνης. ὁ δὲ τῆς πόλεως ἔπαρχος, Μανιχαῖος καὶ ἑλληνόφρων ὤν,

Βλέπουμε έναν έπαρχο πόλεως στον οποίο ο Θεοφάνης επισυνάπτει δύο κακά: ήταν και μανιχαίος στο θρήσκευμα και «ελληνόφρων» (= φιλικά προσκείμενος προς τους ειδωλολάτρες).

Τούτῳ τῷ ἔτει Οὐάλης ὁ μιαρὸς τοῖς Ἕλλησιν ἄδειαν δέδωκε θυσίας καὶ πανηγύρεις ἐπιτελεῖν· ὡσαύτως δὲ καὶ Ἰουδαίους ἔθαλπε καὶ ἐτίμα, μόνους τοὺς ὀρθοδόξους καὶ τῆς ἀποστολικῆς ἐκκλησίας δεινῶς διώκων

Ο «μιαρός» [μολυσμένος] Ουαλής επέτρεπε στους «Ἕλληνες» να κάνουν θυσίες και πανηγύρεις και τιμούσε και συμπαθούσε τους Ιουδαίους κια μόνο τους ορθόδοξους της αποστολικής εκκλησίας εδίωκε δεινά.

καὶ ἐχόλεσεν ὁ βασιλεὺς ὅτι ταῦτα εἶπον περὶ αὐτοῦ, καὶ προφασισάμενος αὐτὸν ἑλληνόφρονα εἶναι καθεῖλεν αὐτὸν τῆς ἀρχῆς καὶ ἐδήμευσεν αὐτόν. ὁ δὲ προσφυγὼν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐγένετο παπᾶς καὶ αὐτός. ὁ δὲ βασιλεὺς σπλαγχνισθεὶς ἐπαὐτῷ ἐκέλευσε γενέσθαι αὐτὸν ἐπίσκοπον Σμύρνης τῆς ἐν Ἀσίᾳ. οἱ δὲ Σμυρναῖοι καταλαβόντα αὐτὸν πρὸ τῶν ἁγίων θεοφανίων ὑφορώμενοι αὐτὸν ὡς ἑλληνόφρονα ἠβούλοντο αὐτὸν ἀνελεῖν.τοῦ δὲ εἰσελθόντος ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ προτραπέντος λαλῆσαι τῷ λαῷ, ἔφη· ἄνδρες ἀδελφοί, ἡ γέννησις τοῦ θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ σιωπῇ τιμάσθω, ὅτι ἀκοῇ καὶ μόνῃ συνελήφθη ἐν τῇ ἁγίᾳ παρθένῳ ὁ τοῦ θεοῦ λόγος· αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας, ἀμήν.” καὶ ἐχάρη ὁ λαός, καὶ εὐφήμησαν αὐτόν, καὶ ἐπισκόπησεν αὐτοὺς εὐσεβῶς.

Ο βασιλέας, ακούγοντας ψεύδη, έκρινε τον Κύρο τον Πανοπολίτη (έπαρχος Κων/πολέως που ολοκλήρωσε τα τείχη και άλλα έργα και έκανε τα ελληνικά επίσημη γλώσσα του δήμου) ως «ελληνόφρονα» (= φιλικά προσκείμενο στους ειδωλολάτρες) και τον έστειλε στην Σμύρνη, όπου οι Σμυρναίοι ήθελαν να τον λιντσάρουν επειδή είχαν ακούσει ότι ήταν «ελληνόφρων». Όταν ο Κύρος ξεκαθάρισε πως ήταν ευσεβής χριστιανός που ακολουθεί το λόγο του Χριστού, χάρηκαν οι Σμυρναίοι και τον ευφήμησαν και επισκόπησε ευσεβώς στην πόλη τους. Δηλαδή ο άνθρωπος που έκανε τα ελληνικά επίσημη γλώσσα στον τοπικό διοικητικό μηχανισμό της Κων/πόλεως ομολόγησε πως δεν ήταν ούτε «Ἑλληνας» (=ειδωλάτρης) ούτε «ελληνόφρων», αλλά ευσεβέστατος χριστιανός.

Τούτῳ τῷ ἔτει Ἰσοκάσιος ὁ κυαίστωρ, Ἀντιοχεὺς καὶ φιλόσοφος, διεβλήθη τῷ βασιλεῖ ὡς Ἕλλην· καὶ ἐκέλευσεν ὁ βασιλεὺς ἐξετασθῆναι αὐτὸν παρὰ τῷ ἐπάρχῳ τῶν πραιτωρίων ἐν Κωνσταντινουπόλει.

Ο Ισοκάσιος «διεβλήθη ως Έλλην (= ειδωλολάτρης)» στον βασιλέα, ο οποίος ζήτησε την εξέτασή του. Δηλαδή,  ήταν διαβολή («λάσπωμα») το να σε λένε «Ἐλληνα». Ήταν κάτι σαν τους «αμφιβόλου εθνικού και κοινωνικού φρονήματος» στα δικά μας μετεμφυλιακά.

ἀλλἐλθόντος Τζαθίου εἰς τὰ ἡμέτερα βασίλεια, ἐδεήθη προσπίπτων ἡμῖν ῥυσθῆναι μυσαροῦ καὶ ἑλληνικοῦ δόγματος καὶ ἀσεβῶν θυσιῶν καὶ πλάνης δαιμόνων καὶ προσελθεῖν τῷ δημιουργῷ τῶν ὅλων θεῷ καὶ γενέσθαι Χριστιανός.

Εγκατέλειψε το μυσαρό (= «βρόμικο, σιχαμερό») «ελληνικό» δόγμα με τις «ασεβείς» του θυσίες και τις «πλάνες των δαιμόνων» και έγινε Χριστιανός.

Τούτῳ τῷ ἔτει τῆς ηʹ ἐπινεμήσεως ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς Ἰουστινιανὸς διωγμὸν μέγαν κατὰ Ἑλλήνων καὶ πάσης αἱρέσεως καὶ τὰς τούτων οὐσίας ἐδήμευσεν.

Ο Ιουστινιανός εποίησε μέγα διωγμό κατά «Ελλήνων» (= ειδωλολατρών) και πάσης αιρέσεως και εδήμευσε τις περιουσίες των διωχθέντων.

καὶ ἐθέσπισεν ὁ βασιλεύς, ὥστε μὴ πολιτεύεσθαι τοὺς ἑλληνίζοντας μηδὲ τοὺς αἱρετικούς, εἰ μὴ μόνους τοὺς ὀρθοδόξους Χριστιανούς,

Ο Ιουστινιανός πάντα θέσπισε νόμο όπου απαγόρευε σε «ελληνίζοντες» (= ειδωλολάτρες) και αιρετικούς να πολιτευθούν, κάτι που μόνον οι ορθόδοξοι Χριστιανοί μπορούσαν να κάνουν.

μεταβαίνω, καὶ τότε ἰουδαΐζω. μᾶλλον δὲ ἑλληνίσαι συμφέρει, καὶ μὴ βενετίσαι, ὁ θεὸς οἶδεν

Αστεία των ομάδων του ιπποδρόμου για «ιουδαϊσμό» και «ελληνισμό» και «βενετισμό». Δηλαδή όποιος «βενέτιζε» ήταν το ίδιο απεχθής με όποιον «ιουδάιζε» ή «ελλήνιζε».

Τούτῳ τῷ ἔτει γέγονεν ἡ ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ πέμπτη σύνοδος κατὰ Ὠριγένους τοῦ παράφρονος καὶ Διδύμου τοῦ ἀπὸ ὀμμάτων καὶ Εὐαργίου καὶ τῆς ἑλληνόφρονος αὐτῶν ληρῳδίας

Οικουμενική σύνοδος κατά του «παράφρονος» Ωριγένη και του Διδύμου και της «ελληνόφρονης» (=φιλο-ειδωλολατρικής) ληρωδίας (= παπαρολογίας) τους.

Τούτῳ τῷ ἔτει Οὐαλὶδ ἥρπασε τὴν καθολικὴν Δαμασκοῦ ἁγιωτά την ἐκκλησίαν φθόνῳ τῷ πρὸς Χριστιανοὺς ὁ ἀλιτήριος διὰ τὸ ὑπερβάλλον κάλλος τοῦ τοιούτου ναοῦ· καὶ ἐκώλυσε γράφεσθαι Ἑλληνιστὶ τοὺς δημοσίους τῶν λογοθεσίων κώδικας, ἀλλἐν Ἀραβίοις αὐτὰ παρασημαίνεσθαι, χωρὶς τῶν ψήφων, ἐπειδὴ ἀδύνατον τῇ ἐκείνων γλώσσῃ μονάδα ἢ δυάδα ἢ τριάδα ἢ ὀκτὼ ἥμισυ ἢ τρία γράφεσθαι·

Ο «αλιτήριος» Καλίφης Ουαλίδ που φθονούσε τους Χριστιανούς στα αραβικά εδάφη, απογόρευσε την επίσημη γραπτή χρήση της ελληνικής γλώσσας και επέβαλε τη χρήση της Αραβικής. Είναι η δεύτερη φορά που ο Θεοφάνης δεν έχει πρόβλημα να ονομάσει την γλώσσα «ελληνική», παρά το μίσος που έχει για τους «έλληνες» (= ειδωλολάτρες). Ξαναγράφω, οι Αμερικάνοι κάθε 4 Ιουλίου γιορτάζουν την ημέρα της Ανεξαρτησίας από τους «τυραννικούς» Άγγλους, αλλά δεν έχουν πρόβλημα να ονομάσουν την γλώσσα τους «Αγγλική».

ἐτύγχανε δὲ τῆς τῶν Ἐπικουρείων ἤτοι Αὐτοματιστῶν αἱρέσεως, ἐκ τῶν οἰκούντων τὴν Χαρρὰν Ἑλλήνων μεταλαβὼν τὴν ἀσέβειαν.

Οι «αιρετικοί» Επικούρειοι Αυτοματιστές του Χαρράν κληρονόμησαν την «ασέβεια» των «Ελλήνων» (= ειδωλολατρών). Στο Χαρράν ο παγανισμός συνεχίστηκε και κατά την αραβική περίοδο.

Αυτή είναι η τελευταία αναφορά σε «Ἐλληνες» (= ειδωλολάτρες) που κάνει ο Θεοφάνης και την χρονολογεί στο έτος 749-750 μ.Χ.

Συμπεράσματα:

1) Σε όλη την Χρονογραφία του, ο Θεοφάνης αναφέρεται μόνο μία φορά σε εθνοτικούς Έλληνες και αυτοί είναι οι Αχαιοί του Τρωικού πολεμού που υποτίθεται ότι έζησαν 2000 πριν από τον Θεοφανη. Θυμίζω πως ο Θουκυδίδης έγραψε πως οι Ομηρικοί ήρωες δεν ήταν ακόμα εθνοτικά Έλληνες, αλλά Δαναοί, Αχαιοί και Αργείοι.

2) Όλες οι άλλες δεκάδες αναφορές σε «Ἔλληνες», «ἑλληνίζοντες» και «ἑλληνόφρονες» είναι ξεκάθαρα όροι με θρησκευτική σημασία και μάλιστα ο Θεοφάνης δείχνει την Χρισιτανική του απέχθεια προς αυτούς αποκαλώντας τους μιαρούς, μυσαρούς, ασεβείς, δυσσεβείς, δυσώνυμους, παραβάτες , άθεους κλπ. Ορίστε οι μόνοι εθνοτικοί Έλληνες όλης της Χρονογραφίας:

θείῳ δὲ νεύματι κινούμενος ὁ εὐσεβὴς Κωνσταντῖνος πόλιν εἰς ἴδιον ὄνομα κτίσαι βουληθεὶς ἐν τῷ πρὸ τοῦ Ἰλίου πεδίῳ ὑπὲρ τὸν Αἴαντος τάφον, οὗ δή φασι τὸν ναύσταθμον ἐσχηκέναι τοὺς ἐπὶ Τροίαν στρατεύσαντας Ἕλληνας, θεὸς κατὄναρ αὐτῷ ἐκέλευσεν ἐν τῷ Βυζαντίῳ κτίσαι τὴν νῦν Κωνσταντινούπολιν·

3) Ο Θεοφάνης δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να χρησιμοποιήσει τον όρο «ἑλληνική» γλώσσα και «ἑλληνιστί», το οποίο κάνει δύο φορές, γιατί ξέρει πολύ καλά ότι οι αναγνώστες του γνωρίζουν ότι η ελληνοφωνία δεν σήμαινε ούτε εθνοτική ούτε θρησκευτική «ελληνικότητα»:

τότε καὶ Δωρόθεος, ἐπίσκοπος Τύρου, ὁ ἐπὶ Διοκλητιανοῦ πολλὰ κακοπαθήσας καὶ ἐξορίας καὶ βάσανα ὑπομείνας, ἤκμαζεν, πλεῖστα συγγράμματα καταλιπὼν Ῥωμαϊκὰ καὶ Ἑλληνικά, ὡς ἀμφοτέρων γλωσσῶν ἐμπειρότατος καὶ πολυΐστωρ διεὐφυΐαν γενόμενος.

Τούτῳ τῷ ἔτει Οὐαλὶδ ἥρπασε τὴν καθολικὴν Δαμασκοῦ ἁγιωτά την ἐκκλησίαν φθόνῳ τῷ πρὸς Χριστιανοὺς ὁ ἀλιτήριος διὰ τὸ ὑπερβάλλον κάλλος τοῦ τοιούτου ναοῦ· καὶ ἐκώλυσε γράφεσθαι Ἑλληνιστὶ τοὺς δημοσίους τῶν λογοθεσίων κώδικας, ἀλλἐν Ἀραβίοις αὐτὰ παρασημαίνεσθαι, χωρὶς τῶν ψήφων, ἐπειδὴ ἀδύνατον τῇ ἐκείνων γλώσσῃ μονάδα ἢ δυάδα ἢ τριάδα ἢ ὀκτὼ ἥμισυ ἢ τρία γράφεσθαι·

Μετά από όλα αυτά, χθες ένας σχολιαστής παρέθεσε το χωρίο με την «γλώσσα των Γραικών» που έπρεπε να μάθει η κόρη του Καρλομάγνου Ερυθρώ από τον Ελισσαίο αν «απόδειξη ύπαρξης ελληνικής εθνοτικής ταυτότητας» στο πρώιμο Βυζάντιο.

πρὸς Κάρουλον τὸν ῥῆγα τῶν Φράγγων, ὅπως τὴν αὐτοῦ θυγατέρα, Ἐρυθρὼ λεγομένην, νυμφεύσηται τῷ βασιλεῖ Κωνσταντίνῳ, τῷ υἱῷ αὐτῆς. καὶ γενομένης συμφωνίας καὶ ὅρκων ἀναμεταξὺ ἀλλήλων, κατέλιπον Ἐλισσαῖον τὸν εὐνοῦχον καὶ νοτάριον πρὸς τὸ διδάξαι αὐτὴν τά τε τῶν Γραικῶν γράμματα καὶ τὴν γλῶσσαν, καὶ παιδεῦσαι αὐτὴν τὰ ἤθη τῆς Ῥωμαίων βασιλείας.

Δηλαδή, ο σχολιαστής αυτός ο οποίος προφανώς δεν έχει αγγίξει την «Χρονογραφία Θεοφάνους» -ή άλλο βυζαντινό έγγραφο- με τα χέρια του , πιστεύει ότι επειδή η Γερμανίδα Ερυθρώ (η οποία γνωρίζει όλους τους ελληνόφωνους αρχαίους και μεσαιωνικούς σαν «Γραικούς» στην μητρική της γλώσσα και στην λατινική της αυλής) έπρεπε να μάθει «τα γράμματα και την γλώσσα των Γραικών και τα ήθη της βασιλείας των Ρωμαίων, αυτό δείχνει ότι υπήρχαν εθνοτικοί Έλληνες.

Όποιος πάει να ζήσει στην Αμερική πρέπει να μάθει την γλώσσα των Άγγλων και τα έθιμα των Αμερικάνων. Οι Αμερικάνοι δεν είναι Άγγλοι, απλώς η χώρα τους έχει υιοθετήσει την Αγγλική γλώσσα σαν επίσημη γλώσσα και, εξακολουθούν να ονομάζουν την γλώσσα τους Αγγλική, ξέροντας ότι δεν είναι Άγγλοι. Οι Μεξικάνοι, όπως η Ερυθρώ γνώριζε τα ελληνικά σαν «γραίκικα/γλώσσα των γραικών», ονομάζουν «γραικική» (Graecus >  Grecus > Griego > Gringo) την γλώσσα των “Gringo” Αμερικάνων.

O λόγος για τον οποίο οι Μεξικάνοι ονομάζουν «Γραικούς» τους Άμερικάνους δεν είναι επειδή τους θεωρούν εθνοτικά Έλληνες, αλλά επειδή ως ισπανόφωνοι έχουν κληρονομήσει την Ισπανική συνήθεια να ονομάζουν «Γραικό», όποιον μιλάει ακατάληπτες μη λατινογενείς γλώσσες (graeca sunt non leguntur = it΄s all Greek to me).

Advertisements

12 Comments

Filed under Εθνολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας

12 responses to “Οι όροι Ἕλλην, ἑλληνόφρων και ἑλληνίζων στο Χρονικό του Θεοφάνους

  1. Εσύ γιατί αλλάζεις παρατσούκλια όλη την ώρα (Πατάτας, Σέλευκος, ωχ αμάν);

    Η θεωρία «μου» είναι αυτή που θα βρείς σε όποιο σοβαρό πόνημα που θα διαβάσεις, γραμμένο από ειδικό, όπου εξετάζεται η βυζαντινή ταυτότητα βάσει της σύγχρονης θεωρίας εθνοτικότητας όπως έκαναν ο Καλδέλλης, η Gill Page και πολλοί άλλοι μελετητές.

    Θα σου απαντήσω στα γρήγορα:

    1) Ο τελευταίος εθνοτικός Έλληνας που εμφανιζεται στις πηγές μας έζησε τον 5ο αιώνα. Εθνοτικός Έλλην είναι αυτός που θα προσδιοριστεί ως «Έλλην» βάσει το γένος (καταγωγή). Τα τελευταία τέτοια πρόσωπα ζουν τον 4ο αιώνα, ενώ βάζουμε χαριστικά και τον «Γραικό στο γένος» του Πρίσκου του πρώτου μισού του 5ου αιώνα. Όπως θα δείξω σε μια μελλοντική ανάρτηση «Γραικός» και «Έλλην» δεν είναι ούτε ταυτόσημοι ούτε ισο-λειτουργικοί όροι.

    2) Από εκεί και μετά η βυζαντινή ταυτότητα πρέπει να ξεπεράσει πολλά εμπόδια μέχρι να αποκαταστήσει τους αρχαίους Έλληνες ως πολιτισμικά πρότυπα και εν τέλει να προσπαθήσει να συνδεθεί εθνοτικά μαζί τους τους τελευταίους αιώνες του βυζαντίου.

    3) Θα προσπαθήσω να σου απαντήσω στα γρήγορα σε ό,τι είπες:

    Α) εμείς σήμερα λέμε «οι Έλληνες εκστρατεύσαμε στην Μικρά Ασία και φάγαμε τα μούτρα μας και οι Έλληνες δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού στην ανθρωπότητα» και φωνάζουμε κραυγαλέα ότι θεωρούμε τους αρχαίους Ελλήνες «προγόνους μας». Δηλαδή φανταζόμαστε μία διηνεκή διαχρονική ελληνική εθνοτική κοινότητα που μας επιτρέπει να βλέπουμε τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων ως «δικά μας».

    Β)

    α) Εθνικός έλληνας δεν υπάρχει. Εθνικός Έλληνας σημαίνει μέλος ενός σύγχρονου έθνους-κράτους. Αυτό προέκυψε τον 19ο αιώνα. Ο όρος που ψάχνεις είναι ο εθνοτικός Έλληνας. Η εθνοτικότητα είναι εκείνη η συλλογική ταυτότητα που προσπαθεί να εξηγήσει τις διαφορές «εμείς»-«αυτοί» χρησιμοποιώντας τον μύθο της κοινής καταγωγής. Η εθνότητα είναι ένα φαντασιακό όμαιμον που ανάγει την ομαιμία της σε κάποιους κοινά αποδεκτούς προγόνους. Κανένας στο Βυζάντιο κατά την περίοδο 500-1150 δεν φαντάστηκε μια ελληνική εθνότητα ελληνοφώνων με μυθική καταγωγή από τους αρχαίους Έλληνες. Η μόνη λειτουργία των «Ελλήνων» σε αυτή την φάση του Βυζαντίου είναι κυρίως ότι είναι η θρησκευτικά άλλοι, οι εχθροί του Χριστού και του πρώτου αυτοκράτορα της πίστεώς μας Κωνστνατίνου. Ο καταγωγικός μύθος που εμφανίζεται σε αυτήν την περίοδο είναι αυτός του «Περιούσιου λαού» ~ «Νέου Ισραήλ» γι΄αυτό και όπως λέει η Αρβελέρ, η Κωνσταντινούπολη ονομάζεται «Νέα Ρώμη», «Νέα Σιών/Ιερουσαλήμ», αλλά ποτέ δεν ονομάζεται «Νέα Αθήνα»:

    Βάλε στο [14:10-15:12] και άκου την Αρβελέρ:

    β) Από το 500 και μετά ναι, όλοι ελληνόφωνοι και μη ήταν Χριστιανοί Ρωμαίοι.
    γ) Αφού έπαψαν να υπάρχουν εθνοτικά έλληνες εννοείται πως δεν υπάρχουν και «έλληνες στην καταγωγή», άρα δεν υπήρχαν ούτε «μη Έλληνες στην καταγωγή». Στον 4ο αιώνα ο Ιουλιανός ο Παραβάτης ήξερε ότι ήταν Ρωμαίος υπήκοος, εθνοτικά Μυσός και όπως ο Κέλτης φίλος του Σαλλούστιος θρησκευτικά/πολιτισμικά Έλληνας. Αντίθετα, θεωρεί την θεία του Ευσέβια ως καθαρή εθνοτική Ελληνίδα. αλλά τότε ακόμα -όπως είπα- υπήρχαν ακόμα άτομα που δήλωναν εθνοτικά Έλληνες. Από το 500 μ.Χ. και μετά μέχρι τον 12ο αιώνα δεν τους ξαναβρίσκουμε. Τον 12ο αιώνα, ο Τζέτζης γράφει πως είμαστε του Ελληνικού γένους και ότι ενώ από τη μητέρα του είναι ευγενής Ίβηρ (Γεωργιανός), από τον πατέρα του είναι «γνήσιος Έλλην». Αυτές οι ξεκάθαρες ενδείξεις ελληνικής εθνοτικότητας λείπουν όλη την περίοδο 500-1100. Ο Προκόπιος ήταν θρησκευτικός «Έλλην» (ειδωλολάτρης) που στα γραπτά του μιμείται τον Θουκυδίδη. Ρωμαίος δηλώνει και περιγράφει τον λαό του, ως «ελληνίζοντες Ρωμαίους» = «Ρωμαίους που υιοθέτησαν την ελληνική γλώσσα». Από εκεί και μετά ο Προκόπιος μιλάει για Αρμένιους, για Γότθους κλπ, αλλά για Έλληνες ποτές. Ονμάζει μια φορά τους κατοίκους της Ελλάδας (Θερμοπύλες και κάτω, η λατινική Provincia Achaea) «Έλληνες» και λέει ότι οι λατινόφωνοι αξιωματικοί τους κοροϊδεύουν «Γραικούς», χρησιμοποιώντας τον όρο σαν συνώνυμο του «δειλός», όπως κάνουν οι δυτικοί και οι Γότθοι που ονομάζουν όλους τους ανατολικούς Ρωμαίους «Γραικούς και άνανδρους».
    δ) Όταν μπαίνουμε στο «κανονικό» Βυζάντιο (από τον Ηράκλειο και μετά), οι ειδωλολάτρες είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Οι θρησκευτικοί «άλλοι» εκείνη την περίοδο είναι οι «αιρετικοί» (μονοφυσίτες κλπ) και οι Ιουδαίοι, οι οποίοι και διώκονται και κατηγορούνται ότι συνεργάζονται με τους εχθρούς της πίστεως: Πέρσες και Άραβες, το οποίο και έκαναν οι άνθρωποι για να γλιτώσουν από τις χρστιανικές διώξεις.
    ε) όχι. Ένα από τα δύο ήταν θρησκευτικά οι τελευταίοι έθνοτικοί Έλληνες της ύστερης αρχαιότητος ή Έλληνες (πολυθεϊστές) ή Χριστιανοί.
    στ) Όλοι οι χριστιανοί υπήκοοι του Βασιλέα των Ρωμαίων ήταν πολιτικά Ρωμαίοι και ανήκαν στο «περιούσιον έθνος Χριστιανών». Τον 11ο αιώνα έχουμε μία νέα εξέλιξη, όπου ο όρος Ρωμαίοι, αρχίζει να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο αποκλειστικά μόνον για τους ελληνόφωνους, ενώ για τους μη ελληνόφωνους εφευρίσκονται νέοι όροι όπως «μιξοβάρβαροι» κλπ.
    ζ) Μέχρι το 500 μ.Χ. υπήρχαν και Ρωμαίοι που ήταν και εθνοτικά Έλληνες και ξαναεμφανίζονται τον 12ο αιώνα (λ.χ. ο Τζέτζης που ανέφερα). Βέβαια οι καινούριοι αυτοί «Ἐλληνες» είναι μόνον οι «ελιτιστικοί» αττικίζοντες που έχουν ελληνική παιδεία. Ο απλός λαός (ελληνόφωνος και μη) δεν συμμετέχει σε αυτήν την διαδικασία και πολλές φορές πειγράφεται ως «βάρβαρος» (= αντίθετο του πολιτισμικού Έλληνα).

    Η ελληνοφωνία στο βυζάντιο είναι ακριβώς ολόιδια με την αγγλοφωνία της Αμερικής. Το γένος των Χριστιανών Ρωμαίων προέκυψε από την εκχριστιανισμένη και ήδη εξελληνισμένη Ρωμαϊκή ανατολή, μέσα από έναν συμβολικό μύθο «απελευθέρωσης» από την «τυρρανική» Αγγλία, διατηρώντας όμως την αγγλική γλώσσα. Έτσι και οι Χριστιανοί Ρωμαίοι, πίστευαν ότι «εν τέλει νίκησαν» τους εχθρούς της πίστεώς τους Έλληνες, διατηρώντας όμως την ελληνική γλώσσα.

  2. Άλλο η [τεχνητά επιβαλλόμενη από κάποιο πολιτικο κέντρο] ομογενοποίηση και άλλο ο εθνοτισμός (συνειδητοποίηση του «εμείς» μέσα από την καιροσκοπική/περιστασιακή ανόρθωση τοιχίων για την εθνοτική διαφοροποίηση «εμείς-αυτοί»).

    Το σοκ που έφεραν οι Λατίνοι ήταν πως με την κατάλυση της αυτοκρατορίας έπαψε να έχει νόημα η ταυτότητα «Ρωμαίος» με την πολιτική της σημασία και η μόνη σημασία του όρου που επιβίωσε ήταν η εθνοτική (η οποία δεν χρειάζεται κράτος). Φυσικά, η Page σφάλλει ότνα λέει ότι η εθνοτική Ρωμαϊκή ταυτότητα δημιουργήθηκε τότε (το 1204). Όπως έγραψε και η Λαΐου, υπήρχε από πριν (έδειξα ότι εμφανίζεται τον 11ο αιώνα), απλώς έγινε η μόνη δυνατότητα μετά το 1204.

    Οι «Λατίνοι» έπαιξαν καταλυτικό ρόλο ως ακονόπετρα που ακόνιζε την Ρωμαϊκή εθνοτική ταυτότητα γιατί:
    1) Ήταν Χριστιανοί, άρα το απλό θρησκευτικό δίπολο πιστός-άπιστος δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, όπως γινόταν με τους Άραβες.
    2) Παρίσταναν τους «παλαιούς»/«δυτικούς» Ρωμαίους έχοντας οικειοποιηθεί την κληρονομιά της αρχαίας Ρώμης και δεν αναγνώριζαν την Ρωμαϊκότητα των Βυζαντινών θεωρούντας τους «Γραικούς». Αυτό είχε δύο συνέπειες για τους Βυζαντινούς:
    α) Δέθηκαν περισσότερο στην δική τους Ρωμαϊκή κληρονομιά. Από την στέψη του Καρλομάγνου ως “Imperator Romanorum” και έπειτα οι Βυζαντινοί δένονται πιο σφικτά στην δική τους Ρωμαϊκή κληρονομιά.
    β) Όταν συνειδητοποίησαν τον 12ο αιώνα ότι δεν μπορούσαν να νικήσουν την Δύση, όπως λέει η Αρβελέρ, εισήγαγαν τον όρο «Ἕλληνες» σαν ευγενέστερο υποκατάστατο του δυτικού προσβλητικού «Γραικοί». Με άλλα λόγια, όταν συνειδητοποίησαν όταν δεν είχαν πλέον τα «προσόντα» και τα κότσια να είναι οι μόνοι Ρωμαίοι … έγιναν Έλληνες.

    Ο Νικηφόρος Φωκάς (που στα χρόνια του ο μεταρρυθισμισμένος βυζαντινός στρατός δεν έχανε μάχη) ήταν σε θέση να πει στον Λιουτπράνδο να πει στον Γερμανό «ρήγα» «να πάψει να παριστάνει τον Ρωμαίο βασιλέα, γιατί αν πάρει τον στρατό του και εκστρατεύσει εναντίον του τότε δεν θα τον έσωζε ούτε η Ιταλία (η συμμαχία του με τον Πάπα) ούτε η πατρίδα του η Σαξωνία, όπου ο κόσμος ντύνεται ακόμα με σισύρες [=ζωοτόμαρα]».]

    Οι αυτοκράτορες του 12ου αιώνα, οι εξόριστες κυβερνήσεις της Νίκαιας και οι Παλαιολόγοι αργότερα δεν είχαν ούτε την «πολυτέλεια» ούτε και τα «κότσια» που είχε ο Νικηφόρος Φωκάς. Έπρεπε να «πορέψουν» γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσαν να τα βάλουν με την ισχυρότερη Δύση και, ειρωνικά, χρειαζόταν την βοήθεια της Δύσης εναντίον των Τούρκων. Δες τι γράφιε η Αρβελέρ:

    http://postimg.org/image/6bemtvsc3/

  3. Οσο και να επικρατησαν οι οικουμενικες και ανθρωπιστικες ιδεες του χριστιανισμου βλεπω οτι ενας ξενος δεν μπορουσε να ενταχθει στην παρεα.
    —-

    🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

    Ποια λέξη της έκφρασης «ρωμαϊκή υπερσυμπεριληπτικότητα» (Roman ultra-inclusiveness) δεν καταλαβαίνεις;

    Κοίτα τη λίστα με τους «Δομέστικούς των σχολών» (~ αρχιστράτηγους):

    http://en.wikipedia.org/wiki/Domestic_of_the_Schools#List_of_known_holders

    Βαρδάνης «Τούρκος» (Αρμένιος ήταν), Μανουήλ ο Αρμένιος, Βαρδάς, Κοτρκούας, Τσιμισκής κλπ όλοι Αρμένιοι
    Ανδρέας ο «Σκύθης» (Ούγγρος ή Χάζαρος)
    «Κέστα» (Čestislav) Στυπειώτης (Σλάβος από το Στύπιον/Shtip της ΠΓΔΜ). Ο συγγενής του Μιχαήλ Στυπειώτης του ήταν βυζαντινός πρόξενος στην αυλή του Βούλγαρου Τσάρου Συμεών.
    Γρηγοράς Ιβηρίτσης (Γεωργιανός)
    «Μελίας» (Mleh) Αρμένιος:
    http://en.wikipedia.org/wiki/Mleh

    Ιωάννης Αξούχ (Σελτζούκος Τούρκος)
    http://en.wikipedia.org/wiki/John_Axouch

    Eristavi Tornike (Γεωργιανός, ιδρυτής της μονής Ιβήρων)
    http://en.wikipedia.org/wiki/Tornike_Eristavi

    Οι απόγονοί του αργότερα απαντούν στην Αδριανούπολη και τη Θήβα:

    Λέων Τορνίκιος:
    http://en.wikipedia.org/wiki/Leo_Tornikios

    Οι Ταρονίτες, Αρμενικός οίκος από την Ταρών της Αρμενίας:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Taronites

    Φράγγοι:

    Raul > Ραούλης > Ράλλης

    http://en.wikipedia.org/wiki/Raoul_(Byzantine_family)

    Pietro D’Alifa > Πετραλείφας

    http://en.wikipedia.org/wiki/Petraliphas

    Όπως γράφιε ο Καλδέλλης, όχι μόνον οι Βυζαντίνοί κληρονόμησαν την Ρωμαϊκή υπερσυμπεριληπτικότητα των πολιτικών τους προγόνων, αλλά έγιναν πιο αποτελεσματικοί σε αυτό από τους δεύτερους.

    Όλοι όσοι αναβίωσαντην «έξωθεν/θύραθεν» ελληνική παιδεία τον 9ο αιώνα ήταν Αρμένιοι/Αρμενικής καταγωγής:

    Καίσαρ Βαρδάς (Vardan)
    Ιωάννης Γραμματικός
    Φώτιος (η μητέρα του ήταν ανηψιά του Ιωάννη του Γραμματικού)
    Λέων ο Μαθηματικός, «ο επονομαζόμενος «Ἕλλην» (= μελετητής της ελληνικής παιδείας)», πρώτος ξάδελφος του Ιωάννη του Γραμματικού

    http://en.wikipedia.org/wiki/Bardas
    http://en.wikipedia.org/wiki/Ecumenical_Patriarch_John_VII_of_Constantinople
    http://en.wikipedia.org/wiki/Photios_I_of_Constantinople
    http://en.wikipedia.org/wiki/Leo_the_Mathematician

    Η στρατιωτική οικογένεια των Μωσηλέ … Αρμένιοι:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Alexios_Mosele

    Ο Θεόφοβος-Νασρ και οι 30.000 «Πέρσες» του … Κούρδοι:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Theophobos

    Ο άρχων των Βελεγεζιτών Σλάβων Ακάμηρος (Akamir):

    http://en.wikipedia.org/wiki/Akamir

    O Θωμάς ο Σλάβος:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_the_Slav

    Ο ελληνόφωνος ορθόδοξος πολίτης ήταν απλά το τελευταίο στάδιο αφομοίωσης, ο «πρότυπος» Ρωμαίος.

  4. Εδω περα κρυφα η φανερα θελουν καποιοι να μας πουν οτι ενας πληθυσμος Σλαβων και ανυπαρκτων φυλων καταπιεσμενος απο την ρωμαικη εξουσια υπεκυψε στην ελληνικη γλωσσα και απεκτησε μεσα απο την εκκλησια και τα υπολοιπα ελληνοφανή χαρακτηριστικα

    Αυτό έγινε λίγο πολύ.

    Το λένε και οι ίδιοι οι Βυζαντινοί:

    [Τακτικά, 18.95] Ταῦτα [τὰ Σκλαβικὰ δὲ ἔθνη] δὲ ὁ ἡμέτερος ἐν θείᾳ τῇ λήξει γενόμενος πατὴρ καὶ Ρωμαίων αὐτοκράτωρ Βασίλειος τῶν ἀρχαίων ἐθῶν μεταστῆναι καὶ, γραικώσας, καὶ ἄρχουσι κατὰ τὸν Ρωμαϊκὸν τύπον ὑποτάξας, καὶ βαπτισμάτι τιμήσας, τῆς τε δουλείας ἠλευθέρωσε τῶν ἑαυτῶν ἀρχόντων, καὶ στρατεύεσθαι κατὰ τῶν Ρωμαίοις πολεμούντων ἐθνῶν ἐξεπαίδευσεν, οὕτω πως ἐπιμελώς πεὶ τὰ τοιαῦτα διακείμενος, διὸ καὶ ἀμερίμνους Ρωμαίους ἐκ τῆς πολλάκις ἀπὸ Σκλάβων γενομένης ἀνταρσίας ἐποίησεν, πολλὰς ὑπ΄ἐκείνων ὀχλήσεις καὶ πολέμους τοῖς πάλαι χρόνοις ὑπομείναντας.

    Δηλαδή: Αυτά [τα Σλαβικά έθνη] ο πατέρας μας και αυτοκράτωρ των Ρωμαίων Βασίλειος, που τώρα επαναπάυεται στα ουράνια, τα έπεισε να εγκαταλείψουν τα παλαιά τους ήθη και τους δίδαξε την γραικική γλώσσα, τους έκανε υπήκοους αρχόντων κατά τον ρωμαϊκό τύπο, τους τίμησε με το βάπτισμα, τους ελευθέρωσε από την δουλεία στους δικούς τους δυνάστες και τους εκπαίδευσε να εκστρατεύουν εναντίον των εχθρών των Ρωμαίων. Με αυτόν τον τρόπο χειρίστηκε αυτά τα θέματα και επέτρεψε στους Ρωμαίους να είναι αμέριμνοι και να μην ανησυχούν για τις συχνές σλαβικές ανταρσίες,τις παρενοχλήσεις και τους πολέμους που έπρεπε να υπομένουν στο παρελθόν.

    Δηλαδή γράφεις ότι οι Ρωμαίοι έμαθαν την γλώσσα των «υπόδουλων», αλλά δεν πιστεύεις ότι οι Σλάβοι έμαθαν την γλώσσα των μεσαιωνικών Ρωμαίων «αφεντών» τους;

    Όλα τα άτομα που σου ανέφερα είναι αντιπροσωπευτικά των πληθυσμών τους.

    Άτομα Γεωργιανής καταγωγής (Τζέτζης και Τορνίκης) είναι οι πρώτοι που θα δηλώσουν εθνοτικά Έλληνες τον 12ο αιώνα, Αρμένιοι ευθύνονται για την αναβίωση της «έξωθεν/θύραθεν» ελληνικής παιδείας τον 9ο και για την άμυνα της αυτοκρατορίας κατά το οξύ αραβικό σόκ (~636-850) και ο Ιωάννης ο Ιταλός/Λομβαρδός ήταν ο συνεχιστής του Ψελλού σαν «ύπατος των Φιλοσόφων».

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%BF_%CE%99%CF%84%CE%B1%CE%BB%CF%8C%CF%82

    Η αφομοίωση των μη Ρωμαίων ήταν το μυστικό που επέτρεψε στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία να αντέξει “aere perennius” («ανθεκτικότερη κι απ΄τον χαλκό»). Στην Δύση η επιβληθείσα γλώσσα ήταν η λατινική και διασπάστηκε σε λατινογενείς θυγατέρες επειδή έπαψε να υπάρχει ο ενιαίος ιδεολογικό-πολιτικός Ρωμαϊκός φορέας. Στην ανατολή, η επιβληθείσα γλώσσα ήταν η ελληνική και δεν διασπάστηκε σε ελληνογενείς γλώσσες ακριβώς επειδή ο ενιαίος ιδεολογικο-πολιτικός Ρωμαϊκός φορέας συνέχισε να υπάρχει για άλλα χίλια χρόνια.

    Αν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία άντεξε “aere Perennius” («διαχρονικότερη κι απ΄το χαλκό») όπως έγραψε ο Νίτσε, αυτό οφείλεται στην ικανότητά της να αφομοιώνει μη Ρωμαίους, δηλαδή να κάνει τους πρώην εχθρούς της αμύντορές της.

  5. ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ

    Εύγε, κ. Σμερδαλέε, γι’ αυτή την εκπληκτική ανάρτηση. Το κείμενο αυτό θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία των αποβλακωμένων Ρωμιών, που νομίζουν πως είναι απόγονοι της θείας Φυλής των Ελλήνων. Πιό πολύ απ’ όλα μού άρεσε πως δεν διστάσατε να βάλετε το απόσπασμα του Θεοφάνους που λέγει σαφώς ότι ο Ισαπόστολος Κωνσταντίνος ισοπέδωσε τους ειδωλολατρικούς ναούς και έχτισε εκκλησίες. Διότι ο βρωμερός Ρωμιός παπα-Μεταλληνός και άλλοι φανατικοί χριστιανούληδες αρνούνται διαρρήδην πως ο Ισαπόστολος Κωνσταντίνος κατεδάφισε ελληνικούς ναούς. Κι όταν τους λές πως το αναφέρει ο Θεοφάνης ο Ομολογητής, κάμνουν το κορόϊδο.

    Επίσης, θα ήθελα κάποτε να μάς γράψετε τα εξής θέματα, που μόνο εσείς με τις τεράστιες γνώσεις σας μπορείτε να διαπραγματευθείτε:

    1. Για το ότι ο Άγιος Δημήτριος ήταν ανύπαρκτος Άγιος μέχρι το 800 μ.Χ όπως αναφέρει σαφώς στην Βυζαντινή Ιστορία του ο Cyril Mango και τον ξετρύπωσαν ξαφνικά οι Ρωμιοί για να τους προστατεύει από τους Σλάβους (βλέπε “Θαύματα Αγίου Δημητρίου”)

    2. Για το ότι η Αγία Ελένη ήτο μία ευτελής πόρνη από την Δρεπάνη της Βιθυνίας που είχε πελάτες Εβραίους, από τους οποίους έμαθε περί Ιουδαϊσμού και Εβραϊσμού. Τα γράφει όλα λεπτομερώς ο Σάθας. Επίσης, κάντε μιά ανάρτηση για το πώς επέλεξε η Ελένη τον Χριστιανισμό αντί του Ιουδαϊσμού, με ένα θαύμα του Πάπα.. (δεν θυμάμαι το όνομά του)

    3. Για το ότι το Ταλμούδ αναφέρει σαφώς πως η Παναγία ήταν πόρνη ελαφρών ηθών και έκανε τον Χριστούλη με κάποιο Ρωμαίο στρατιώτη

    4. Τέλος, γράψτε κάτι για το περίφημο “Υγρό Πύρ” που ήτο εφεύρεσις Ελλήνων και (“ελληνικό πύρ”) και πώς ξαφνικά εξηφανίσθη από την Ιστορία όταν οι Ρωμιοί τα χάλασαν με τους Έλληνες

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων. Για τους αναγνώστες σας που δεν σκαμπάζουν βυζαντινά έλληνικά και δυσκολεύονται να διαβάσουν τον Θεοφάνη, προσφέρω την αγγλική του μετάφραση από τον μεγάλο Βρετανό βυζαντινολόγο Cyril Mango. Κατεβάστε την εδώ

    http://bookzz.org/book/1059878/9366e4

    για να συμβουλεύεστε την αγγλική μετάφραση, όταν σάς δυσκολεύει το βυζαντινό πρωτότυπο.

    • Βρε Σπυριδούλα μου, μπας και είσαι ο φίλτατος ΕΑΜοΒούλγαρος από το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου;

      Γιατί ο «Παπα-Μεταλληνός» είναι η αδυναμία του ΕΑΜοΒούλγαρου.

      Για τον Άγιο Δημήτριο έχεις δίκαιο, αλλά νομίζω ότι «εφευρέθηκε» τον 5ο αιώνα όταν η Θεσσαλονίκη πήρε την θέση του Σιρμίου ως πρωτεύουσα του Ιλλυρικού και η λατρεία του Αγίου Δημητρίου μεταφέρθηκε από εκεί (Sremska Mitrovica < Dimitrovica) στην Θεσσαλονίκη.

      Μπορείς να διαβάσεις αυτήν την σελίδα εδώ:

      Sremska Dimitrovica

      To αστείο με το «ὑγρό πῦρ» που ανέφερες ξέρεις πιο είναι Σπυριδούλα; Οι κουτόφραγκοι το λένε “Greek fire“, οι «Βυζαντινοί» όμως το ονόμαζαν «Μηδικόν πῦρ» …

      Διάβασε εδώ:

      The Byzantines had easy access to crude oil from the naturally occurring wells around the Black Sea (e.g., the wells around Tmutorakan noted by Constantine Porphyrogennetos) or in various locations throughout the Middle East.[41][57][58] An alternate name for Greek fire was “Median fire” (μηδικὸν πῦρ),[2] and the 6th-century historian Procopius, records that crude oil, called “naphtha” (in Greek: νάφθα naphtha, from Old Persian 𐎴𐎳𐎫 naft) by the Persians, was known to the Greeks as “Median oil” (μηδικὸν ἔλαιον).[59] This seems to corroborate the use of naphtha as a basic ingredient of Greek fire

  6. ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ

    Ευχαριστώ θερμώς κ. Σμερδαλέε. Γίνατε αιτία να μάθω την ύπαρξη του εξαίρετου έργου «Butler’s Lives of the Saints», την ύπαρξη του οποίου αγνοούσα παντελώς, διότι μου το έκρυβαν οι βρωμεροί Ρωμιοί δάσκαλοί μου. Οι αναγνώστες σας κι εσείς μπορείτε να κατεβάσετε αυτό το μνημειώδες σύγγραμμα των 3.000 σελίδων εδώ

    https://archive.org/details/ButlersLivesOfTheSaintsCompleteEdition

    σε δύο formats: Pdf ή epub. Είναι και τα δύο searchable, όπερ σημαίνει ότι μπορείτε να βρίσκετε αμέσως όποια λέξη (ή τμήμα λέξεως) θέλετε.

    Όντως σάς γνώρισα από το Ιστολόγιο του κ. Σαραντάκου, αλλά δεν έχω την παραμικρή σχέση με τον σλαβοκομμουνιστή Εαμοβούλγαρο. Επειδή δεν βγαίνατε τελευταίως στο Σαραντάκειο Ιστολόγιο, σάς έψαξα και βρήκα ότι έχετε δικό σας ιστολόγιο, το οποίο έκτοτε (εδώ και μιάμισυ εβδομάδα) παρακολουθώ ανελλιπώς. Πρόκειται για ό,τι καλύτερο υπάρχει στις Βυζαντινές Σπουδές παγκοσμίως και στενοχωρούμαι που για όλον αυτόν τον ανεκτίμητο πλούτο που μάς προσφέρετε, δεν παίρνετε ούτε ένα ευρώ. Αν ζούσατε στην Αμερική θα ήσασταν πλούσιος, αλλά εδώ είναι Ρωμέικο και οι αξίες χάνονται. Μού είχε κάνει εντύπωση πόσο νηφάλια απαντούσατε στο Ιστολόγιο του κ. Σαραντάκου σε όλους αυτούς που σάς βρίζανε.

    Εξελίσσομαι σε φανατική θαυμάστριά σας και σάς βρίσκω κλάσεις ανώτερο από την κ. Αμαλία Ηλιάδη, που γενικώς θεωρείται αυτή την στιγμή η ανερχόμενη δύναμη στις Βυζαντινές σπουδές στο Ρωμέϊκο. Ωστόσο, η Αμαλία (ήμασταν συμμαθήτριες) εμήδισε: Για να πάρει καθηγητική έδρα έγινε χριστιανούλα (ενώ έχει γράψει φοβερά πράγματα εναντίον των χριστιανών), βγαίνει τακτικά στον Ραδιοσταθμό της Εκκλησίας και οι παπάδες της υποσχέθηκαν πως θα την κάνουν καθηγήτρια. Αυτό είναι, δυστυχώς, το Ρωμέϊκο

    • Πρόκειται για ό,τι καλύτερο υπάρχει στις Βυζαντινές Σπουδές παγκοσμίως

      Ε τώρα υπερβάλλεις, αλλά ευχαριστώ για τα καλά λόγια και τα βιβλία που παρέθεσες.

  7. Γιαννάκης

    Άντε …

    • Γιαννάκη μην την παρεξηγείς την Σπυριδούλα και εμένα με μπέρδεψε στην αρχή αλλά μετά βγήκε μια χαρά.

      Δεν δημοσιέυω το λούσιμο που της έκανες, γιατί χθες μου απέδειξες ότι είσαι σοβαρότατος συνομιλητής.

  8. Για την υποτιθέμενη παλιά μου συμμαθήτρια “Σπυριδούλα” που χτίζει ανώγια και κατώγια ερήμην μου, διαδίδοντας στο δημόσιο χώρο του διαδικτύου ψεύδη και προσβάλλοντας, ελαφρά τη καρδία, την προσωπικότητά μου: “…την κ. Αμαλία Ηλιάδη, που γενικώς θεωρείται αυτή την στιγμή η ανερχόμενη δύναμη στις Βυζαντινές σπουδές στο Ρωμέϊκο. Ωστόσο, η Αμαλία (ήμασταν συμμαθήτριες) εμήδισε: Για να πάρει καθηγητική έδρα έγινε χριστιανούλα (ενώ έχει γράψει φοβερά πράγματα εναντίον των χριστιανών), βγαίνει τακτικά στον Ραδιοσταθμό της Εκκλησίας και οι παπάδες της υποσχέθηκαν πως θα την κάνουν καθηγήτρια. Αυτό είναι, δυστυχώς, το Ρωμέϊκο”

    Η συκοφαντική δυσφήμιση, διασπορά ψευδών ειδήσεων που θίγουν επωνύμως την προσωπικότητα, η δημόσια λασπολογία και οι ατεκμηρίωτοι και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί διώκονται εκ του νόμου και επιπροσθέτως χαρακτηρίζουν τον χαρακτηρίζοντα”.

    Αμαλία Κ. Ηλιάδη

  9. Ψέκκας

    ««Πρόκειται για ό,τι καλύτερο υπάρχει στις Βυζαντινές Σπουδές παγκοσμίως»»
    —————-
    τουλάχιστον παγκοσμίως

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s