Ο Ρώσος Αχιλλεύς και οι Ρωσο-Βούλγαροι Μυρμιδόνες

Σε αυτήν την ανάρτηση θα περιγράψω μερικές μεσαιωνικές … παρα-γενεαλογίες προσπαθώντας να επισημάνω τον κόκκο αλήθειας και το κίνητρο που ενδεχομένως να υπήρχε πίσω από την επινόησή τους.

1) Ο Ιωάννης Μαλάλας και οι Μυρμιδόνες Βούλγαροι:

Ο Ιωάννης Μαλάλας έγραψε το χρονικό του λίγο μετά το 570 μ.Χ. . Περιγράφοντας τον Τρωικό πόλεμο μας πληροφορεί ότι οι αρχαίοι Μυρμιδόνες εξελίχθηκαν στους Βούλγαρους της εποχής του:

bulg Myrmidons

… καὶ ἁπῆλθε μετὰ τῶν Ἀτρειδῶν ὁ αὐτὸς Ἀχιλλεὺς, ἔχων ἴδιον στρατὸν τῶν λεγομένων Μυρμιδόνων τότε, νυνὶ δὲ λεγομένων Βουλγάρων

Οι Βούλγαροι εκείνη την εποχή ήταν οι ανατολικοί στεπικοί γείτονες των Αβάρων και ο συνασπισμός τους αποτελούνταν από τα «απομεινάρια» του Ουννικού συνασπισμού.  Στα Βαλκάνια είχαν εισβάλει μόνον λίγες φορές μέχρι τότε, η πιο γνωστή από τις οποίες ήταν το 559 μ.Χ. όταν ο  Zabergan έφτασε μέχρι τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως. Για ποιο λόγο, λοιπόν, ο Μαλάλας συνδέει αυτό το «Σκυθικό» φύλο με τους Μυρμιδόνες του Αχιλλέα;

Ο «κόκκος αλήθειας» της ιστορίας είναι ορισμένες αρχαίες εναλλακτικές παραδόσεις των Τρωικών στις οποίες ο  Αχιλλέας δεν πεθαίνει στην Τροία, αλλά καταλήγει «Ποντάρχης» (άρχοντας του Ευξείνου Πόντου) και βασιλιάς των Σκυθών ( «Ἀχιλλεὺς ὁ τὰς Σκυθικὰς μέδεις …» ) στην νήσο Λεύκη. Αυτές οι εναλλακτικές παραδόσεις μνημονεύονται από τον Αλκαίο, τον Πίνδαρο και τον Ευριπίδη.

Achilles Leuke

Αυτό που έκανε ο Μαλάλας ήταν να φέρει στην «Σκυθία» μαζί με τον Αχιλλέα και τους Μυρμιδόνες του, τους οποίους εξίσωσε με τους «Σκύθες» Βούλγαρους της εποχής του («τῶν λεγομένων Μυρμιδόνων τότε, νυνὶ δὲ λεγομένων Βουλγάρων»).

2) Ο Σκύθης Αχιλλεὺς και οι Μυρμιδόνες Ρώς:

Η παράδοση συσχετίσεως Μυρμιδόνων και «Σκυθών» που ξεκίνησε ο Μαλάλας συνεχίστηκε από τον Λέοντα τον Διάκονο (τέλη 10ου αι.) και τον Μιχαήλ Ατταλειάτη (~1080 μ.Χ.) με τη μόνη διαφορά ότι οι «Μυρμιδόνες-Σκύθαι» δεν ήταν οι Βούλγαροι (που πλέον ήταν Σλάβοι, Χριστιανοί και Βαλκάνιοι), αλλά οι «Ἐλληνες» (= ειδωλολάτρες) Ρως.

Εκεί που περιγράφει ο Λέων τις μάχες μεταξύ Ρωμαίων και «Σκυθών/Ταύρων/Ταυροσκυθών» Ρως στην βορειοανατολική Βουλγαρία κάποια στιγμή περιγράφει [9.6-8] τα «ελληνικά» θρησκευτικά έθιμα των Ρως που περιελάμβαναν ανθρωποθυσίες αιχμαλώτων και πνιγμούς βρεφών και πετεινών με τα παρακάτω λόγια:

Leo Deacon Ach-Scyth

… πλείστους τῶν αἰχμαλώτων, ἄνδρας καὶ γύναια, ἐπ΄αὐτοῖς κατὰ τὸν πάτριον νόμον ἐναποσφάξαντες. Ἐναγισμοῦς δὲ πεποιηκότες, ἐπὶ τὸν Ἴστρον ὑπομάζια βρέφη καὶ ἀλεκτρυόνας ἀπέπνιξαν … λέγεται γὰρ Ἑλληνικοῖς ὀργίοις κατόχους ὄντας, τὸν Ἑλληνικὸν τρόπον θυσίας καὶ χοὰς τοῖς ἀποιχομένοις τελεῖν, εἴτε πρὸς Ἀναχάρσεως ταῦτα καὶ Ζαλμόξιδος τῶν σφετέρων φιλοσόφων, μυηθέντες, εἴτε καὶ πρὸς τῶν τοῦ Ἀχιλλέως ἑταίρων. Ἀρριανός γὰρ φήσιν ἐν τῷ Περίπλῳ, Σκύθην Ἁχιλλέαν τὸν Πηλέως πεφηνέναι, ἐκ τῆς Μυρμικιῶνος καλουμένης πολίχνης, παρὰ τὴν Μαιῶτιν λίμνην κειμένης. Ἀπελασθέντα δὲ πρὸς τῶν Σκυθῶν διὰ τὸ ἀπηνές, ὠμόν καὶ αὔθαδες τοῦ φρονήματος, αὔθις Θετταλίαν οἰκήσαι. Τεκμήρια τοῦ λόγου σαφῆ ἥ, τε τῆς ἀμπεχόνης σὺν τῇ πόρπῃ σκευὴ, καὶ ἡ πεζομαχία, καὶ ἡ πυρσὴ κόμη καὶ οἱ γλαυκιῶντες ὀφθαλμοί, καὶ τὀ ἀπονενοημένον, καὶ θυμοειδές καὶ ὠμὸν. Ἅ καὶ ὀνειδίζων Ἀγαμέμνων ἀπέσκωπτεν οὑτωσὶ λέγων:

«Ἀεὶ γὰρ τοι ἔρις τε φίλη, πόλεμοι τε, μάχαι τε» [Ιλιάδα, 1.177]

Φόνῳ γὰρ εἰσέτι καὶ αἵματι τα νείκη Ταυροσκύθαι διακρίνειν εἰώθασιν. Ὅτι δὲ τὸ ἔθνος ἀπονενοημένον καὶ μάχιμον καὶ κραταιόν, πᾶσι τοῖς ὁμόροις ἐπιτιθέμενον ἔθνεσι, μαρτυροῦσι πολλοὶ, καὶ ὁ θείος δὲ Ἰεζεκιἠλ, μνήμην τούτου ποιούμενος, ἐν οἱς ταῦτα φησιν:

«Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπάγω ἐπὶ σε τὸν Γὼγ καὶ Μαγὼγ» [Ιεζεκ. 38.2-4],

ἄρχοντα Ῥώς. Ἀλλ΄ ἀπόχρη μὲν ταῦτα περὶ τῶν Ταύρων ἐναγισμῶν.

Δηλαδή, αφού ο Λέων γράφει ότι οι «Σκύθαι» Ρως έχουν «Ἑλληνικά» όργια και «Ἑλληνικόν» τρόπον θυσίας και σπονδής, στη συνέχεια γράφει ότι μυήθηκαν σε αυτά είτε από τους δικούς τους φιλοσόφους Ζάλμοξι και Ανάχαρσι, είτε από τους [Μυρμιδόνες] εταίρους του Αχιλλέα. Γιατί ο Αρριανός στον Περίπλου του [εδώ έχει λάθος πηγή κατά νου ο Λέων] γράφει ότι ο Αχιλλέας ο γιος του Πηλέα ήταν Σκύθης, από την πολίχνη Μυρμικιώνα της Μαιώτιδος λίμνης, που, αφού τον εξόρισαν οι Σκύθες για το απότομο, ωμό και αὔθαδες του φρονήματός του, κατέληξε να ζει στη Θεσσαλία. Τεκμήριο της καταγωγής του είναι η ενδυμασία του, ο τρόπος με τον οποίο μάχεται, τα πυρρά [ξανθά] μαλλιά του και τα γλαυκά [ανοιχτόχρωμα] μάτια του και το απότομο, θυμοειδές και ωμό του χαρακτήρα του. Αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα του έχει κατά νου ο Αγαμέμνων όταν τον ονειδίζει με τα λόγια «πάντοτε αγαπάς την έριδα, την μάχη και τον πόλεμο». Διότι, όπως μαρτυρούν πολλοί, οι φόνοι, τα αίματα και τα νείκη είναι έθιμα που διακρίνουν τους «Ταυροσκύθες», που είναι λαός αποθρασυμένος, πολεμικός και ισχυρός, που επιτίθεται σε όλους τους γείτονές του. Τέλος, «ανακαλύπτει» και βιβλικές αναφορές στους Ρως πίσω από τα ονόματα «Γωγ και Μαγώγ» (ο Ιώσηπος τους είχε ταυτίσει με τους Σκύθες).

Ἀντε τώρα κάποιος που δεν γνωρίζει τα παραπάνω να καταλάβει το χωρίο του Ατταλειάτη για τους Ούζους Τούρκους που το 1065 επέστρεψαν διαβαίνοντας τον Δούναβη στις στέπες μετά την βαλκανική τους επιδρομή, όπου έγιναν υπήκοοι του άρχοντα των Μυρμιδόνων, ο οποίος τους διέσπειρε στις διάφορες πόλεις του. Όσοι πάλι παρέμειναν στα Βαλκάνια δεχόμενοι να γίνουν υπήκοοι του βασιλέα των Ρωμαίων, τους δόθηκε γη στο θέμα της Μακεδονίας, ταύτισαν το συμφέρον τους με αυτό των Ρωμαίων και παραμένουν σύμμαχοι των τελευταίων μέχρι σήμερα [~1080], όπως συνέβη με τους Πατζινάκους στο παρελθόν.

[14.12] Τούτου δὲ τοῦ ἔθνους τοῦ σκυθικοῦ [Ούζοι/Ὀγούζοι] οἱ μὲν τὸν Ἴστρον αντιπεραιωθέντες … καὶ τούτους, φασί, τῷ τῶν Μυρμιδόνων ἄρχοντι προσρυῆναι καὶ παρ΄αὐτοῦ διασπαρῆναι ταῖς ἀμφ΄αὐτὸν πόλεσι

Ouzoi Myrmidons

Τα παραπάνω περιστατικά δείχνουν πόσο πολύ ενδιέφερε τους βυζαντινούς της περιόδου 500-1100 μ.Χ. το εάν καταγόταν από τους αρχαίους Έλληνες. Οι πρωταρχικοί Έλληνες του Ομήρου, οι Μυρμιδόνες της Φθιώτιδος ήταν οι πρόγονοι των βαρβάρων «Σκυθών», δηλαδή του πολικού αντιθέτου των Ρωμαίων!

RomSkyth polarity

3) Οι απόγονοι «του Αβραάμη και του Ισαάκη»:

Όσοι από εσάς δεν γνωρίζουν την ατάκα «τα χρόνια του Αβραάμ και τα αγαθά του Ισαάκ … μα σου λέει θα ρθουν ο Αβράμης κι ο Ισάκης, δε θα φτάσουν οι κιοφτέδες» ας βάλουν το «Της Κακομοίρας» παρακάτω στο [57:30]:

Πολλοί Άραβες συγγραφείς του μεσαίωνα (Muhammad al-Zuhri, Ibn Manzur, Yaqut) πίστευαν ότι οι Rum καταγόταν από τον Αβραάμ μέσω του Ισαάκ και είχαν εντελώς διαφορετική καταγωγή από τους Yunaniyyan ([αρχαίους] Έλληνες).

Rum Abraham

Το σκεπτικό πίσω από αυτήν την γενεαλογία δεν είναι δύσκολο ν΄αποκαλυφθεί. Οι Άραβες αυτοί εφαρμόζουν θρησκευτικά κριτήρια σε αυτές τις γενεαλογίες: επειδή οι Rum ήταν Χριστιανοί και ο Χριστιανισμός ξεκίνησε σαν Ιουδαϊκή αίρεση, οι Rum έγιναν απόγονοι του Αβραάμ μέσω του Ισαάκ.

4) Το μαγικό ραβδί του Θεού που εξαφάνισε τους [αρχαίους] Έλληνες:

Γύρω στο 1100 κάποιος Βούλγαρος του βυζαντινού θέματος Βουλγαρίας έγραψε το «Απόκρυφο κείμενο του προφήτη Ησαΐα». Αυτό είναι μια εσκεμμένα εντελώς εκτός τόπου και χρόνου εκδοχή της Βουλγαρικής ιστορίας, στην οποία οι Βούλγαροι και οι «Γραικοί» είναι οι δύο «Περιούσιοι»λαοί του Θεού και οι οποίοι πλέον συζούν σε μία αυτοκρατορία υπό έναν Τσάρο/Βασιλέα. Πουθενά δεν περιγράφεται η Βυζαντινή κατάκτηση της Βουλγαρίας, ενώ οι Βουλγαρο-Βυζαντινές έχθρες και μάχες τοποθετούνται εσκεμμένα «στον απώτερο καιρό του Ασπαρούχ [Ispor]», όταν οι Βούλγαροι ήταν ακόμη παγανιστές.

Το απόκρυφο κείμενο ταυτίζει τον Μεγάλο Κωνσταντίνο με τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο και, λιγότερο φανερά, τον Βούλγαρο Τσάρο Πέτρο με τον Άγιο Πέτρο (που πέθανε στην Ρώμη). Ο ερχομός των Βουλγάρων στα Βαλκάνια, υπό την καθοδήγηση του προφήτη Ησαΐα, λίγο πολύ συμπίπτει χρονικά με την βασιλεία του «Τσάρου Κωνσταντίνου» και η περίοδος εκείνη χωρίζει τους αρχαίους παγανιστικούς πληθυσμούς των Βαλκανίων από τους μεσαιωνικούς χριστιανικούς. Πριν τον ερχομό των Βουλγάρων, στα Βαλκάνια κατοικούν παγανιστές Ρωμαίοι (Rimljani) και Ἐλληνες (Ellini). Μετά τον Κωνσταντίνο, στα Βαλκάνια κατοικούν Βούλγαροι και «Γραικοί» [=Βυζαντινοί] και, για το λόγο αυτό, η χερσόνησος χωρίζεται σε «Βουλγαρικά και Γραικικά εδάφη» στα οποία οι διάφοροι Τσάροι/βασιλείς ιδρύουν διάφορες πόλεις. Λ.χ. γνωρίζοντας ότι η καταγωγή του Μεγάλου Κωνσταντίνου ήταν από την Ναϊσσό που τον 11ο αιώνα ανήκε στο θέμα Βουλγαρίας, ο συγγραφέας γράφει ότι «υπήρχε μια σοφή χήρα που κατοικούσε στα Βουλγαρικά εδάφη, που το όνομά της ήταν Ελένη και γέννησε τον Κωνσταντίνο, ο οποίος κατέληξε να βασιλεύει στους «Γραικούς» και ήταν φίλος αδελφικός του Βούλγαρου Τσάρου Πέτρου» (ο Πέτρος ήταν ο πρώτος «Πορφυρογέννητος» Βούλγαρος Τσάρος, γιατί γεννήθηκε αφού ο πατριάρχης  Νικόλαος Μυστικός αναγνώρισε τον πατέρα του Συμεών σαν «βασιλέα» [=αυτοκράτορα] των Βουλγάρων). Από την επόμενη γενεά, «Γραικοί» και Βούλγαροι βασιλεύονται από έναν κοινό άρχοντα. Πολλοί από τους βασιλείς είναι επινοημένοι (λ.χ. ενώ υπήρχε ένας Συμεών, το κείμενο μιλάει για τρεις εκ των οποίων ο τελευταίος είχε το παρατσούκλι «Σοφός», αναμφίβολα επηρεασμένο από τους πολλούς βυζαντινούς βασιλείς με το όνομα Λέων, ο τελευταίος εκ των οποίων ήταν «ο Σοφός»).

Ενώ οι Βούλγαροι λόγιοι της νεωτερικής εποχής προσπαθούσαν να δείξουν την σλαβική και όχι τουρκική τους καταγωγή με το να αυτοπροσδιορίζονται σαν Σλαβιανο-Βούλγαροι, ο συγγραφέας του απόκρυφου κειμένου δεν έχει τέτοια κολλήματα: Ο προφήτης Ησαΐας στάλθηκε στις στέπες σε εκείνο το τρίτο μέρος των «Κουμάνων» [= «Σκυθών» ~ στεπικών Τούρκων] που ονομάζονται Βούλγαροι και τους οδήγησε στα Βαλκάνια.

Ὀσον αφορά τους αρχαίους Ρωμαίους και Έλληνες παγανιστές, αυτοί ήταν «κακοί άνθρωποι» και επιχείρησαν να σκοτώσουν τον Κωνσταντίνο και την μητέρα του Ελένη, γι΄αυτό ο Θεός τους άγγιξε με το αόρατο ραβδί του και έγιναν αόρατοι !!! Στην θέση τους εμφανίστηκαν δια μαγείας οι χριστιανοί «Γραικοί» [σλαβική μετάφραση του βυζαντινού ενδωνυμίου Ρωμαίοι], οι οποίοι εκχριστιάνισαν στην συνέχεια τους Βούλγαρους, μετά από μια περίοδο έχθρας στα χρόνια του Ασπαρούχ.

Παραθέτω παρακάτω αποσπάσματα από την έκδοση του παλαιοσλαβωνικού κειμένου και την αγγλική μετάφραση του Ivan Biliarsky:

Isiah1

Isiah2

Isiah3

Για την αντιπαράθεση μεταξύ των «Ἑλλήνων» που θεωρούσαν τον χριστιανισμό «μωρία» και του «πρώτου αυτοκράτορα της πίστης μας Κωνσταντίνο», ο οποίος κατάφερε να τους δείξει το «λόγο του Σταυρού», μιλάει και ο Νικήτας Χωνιάτης [παράγραφος 444]:

NChon Const-Hell

Advertisements

45 Comments

Filed under Βυζαντινολογία, Ιστορία, Μεσαίωνας

45 responses to “Ο Ρώσος Αχιλλεύς και οι Ρωσο-Βούλγαροι Μυρμιδόνες

  1. Pertinax

    Από τα παραπάνω φαίνεται πόσο διάτρητες τελικά είναι κάποιες σύγχρονες αντιλήψεις για τους Βυζαντινούς. Υποτίθεται ότι οι ίδιοι ένιωθαν Έλληνες επειδή έκαναν συχνότατες αναφορές στους ήρωες του Τρωϊκού Πολέμου. Ότι οι Άραβες ανέκαθεν τους θεωρούσαν κληρονόμους και απογόνους των Γιουνάν (άκου απόγονοι του Ησαύ!!! lol). Και ότι οι Βούλγαροι ονομάζοντάς τους Γραικούς τους ταύτιζαν απαραιτήτως με τους Έλληνες.

    • Ταιριάζουν γάντι με τις παραδόσεις που συνέλεξε ο Κακριδής και θέλουν τους Έλληνες ή σκοτωμένους από κουνούπια με σιδερένιες μύτες ή προγόνους των Φράγγων και των Μυλόρδων που έρχονται και προσκυνούν τα «παλιολιθάρια».

  2. Ξεκινωντας να διαβαζω μου φανηκε σοβαρη η δουλεια σου κ πραγματικα ανεξαρτητη, στην πορεια ανακαλυπτα διαφορες ανακριβειες η μισες αληθει

    Ξεκινωντας να διαβαζω μου φανηκε σοβαρη η δουλεια σου κ πραγματικα ανεξαρτητη, στην πορεια ανακαλυπτα διαφορες ανακριβειες η μισες αληθειες ωσπου στο τελος απλα μου εμεινε η εντυπωση οτι η προπαγανδα αρχιζει κ καμουφλαρεται ολο κ καλυτερα για να περναει τα διαφορα μυνηματα της. Γραφεις πολλες αληθειες αλλα κρυβεις επισης αρκετες κ βγαζεις αρκετα συμπερασματα οπως μαλλον σε συμφερουν. Ενα παραδειγμα οσο αναφορα τον ορο Ελληνες κ τη χρυση του. Απ τον Κωνσταντινο τον Πορφυρογεννητο οσο αναφορα τα θεματα κ τους κατοικους των

    Τὸ δὲ θέμα τὸ καλούμενον Ὀψίκιον πᾶσιν ἔχει γνώριμον τὴν προσηγορίαν· ὀψίκιον γὰρ ῥωμαϊστὶ λέγεται, ὅπερ σημαίνει τῇ Ἑλλήνων φωνῇ τοὺς προπορευομένους ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως ἐπὶ εὐταξίᾳ καὶ τιμῇ.

    τὰ δὲ πρὸς νότον τοῦ Ὀλύμπου καὶ ἕως τοῦ ποταμοῦ Ῥυνδακοῦ κατοικοῦσι Μυσοί· τὰ δὲ πρὸς θάλασσαν καὶ τὴν Κύζικον κατοικοῦσι Φρύγες τε καὶ Γραικοί, ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ Γρανικοῦ τὴν ὀνομασίαν πλουτήσαντες

    Εἰσὶ δὲ ἔθνη τὰ συμπληροῦντα τὸ Ὀψίκιον τοσαῦτα· Βιθυνοί, Μυσοί, Φρύγες, Δάρδανοι, οἱ καὶ Τρῶες λεγόμενοι

    Τὰ δὲ ἐπέκεινα τούτων, ἀπὸ τοῦ λεγομένου Λεκτοῦ καὶ ἕως Ἀβύδου καὶ αὐτῆς Προποντίδος καὶ μέχρι Κυζίκου καὶ τοῦ ποταμοῦ τοῦ λεγομένου Γρανικοῦ, πάντες Γραικοὶ ὀνομάζονται καὶ κοινῇ διαλέκτῳ χρῶνται, πλὴν Βυζαντίων, ὅτι Δωριέων ἐστὶν ἀποικία

    Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ θέμα τῶν Βουκελλαρίων οὐκ ἀπὸ τόπου τινὸς τὴν προσηγορίαν ἐκτήσατο, οὔτε μὴν ἀπὸ ἔθνους οὕτω καλουμένου, ἀλλὰ διὰ τὸ ἐπακολουθεῖν τοῖς στρατιώταις καὶ τὰς τροφὰς αὐτῶν ἐπιφέρεσθαι –βουκελλάριος γὰρ κατὰ Ῥωμαίων διάλεκτον ὁ φύλαξ τοῦ ἄρτου καλεῖται –ὥστε εἶναι τοὺς στρατιώτας ἐλαφροὺς καὶ ἀβαρεῖς πρὸς τὸν πόλεμον· βούκελλος γὰρ τὸ κρικελοειδὲς ψωμίον καλεῖται, κελλάριος δὲ ὁ φύλαξ τοῦ ἄρτου. Τὸ γὰρ οἰκεῖον ὄνομα τοῦ ἔθνους καὶ Ἑλληνικόν, Μαριανδυνοὶ ὀνομάζονται, ἐπεκλήθησαν δὲ Γαλάται. Ἔστι δὲ ἀρχὴ τοῦ θέματος ἀπὸ μὲν τῆς κωμοπόλεως Μοδρηνῆς ἀρχόμενον, ἤγουν τῆς συμπληρώσεως τοῦ Ὀπτιμάτου·

    Καὶ ταῦτα μὲν Ὅμηρος περὶ Παφλαγόνων. Αἱ δὲ παραθαλάσσιοι πόλεις, ἥ τε Σινώπη καὶ Ἄμαστρα καὶ τὸ Τήϊον καὶ ἡ λεγομένη Ἀμινσός, Ἑλληνίδες εἰσὶ πόλεις καὶ Ἑλλήνων ἄποικοι

    Δέκατον θέμα Κολωνείασ Ἡ δὲ Κολώνεια κάστρον ἐστὶν ὀχυρώτατον καὶ κρημνῶδες· καὶ ἐκ τοῦδε τοῦ πολίσματος ἔλαβεν ἡ χώρα τὴν ἐπωνυμίαν τοῦ καλεῖσθαι Κολώ νεια· κολωνοὺς δὲ τοὺς ὑψηλοὺς καὶ ἐπηρμένους λόφους καλοῦσιν Ἕλληνες.

    Οἱ γὰρ παλαιοὶ Ἕλληνες σάμον τὸ ὑψηλὸν ἐκάλουν τόπον

    Ἡ γὰρ τῶν Ἑλλήνων γλῶττα εἰς πέντε διαλέκτους διῄρηται· πρώτην μὲν τὴν τῆς Ἀτθίδος, δευτέραν τὴν Ἰώνων, τρίτην δὲ τὴν Αἰολέων, τετάρτην δὲ τὴν Δωριέων, πέμπτην δὲ τὴν κοινὴν ᾗ πάντες χρώμεθα. Καὶ ἀπὸ μὲν τῆς Μιλήτου μέχρι τῆς Ἐφεσίων πόλεως καὶ αὐτῆς Σμύρνης καὶ Κολοφῶνος Ἰώνων ἐστὶ κατοικία, οἵτινες τῇ τῶν Ἰώνωνδιαλέκτῳ χρῶνται. Ἀπὸ δὲ Κολοφῶνος μέχρι Κλαζομενῶν καὶ τῆς ἀντίπεραν τῆς Χίου γῆς καὶ αὐτῆς τῆς Μιτυλήνης καὶ τοῦ Περγάμου, Αἰολέων ἐστὶν ἀποικία, οἵτινες διαλέκτῳ χρῶνται τῶν Αἰολέων. Τὰ δὲ ἐπέκεινα τούτων, ἀπὸ τοῦ λεγομένου Λεκτοῦ καὶ ἕως Ἀβύδου καὶ αὐτῆς Προποντίδος καὶ μέχρι Κυζίκου καὶ τοῦ ποταμοῦ τοῦ λεγομένου Γρανικοῦ, πάντες Γραικοὶ ὀνομάζονται καὶ κοινῇ διαλέκτῳ χρῶνται, πλὴν Βυζαντίων, ὅτι Δωριέων ἐστὶν ἀποικία.

    Οὐκ οἶδα δὲ εἰ τῶν Κυκλάδων εἰσὶ πᾶσαι διὰ τὸ εἶναι αὐτὰς προσγείους καὶ τῇ Ἑλλάδι συνομορούσας

    Αὐτὸ δὲ τὸ Βυζάντιον Μεγαρέων καὶ Λακεδαιμονίων καὶ Βοιωτῶν ἐστιν ἀποικία, τῶν ἀρχαιοτάτων Ἑλλήνων· διὸ καὶ τῆς τῶν Δωριέων γλώττης ἐν ἐπιστήμῃ τυγχάνουσιν

    Πέμπτον θέμα τῆς Εὐρώπης Ἑλλάς Ἑλλὰς ἡ χώρα ἐκλήθη ἀπὸ Ἕλληνος τοῦ Δευκαλίωνος, ὃς δυναστεύσας τῆς Φθιώτιδος τοὺς ὑπηκόους ἑαυτῷ γενομένους ἀντὶ Γραικῶν Ἕλληνας ἐκάλεσε· καὶ τότε πρῶτον Ἑλλὰς ὠνομάσθη. Οὐκ ἦν δὲ τοῦτο παλαιὸν ὄνομα ἔθνους, ἀλλὰ φωνῆς τῆς Ἑλληνικῆς ἰδίωμα, ὡς ὁ συγγραφεὺς [̓Αλέξανδρός] φησι, τὴν ὀνομασίαν νεωτερικὴν εἰδώς· “δοκεῖ δέ μοι, οὐδὲ τὸ ὄνομα τοῦτο σύμπασά πως εἶχεν ἡ χώρα”· οὐδὲ ὁ ποιητὴς ἐμνήσθη Ἑλλήνων, Ἀργείους αὐτοὺς ἀποκαλῶν, ἀλλὰ Θεσσαλοὺς μόνον ἀποκαλῶν, καὶ Ἑλλάδα τὴν ὑπ’ Ἀχιλλεῖ πόλιν, ὡς Ἀλέξανδρός φησιν ὁ πολυίστωρ·”οὐδαμοῦ τοὺς σύμπαντας ὠνόμασεν Ἕλληνας, οὐδ’ ἄλλους ἢ τοὺς μετὰ Ἀχιλλέως ἐκ τῆς Φθιώτιδος” πρὸς τὴν Ἴλιον ἐκπλεύσαντας. Ἔχει δὲ τὸθέμα τῆς Ἑλλάδος πόλεις

    Καὶ τοσαῦτα μὲν ἡ Ἑλλὰς κατὰ τὸν Ἱεροκλέα. ευροπ.6 Ἕκτον θέμα Πελοπόννησοσ Κόρινθος, ἥ ποτε Ἐφύρα, μητρόπολις πάσης Ἑλλάδος καὶ αὐτῆς Πελοποννήσου, τουτέστιν Ἀχαίας· οἱ γὰρ Ῥωμαῖοι τοὺς τὴν Πελοπόννησον οἰκοῦντας Ἀχαιοὺς ὀνομάζουσιν.

    Ἕκτον θέμα Πελοπόννησοσ Κόρινθος, ἥ ποτε Ἐφύρα, μητρόπολις πάσης Ἑλλάδος καὶ αὐτῆς Πελοποννήσου, τουτέστιν Ἀχαίας· οἱ γὰρ Ῥωμαῖοι τοὺς τὴν Πελοπόννησον οἰκοῦντας Ἀχαιοὺς ὀνομάζουσιν. Ἔστι δὲ πᾶσα ἡ νῆσος ὑπὸ ἑνὶ στρατηγῷ τεταγμένη, πόλεις ἔχουσα τεσσαράκοντα· ἐξ ὧν εἰσιν ἐπίσημοι Κόρινθος μητρόπολις, Σικυών, Ἄργος, Λακεδαιμονία τῆς Λακωνικῆς ἡ πρὶν Σπάρτη, ἑτέρα μητρόπολις αἱ λεγόμεναι Πάτραι.

    Καὶ ὧδε μὲν ἐπαρχία τῆς νέας Ἠπείρου, τουτέστι τοῦ Δυρραχίου, τοῦ πάλαι καλουμένου Ἐπιδάμνου. Ῥητέον δὲ περὶ τῆς ὀνομασίας αὐτοῦ πόθεν καλεῖται Δυρράχιον. “Δυρράχιον πόλις [Ἑλληνικὴ] Ἰλλυρικὴ καὶ Ἐπίδαμνος κληθεῖσα ὑπὸ Ἐπιδάμνου τοῦ ἀρχαίου ἥρωος· τούτου θυγάτηρ Μέλισσα, ἧς ἠράσθη Ποσειδῶν καὶ ἀφ’ ἧς ὁ Δυρράχιος

    τῷ δὲ Κωνσταντίῳ τὰ ἀπὸ τοῦ Δυρραχίου καὶ αὐτὸ τὸ Ἰλλυρικὸν τὴν Ἑλλάδα τε καὶ τὰς ἐπέκεινα νήσους τάς τε Κυκλάδας καὶ τὰς καλουμένας Σποράδας καὶ ἕως Ἑλλησπόντου, τήν τε καλουμένην μικρὰν Ἀσίαν, ἀμφοτέρας τε καὶ Συρίας καὶ Παλαιστίνην καὶ τὴν Κιλικίαν καὶ αὐτὴν Αἴγυπτον.

    Τῶν ἑπτὰ νήσων, ἃς δέδειχεν ἡ φύσις θνητοῖς μεγίστας, Σικελία μέν, ὡς λόγος, ἐστὶν μεγίστη, δευτέρα Σαρδώ, τρίτη Κύρνος, τετάρτη δ’ ἡ Διὸς Κρήτη τροφός. Εὔβοια πέμπτη στενοφυής, ἕκτη Κύπρος· Λέσβος δὲ τάξιν ἑβδόμην λαχοῦσ’ ἔχει. “Τῶν δὲ νησιωτῶν οἱ μὲν ἰθαγενεῖς πάλαι Λίγυες ἐξ Ἰταλίας Σικελοὶ λέγονται, οἱ δὲ ἐπήλυδες Ἕλληνες [εἰσι] Σικελιῶται, ὡς Ἰταλιῶται”. Ἔχει δὲ πόλεις ἐπισήμους τήν τε Συράκουσαν καὶ τὸ καλούμενον Ταυρομένιον, καὶ αὐτὴν τὴν Ἀκράγαντα καὶ τὰς λοιπὰς πόλεις, τὰς μὲν ἠρημωμένας, τὰς δὲ κρατουμένας παρὰ τῶν Σαρακηνῶν

    Ἡ δὲ γῆ, ἣν κατοικοῦσιν, ἥ τε Συρρεντὸς καὶ Νεάπολις ἡ μητρόπολις καὶ τὸ Βέσβιον ὄρος καὶ ὁ ἐν αὐτῷ Πυρχάνος, Ἑλλήνων εἰσὶν ἀποικίαι· καὶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν Ἰουστινιανοῦ, μᾶλλον δὲ Ζήνωνος, παρέλαβον οἱ Γότθοι, τήν τε Νεάπολιν καὶ τὰς λοιπὰς παρακειμένας πόλεις·

  3. Χρησιμοποιείς μια το Ελληνας ως ενδεικτικο θρησκειας (Ρως) μια ως Ελληνο καταγωγής και ταυτοχρονα δεν λες απο που προκύπτει το Γραικος απο το Ρωμαιος.
    Μια επεξήγηση;

    • Εγώ χρησιμοποιώ ή αναφέρεσαι στο πως χρησιμοποιούν τον όρο οι πηγές που αναφέρω;

      Γιατί το πρώτο (θρησκεία) είναι δεδομένο, το δεύτερο αναφέρεται στην μυθική καταγωγή των «Σκυθών» από τον Αχιλλέα και τους Μυρμιδόνες, που ήταν οι ορίτζιναλ Έλληνες της Ιλιάδος (στην Ιλιάδα Έλληνες είναι μόνο οι Μυρμιδόνες).

      Τώρα στο τρίτο αν σε κατάλαβα καλά εννοείς πως ξέρουμε ότι το «Γραικοί» των Σλάβων είναι η μετάφραση του βυζαντινού ημικού «Ρωμαίοι». Έτσι;

      Η απάντηση είναι στις σλαβικές μεταφράσεις βυζαντινών κειμένων. Το βυζαντινό «Ρωμαίος» μεταφράζεται πάντοτε κατά κανόνα σλαβιστί ως «Γραικοί». Διάβασε αυτήν την ανάρτηση λ.χ.:


      Λέει ο Angelov:

      “The Byzantine term of self-designation Romaios was traditionally translated among the Slavs as “Greek”.

      Ενώ στο «μπλε» κείμενο ο Nikolov γράφει:

      “It is a well established fact that when in a Greek text the umbrella term (politonym) Ῥωμαίοι designated the Byzantines, the Slavonic translators would usually render it as Grekъi (“Greeks”).

      To ίδιο συμβαίνει και με τους Βλάχους και με τους Φράγκους.

      Βλάχοι:

      http://www.eens-congress.eu/?main__page=1&main__lang=de&eensCongress_cmd=showPaper&eensCongress_id=86

      Θυμάμαι τον Γκραίκο παππού μου, τον μπαρμπα-Τζιόρτζη να με ρωτά, σαν πήγαινα στο χωριό της μητέρας μου στο Ρουμλούκι: «Τι είσαι βρε ’συ, Ρωμιός για Βλάχος;» Ενώ στη Βέροια, ο Βλάχος παππούς μου, ο λαλα-Στέργιος, με ρωτούσε στα βλάχικα: «Τσε χι τίνι, Αρμούν ια Γκρέκ;» (Τι είσαι εσύ, Αρμούνος ή Γκραίκος; ). Και εγώ, μη θέλοντας να τους κακοκαρδίσω, έδινα στον καθένα την απάντηση που ήθελε να ακούσει.

      Φράγκοι: λ.χ. ο Ιταλός Fazio Degli Uberti τον 14ο αιώνα μεταφράζει το ελληνικό “ime Romeos” («είμαι Ρωμαίος») ως “sono Greco“.

      Μόνον οι Άραβες και οι Τούρκοι (και πιο σπάνια οι Φράγκοι) απέδιδαν αυτούσια το Ρωμαίοι στις γλώσσες τους ως Rum.

      https://smerdaleos.wordpress.com/2013/11/16/%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF-%CE%B9%CE%B4%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%AC%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CF%82/

    • Η συζήτηση μου θύμισε και το άλλο. Η αρχική παράδοση σχετικά με το θάνατο του Αθανἀσιου Διάκου τον θέλει να απαρνείται το «τούρκεμα» λέγοντας «Εγώ Ρωμιός γεννήθηκα Ρωμιός θε να πεθάνω». Οι Βαυαροί έκαναν παραχάραξη της ιστορίας για εθνοδομικούς λόγους και στα ελληνικά σχολεία κατά την βαυαροκρατία τα παιδιά μάθαιναν το «εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε να πεθάνω».

      Οι Βαυαροί προτίμησαν το «Γραικός» έναντι του τρισύλλαβου όρου «Έλληνας» διότι ήταν δισύλλαβο σαν το Ρωμιός και ταίριαζε.

      Κάθε λογικός άνθρωπος με στοιχειώδη γνώση όμως μπορεί να καταλάβει την παραχάραξη διότι δεν βγάζει νόημα:

      «Τουρκεύω» σήμαινε γίνομαι μουσουλμάνος (= Τούρκος). Άρα ο Διάκος απάντησε ότι δεν θα γινόταν μουσουλμάνος διότι είχε γεννηθεί στο μιλέτι των Ρουμ και ήθελε να πεθάνει σαν μέλος του μιλετιού των Ρουμ, δηλαδή Ορθόδοξος χριστιανός της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

      Γι΄αυτό, στην Πάφο της Κύπρου, η «Πέτρα του Ρωμιού» στα τουρκικά είναι η «πέτρα του Γκιαούρη» (Gavur Taşı). «Γκιαούρης» είναι ο άπιστος/Χριστιανός. Στα αγγλικά τώρα μεταφράζεται “Rock of the Greek“, γιατί άντε να εξηγήσεις στους Φράγκους τι εστί Ρωμιός και τι εστί «Γκιαούρης».

      • Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

        Σμερδ αυτό δύσκολα να έγινε στο τραγούδι του Διάκου καθώς αυτό πλήρες από μια περιήγηση που κάνω στο νέτι το βρήκα

        “Καρδιά, παιδιά μου, φώναξε, παιδιά, μη φοβηθείτε
        Ανδρεία, ωσάν Έλληνες, ωσάν Γραικοί σταθείτε”.
        Εκείνοι εφοβήθησαν κι εσκόρπισαν στους λόγγους.
        Έμειν΄ ο Διάκος στη φωτιά με δεκαοχτώ λεβέντες,
        Τρεις ώρες επολέμαε με δεκαοχτώ χιλιάδες,
        Σχίστηκε το τουφέκι του κι εγίνηκε κομμάτια
        και το σπαθί του έσυρε και στη φωτιά εμπήκεν.
        Έκοψε Τούρκους άπειρους, κι εφτά Μπουλουκμπασήδες*,
        Πλην το σπαδί του έσπασεν απάν΄ από τη χούφταν.
        Κ΄ έπεσ΄ ο Διάκος ζωντανός εις των εχθρών τα χέρια.
        Χίλιοι τον πήραν απ΄ εμπρός και δυο χιλιάδες πίσω.
        Κι Ομέρ Βρυώνης μυστικά στον δρόμο τον ερώτα:
        – “Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, τη πίστη σου ν΄ αλλάξεις;
        Να προσκυνάς εις το τζαμί, την εκκλησιά ν΄ αφήσεις”:
        Κ΄ εκείνος τ΄ αποκρίθηκε και με θυμόν του λέγει:
        – “Πάτε κι εσείς κ΄ η πίστις σας μουρτάτες να χαθείτε.
        Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θέν αποθάνω….
        Αν θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες*,
        Μόν πέντ΄ έξι ημερών ζωήν ζητώ να μου χαρίστε.
        Όσον να φθάσ΄ ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βάγιας”
        Σαν τ΄ άκουσ΄ ο Χαλήλμπεης* με δάκρυα φωνάζει:
        -“Χίλια πουγγιά σας δίνω εγώ, κι ακόμα πεντακόσια,
        τον Διάκο να χαλάσετε, τον φοβερό τον κλέφτη,
        ότι θα σβήσει τη Τουρκιά κι όλο το Δοβλέτι*”.
        Τον Διάκο τότε πήρανε και στο σουβλί τον βάλαν.
        Ολόρθο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε.
        “Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει
        τώρα π΄ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζ΄ η γη χορτάρι”.
        Την πίστι τους, τους ύβριζε, τους έλεγε μουρτάτες
        “Εμέν΄ αν εσουβλίσετε, ένας Γραικός εχάθη,
        Ας είν΄ καλά ο Οδυσσεύς κι ο καπετάν Νικήτας*.
        Αυτοί θα κάψουν την Τουρκιά κι όλο σας το Δοβλέτι.”

        ( και άλλα

        ” Τώρα να ιδήτε, φώναξε τότ’ ο Κολοκοτρώνης,
        να ιδήτ’ ελληνικά σπαθιά και κλέφτικα τουφέκια,
        πώς πολεμούν οι Έλληνες και πελεκούν τους Τούρκους!
        Τρίτη, Τετράδη, θλιβερή, Πέφτη φαρμακωμένη,
        Παρασκευή ξημέρωσε –ποτέ να μη ’χε φέξει–
        έβαλαν οι Γραικοί βουλή το Κάστρο να πατήσουν. ”

        http://www.myriobiblos.gr/afieromata/dimotiko/txt_tragoudimata8.html

        ” Κι ὁ Καραΐσκος φώναξε κι ὁ Καραΐσκος λέει:
        -Ἕλληνες μὴν κιοτέψετε, παιδιὰ μὴ φοβηθεῖτε
        καὶ πάρ᾿ το γιοῦχα ἡ Τουρκιὰ κι ἔρθει νὰ μᾶς χαλάσει.
        Σὰν Ἕλληνες βαστάξετε καὶ σὰν Γραικοὶ σταθεῖτε. ”

        στο πρώτο βέβαια μπορεί να γίνει ” πως πολεμούνε οι Ρωμιοί ” και το δεύτερο ” Ρωμιοί να μην κιοτέψετε ” αλλά τα υπόλοιπα Έλληνες δεν βγαίνουν . )

        Έχει δηλαδή μέσα και Έλληνες που είναι τρισύλλαβο.

        Πάντως κατά τον φίλο μας τον τον Pertinax ( http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=230953 )

        ” Υπάρχει όμως και άλλη – παλαιότερη – παραλλαγή με τον Θύμιο Βλαχάβα:

        -Παπά, βρε κερατόπαπα, που χάλασες τον τόπο,
        δεν σάρεσ’ ο Αλί-πασάς, δεν σ’ άρεσ’ ο Σουλτάνος,
        καί μπαϊράκι σήκωσες να γένης βασιλέας;
        -Μή βλαστημάς, Αλί-πασά, μή βλαστημάς, Βεζίρη.
        Σώφτεξα, σε πολέμησα, και σου ‘πεσα στα χέρια.
        -Γίνεσαι Τούρκος, ρε παπά, κι’ ούλα στα συμπαθάω!
        -Ρωμιός εγώ γεννήθηκα, Ρωμιός θε να ποθάνω. “

      • Ε και που δυσκολεύεσαι να καταλάβεις ότι είναι επινοημένη παράδοση;

        – “Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, τη πίστη σου ν΄ αλλάξεις;
        Να προσκυνάς εις το τζαμί, την εκκλησιά ν΄ αφήσεις”:
        Κ΄ εκείνος τ΄ αποκρίθηκε και με θυμόν του λέγει:
        – “Πάτε κι εσείς κ΄ η πίστις σας μουρτάτες να χαθείτε.
        Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θέν αποθάνω….

        Είναι δυνατόν να ρωτάει ο Τούρκος «γίνεσαι Τούρκος, την πίστη σου ν΄αλλάξεις» και ο άλλος να απαντάει «εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε να πεθάνω»;

        Σε ποια γλώσσα υποτίθεται πως συνομίλησε ο Διάκος με τους Τούρκους;

        Είχε παραδοσιακά η Τουρκική γλώσσα όρους για «Γραικός» και «Έλληνας»;

        Δεν έχει πειραχθεί μόνο αυτό το ποίημα, αλλά και ένα σωρό άλλα «απομνημονεύματα» αγωνιστών που γράφθηκαν κατά την βαυαροκρατία.

  4. Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

    Βρε συ τι λες ? Ο Ομέρ Βρυώνης ήξερε ελληνικά και ο Διάκος αλβανικά, την γλώσσα του πολέμου. !!! Δεν πολεμούσε με Χαλντούπηδες και Κονιάρους του Δράμαλη. Με Ελλαδίτες Τούρκους πολεμούσε.

    • Και στα ελληνικά να συνομίλησαν οι όροι «Γραικός» και «Έλληνας» ήταν αηθείς τόσο στους Τούρκους όσο και στους ελληνόφωνους Ρωμιούς.

      Και ελληνικά να μιλούσε ένας Τούρκος, «Ρωμιός» είναι ο όρος που θα καταλάβαινε το τουρκικό Rum.

    • Ὀταν οι τούρκοι παρέδωσαν την Θεσσαλονίκη στον Ελληνικό στρατό το 1912 και οι Βούλγαροι τους ζήτησαν να θεωρηθούν ως συγκατακητές, η ελληνική παράδοση θέλει τον Ταξίμ Πασά να λέει «από τους Ρωμιούς την πήραμε στους Ρωμιούς την παραδίδουμε».

      Αυτά σχεδόν ένας αιώνα μετά την επανάσταση του 1821, όταν πλέον οι Τούρκοι είχαν τον όρο “Yunan” (= Ἔλλην).

      Βέβαια και εδώ έχει πέσει editing και αν ψάξεις στο διαδίκτυο θα βρεις σήμερα ότι τάχα ο Τούρκος είπε «από τους Έλληνες την πήραμε και στους Ἐλληνες την παραδώσαμε».

  5. Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

    Μιας και η ανάρτηση είναι για τον Αχιλλέα λέει ο Ιωσήφ Γενέσιος

    ” τον δικό μας Αχιλλέα ” ( 10,29 ) ( σελ. 44 )

    http://books.google.gr/books?id=FaT1EVdEv2AC&pg=PA44&dq=%CF%84%CE%BF%CE%BD+%CE%BA%CE%B1%CE%B8%27%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%82+%CE%91%CF%87%CE%B9%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CE%B1&hl=en&sa=X&ei=Vv1oVNh5y-NqxouAiA8&ved=0CCIQ6AEwAA#v=onepage&q&f=false

  6. Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

    Καλησπέρα Σμερδ.
    Πάντως η “γαρασδοειδής όψις εσθλαβωμένη” πρέπει να είχε αρκετό ενδιαφέρον ως προσωπικότητα.

    Εκτός ότι θεωρούσε τον εαυτό του Αθηναιοσπαρτιάτη “Και ημείς …Σπαρτιάται μεν προς πατρός, Αθηναίοι δε προς μητρός γεγονότες” και ότι γράφει λακωνικά “επεί και Λάκων ο γεγραφώς”, κομπάζει και για την ελλαδική καταγωγή του, αλλά δεν παραλείπει και τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο («δὲν παρήκμασε ἡ πόλη μας οὔτε γέρασε ἡ πατρίδα μας, ἀλλὰ πάντα φέρει τὰ κάλλιστα, ὅπως παλιὰ ὅταν ὁ Θετταλὸς Ἀχιλλέας μόνος του κατατρόπωσε ὅλη τὴν Ἀσία στὸ Ἴλιον»): «Ἐῶ τὸν Θετταλὸν ἐκεῖνον τὸν πᾶσαν τὴν Ἀσίαν σχεδὸν εἰπεὶν ἐν Ἰλίω μονήρη τρεψάμενον…Οὔκουν ἐμοὶ νῦν δοκεῖ παρακμάσαι τὸ πόλισμα οὐδ΄ ὡς γεγηρακυίαν τὴν πατρίδα μὴ φέρειν τὰ κάλλιστα»

    http://www.academia.edu/5364271/Ilias_Anagnostakis_The_Rivalry_of_Lakedaimon_and_Monemvasia_and_Sunday_holiday_in_cities_in_Greek_M%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1_%CE%9B%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CE%B1%CE%AF%CE%BC%CF%89%CE%BD_%CE%B3%CE%B9%CE%B1_%CE%BC%CE%B9%CE%B1_%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1_%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%80%CE%B1%CE%BB%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1_%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82_%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CE%9F%CE%B9_%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AD%CF%82_%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%82_8%CE%BF%CF%82-15%CE%BF%CF%82_%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82_._%CE%95%CF%80%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1_%CE%A4%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1_%CE%9A%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85_Rethymnon_2012_101-138
    ( σελ. 111-113).

    ( Ενδιαφέρον έχει και η υπόθεση της σελ. 108 “Έτσι τόσο η Μονεμβασία όσο και οι Πάτρες παρουσιάζονται (…) ως συνεχιστές μιας προτέρας κατάστασης, δηλαδή προτείνεται μια αρχαιοελληνική συνέχεια που προηγείται χίλια χρόνια της κατασκευής του Παπαρηγόπουλου”. )

    http://www.portaaurea.gr/istoria_meletes/ellrom.htm

    Τώρα σκέφτομαι τα εξής
    1.Ο Νικήτας ευκαιριακά κατασκευάζει καταγωγή ή τα πιστεύει ?
    2. Η καταγωγή που προωθεί είναι εθνική (αρχαιοελληνική) ή τοπική ( παυσανιακή αρχαιοελλαδική) ? Δηλαδή αν ζούσε στην Φρυγία ή Λυδία αντί για Σπαρτιάτες και Αθηναίους και Αχιλλέα θα μιλούσε για Κροίσο και Μίδα ?
    3.Αν ένας σλαβογενής (μερικώς ίσως ?) έχει τέτοια συνείδηση οι υπόλοιποι Ελλαδικοί ελληνόφωνοι( έστω οι λόγιοι) να πίστευαν τα ίδια ή να ήταν ξεχωριστή μεμονωμένη περίπτωση ? Είναι δηλαδή παρόμοια περίπτωση Φωτίου, Αρέθα κ.λπ. ?
    4.Μήπως αντί να προεκτείνουμε την ρωμαική εθνική συνείδηση προς τα πίσω, θα μπορούσαμε – τουλάχιστον για τον (νοτιο)ελλαδικό χώρο – να προεκτείνουμε την ελληνική προς τα μπροστά για το διάστημα 500-1000 ?
    5.Ως σλαβογενής ο Νικήτας, αυτός ή οι προγονοί του εκβυζαντινοποιήθηκαν. Όμως ποιος ήταν αυτός που του εμφύσησε τέτοια συνείδηση ώστε να αναφέρεται σε αρχαιοελληνική καταγωγή ? Υπήρχαν δηλαδή και άλλοι με παρόμοια πιστεύω σαν το δικό του ?

    • Τώρα βρε εσύ ρωτάς πράγματα που μόνο αν είμασταν μέσα στο μυαλό του Νικήτα θα τα γνωρίζαμε.

      Πάντως μπορεί να ήτνα «σλαβόμουτρο», αλλά καταγόταν από μία οικογένεια που μετρούσε 2 αιώνες επαρχιακής βυζαντινής αριστοκρατίας.

      Ο Νικήτας Ρενδάκιος έζησε τον 10ο αιώνα, ενώ ένας πατρίκιος Σισίννιος Ρενδάκιος μαρτυρείται γύρω στο 700. Άρα μπορεί να ήταν απώτερης σλαβικής καταγωγής, αλλά ο Νικήτας μετρούσε 2 αιώνες ενσωμάτωσης στην επαρχιακή βυζαντινή αριστοκρατία.

      Κατά πάσα πιθανότητα, ήταν η Ελλαδική εξαίρεση και είχε εξαίρετη μόρφωση και ελληνική παιδεία.

      http://postimg.org/image/wgixhokqp/

      Ο πρόγονός του Σισίννιος πρέπει να ήταν ο Ναύαρχος Σισίννιος που ήρθε στην Θεσσαλονίκη στο τσαφ για να χαλάσει τα σχέδια του Μαύρου γύρω στο 700 (σχεδίαζε να κατακτήσει εκ των έσω την πόλη για τον βούλγαρο Κούβερ).

      Τώρα την ακριβή ιδεολογία του Νικήτα δεν την ξέρω. Δεν έχω διαβάσει τα γραπτά του. Πάντως δεν πιστεύω ο αγράμματος απλός κόσμος να είχε ίδιες απόψεις μ΄αυτόν περί «ευγενούς» ελλαδικής καταγωγής.

  7. Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

    Ευχαριστώ πολύ Σμερδαλέε.

  8. Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

    Αυτό το έχουμε βάλει ?

    “Στο Βίο του Οσίου Νίκωνος αναγράφονται περί των Μηλιγγών του Ταϋγέτου τα ακόλουθα «Τελχίνές τινες και βάσκανοι δαίμονες εξόρμησαν ποτέ ενίοις των την χώραν λαχόντων των Αθρικών (1) ους δη Μιληγγούς καλείν ειώθασιν αντί Μυρμιδόνων οι εγχώριοι, άνδρες αιμοφορείς και φόνιον πνέοντες πόδας τε εκτημένα εις κακίαν τρέχοντας και μηδέν άλλο ειδότες ή μόνον το ληστεύειν αεί και τα αλλότρια επισπάσθαι αρπαλέως…».”

    (σελ.61, πρώτη παράγραφος )

    (1) Άλλη γραφή (αντί Αθρικών Εθνικών )

    «…των Εθνικών ην δη και Μιληγγούς καλείν..»
    http://oodegr.co/neopaganismos/diogmoi/Nikwn1.htm#e

  9. Ρωμηός=Έλληνας=Γραικός Όλα δικά μας είναι.

    Καλημέρα !

    Γιατί ο Αρριανός στον Περίπλου του – εδώ έχει λάθος πηγή κατά νου ο Λέων – γράφει ότι ο Αχιλλέας ο γιος του Πηλέα ήταν Σκύθης,

    Η μεγαλύτερη σύνδεση μάλλον είναι ένα απόσπασμα του Αλκαίου :

    ᾿Αχίλλευς ὀ τὰς Σκυθίκας µέδεις

    ( Υ.Γ. Αν χασμουριέσαι, είναι γιατί σε συζητάνε ! 🙂 🙂 🙂 ).
    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=319647

  10. Μωχός ο Μάντης

    Είσαι ήρωας γι’ αυτό που ξέθαψες με του βουλγάρικο μαγικό ραβδί που εξαφανίζει Έλληνες λες κι είναι κουνούπια (μπορεί και σιδηρόραμφα) που πέσανε πάνω σε αντικουνουπικό! Θα πρέπει να το προωθήσεις περισσότερο, αφού ποτέ δεν έχω δει ωραιότερη εξήγηση της εξαφάνισης των Ελλήνων και της εμφάνισης των Ρωμαίων/Βυζαντινών στην Ύστερη Αρχαιότητα. Κάθε φορά που κάποιος βυζαντινοτέτοιος νεοέλληνας «αδυνατεί να καταλάβει» (βλ. κάνει την πάπια) τι απέγιναν οι Έλληνες που ήταν απόλυτα κυρίαρχη πληθυσμιακή ομάδα στον αιγαιακό χώρο μετά τον 4ο αιώνα λες και τους κατάπιε η γη, πρέπει να τρώει λίγο «Απόκρυφο κείμενο του προφήτη Ησαΐα» στα μούτρα. Εξαφανίστηκαν (βλ. η ταυτότητα που τόσο συνέφερε για να πουλάς μούρη πλέον κυριολεκτικά απαγορευόταν επί ποινή θανάτου) και «ως δια μαγείας» (βλ. βάπτισμα) εμφανίστηκαν οι Ρωμιοί!

    Όμως οι αρχαιοελληνικές παραδόσεις του Σκύθη Αχιλλέα εδραιώθηκαν κανονικότατα στις ομάδες που τις αφορούσαν, δηλαδή στους Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας και αναγνωριζόταν ευρέως τη ρωμαϊκή περίοδο. Βλ. σελ. 206 του “Ancient Greek Cults: A Guide” της Jennifer Larson.

    https://imgur.com/a/ah9kVib

    • Κάθε φορά που κάποιος βυζαντινοτέτοιος νεοέλληνας «αδυνατεί να καταλάβει» (βλ. κάνει την πάπια) τι απέγιναν οι Έλληνες που ήταν απόλυτα κυρίαρχη πληθυσμιακή ομάδα στον αιγαιακό χώρο μετά τον 4ο αιώνα λες και τους κατάπιε η γη, πρέπει να τρώει λίγο «Απόκρυφο κείμενο του προφήτη Ησαΐα» στα μούτρα. Εξαφανίστηκαν (βλ. η ταυτότητα που τόσο συνέφερε για να πουλάς μούρη πλέον κυριολεκτικά απαγορευόταν επί ποινή θανάτου) και «ως δια μαγείας» (βλ. βάπτισμα) εμφανίστηκαν οι Ρωμιοί!
      —-

      Όχι τόσο βάπτισμα, όσο εκρωμαϊσμός. Μην ξεχνάς ότι ο Ζώσιμος δεν ήταν Χριστιανός, αλλα ήταν Ρωμαίος μέχρι το κόκαλο.

      BTW, ο Λεόντιος Μαχαιράς έχει μια καλύτερη εξήγηση της ασυνέχειας μεταξύ των δυσσεβών (αρχαίων) Ελλήνων της Κύπρου και των μεταγενέστερων Ρωμαίων.

      Γράφει ότι κάποια στιγμή πλάκωσε ξηρασία στο νησί και ψόφησαν όλοι οι Έλληνες. Τότε η μητέρα του Κώτσου Ελένη έφερε νέους εποίκους από την Κων/πολη και από τους Αγίους τόπους και, συνεπώς, οι Ρωμαίοι της Κύπρου ήταν και γνήσιοι Ρωμαίοι (ως απόγονοι Κων/πολιτών [με προγόνους που ακολούθησαν τον Κώτσο από την Παλαιά ση Νέα Ρώμη) και «Χατζήδες» χριστιανοί (έχοντας προγόνους από τους Αγίους Τόπους).

      Δες εδώ:

      §3.-Ὁ μέγας Κωνσταντῖνος μετὰ τὸ βαπτιστῆναι εἶπεν, ὅτι ἡ δική μας χώρα ἡ Κύπρος ἔμεινεν χωρὶς τινὰν χρόνους λϚʹ, διατὶ ἐγίνην πεῖνα μεγάλη ἀποὺ ἀβροχίαν, καὶ οὕλη ἡ σπορὰ ἐχάθηκεν· καὶ ἡ πεῖνα ἐγίνην μεγάλη, καὶ οὗλα τὰ νερὰ τῶν βρύσων ἐξεράναν, καὶ ἐπηγαῖνναν οἱ ἀνθρῶποι ἀποὺ τόπον εἰς τόπον μὲ τὰ κτηνά τους νὰ εὕρουν νερόν, νὰ ζήσουν καὶ τὰ κτηνά τους· καὶ οὗλα ἐστεγνῶσαν, καὶ λάκκοι καὶ βρύσες, καὶ αφῆκαν τὴν πανθαύμαστην Κύπρον καὶ ἐπεράσαν ὡδὰ κ᾿ ἐκειὰ ὅπου πασαεῖς ηὗρεν ἀνάπαυσιν· καὶ τὸ νησσὶν ἔμεινεν χωρὶς τινὰν χρόνους λϚʹ.

      §4.-Ὅνταν ἐστράφην ὁ μέγας Κωνσταντῖνος ἀπὲ τὴν εἰδωλολατρείαν εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ μὲ ὅσους εῖχεν εἰς τὴν Ρώμην, τότε ἐπῆρεν ὁρισμὸν ἡ ἁγία δέσποινα Ἑλένη ἡ μητέρα του ἀπὲ τὸν υἱόν της νὰ πάγῃ νὰ γυρεύσῃ τὸν τίμιον σταυρὸν εἰς τὸ Ἱεροσόλυμα· καὶ ἦρτεν πρὸς τὴν ἀνατολήν, καὶ ἦρτεν εἰς τὴν Κύπρον, καὶ ἐπέζευσεν πρὸς τὴν Λεμεσὸν καὶ ηὗρεν τὸ νησσὶν ἔρημον, καὶ πολλὰ ἐπικράνθη θωρῶντα τὸ τόσον ὄμορφον νησσὶν καὶ ἦτον ἔρημον.

      • Μωχός ο Μάντης

        Όχι τόσο βάπτισμα, όσο εκρωμαϊσμός. Μην ξεχνάς ότι ο Ζώσιμος δεν ήταν Χριστιανός, αλλα ήταν Ρωμαίος μέχρι το κόκαλο.
        __

        Η βασική ΑΙΤΙΑ που πέταξαν από πάνω τους την ελληνική ταυτότητα λες κι είχε cooties είναι ο χριστιανισμός, και ο εκρωμαϊσμός είχε κάνει τη βρώμικη δουλειά, σκάβοντας ένα λάκκο σιγά-σιγά κάτω από τα πόδια της ελληνικής ταυτότητας για 5 αιώνες μέσω των ευκαιριών κοινωνικής ανέλιξης. Μέχρι τον εκχριστιανισμό, η ελληνική ταυτότητα ναι μεν διαβρώνεται, αλλά είναι εκεί πάντοτε, και όποτε θεωρείται πιο χρήσιμη έρχεται στο προσκήνιο. Με τον εκχριστιανισμό, η ελληνική ταυτότητα είναι παράνομη κανονικότατα. Δε λέω ότι ο ελληνόφωνος Ρωμαίος πολίτης από την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία του 4ου αιώνα δεν είχε μια πλήρως σχηματισμένη Ρωμαϊκή ταυτότητα, όμως μπορούσε να φέρει μια χαρά και την ελληνική ταυτότητα μπροστά όποτε ήθελε χωρίς ποτέ να του ζητά η ρωμαϊκή του ταυτότητα τα ρέστα. Μετά, με το χριστιανισμό, έχασε αυτή τη δυνατότητα. Άρα θα συνεχίσω να υποστηρίζω την εξήγηση ως βάπτισμα για την ξαφνικότητα της εξαφάνισης ενός αυτοπροσδιορισμού που είχε επί αιώνες αποδείξει πως ήταν μια χαρά συμβατότατος με τη ρωμαϊκή ταυτότητα.

        _________________________________
        BTW, ο Λεόντιος Μαχαιράς έχει μια καλύτερη εξήγηση της ασυνέχειας μεταξύ των δυσσεβών (αρχαίων) Ελλήνων της Κύπρου και των μεταγενέστερων Ρωμαίων.

        Γράφει ότι κάποια στιγμή πλάκωσε ξηρασία στο νησί και ψόφησαν όλοι οι Έλληνες. Τότε η μητέρα του Κώτσου Ελένη έφερε νέους εποίκους από την Κων/πολη και από τους Αγίους τόπους και, συνεπώς, οι Ρωμαίοι της Κύπρου ήταν και γνήσιοι Ρωμαίοι (ως απόγονοι Κων/πολιτών [με προγόνους που ακολούθησαν τον Κώτσο από την Παλαιά ση Νέα Ρώμη) και «Χατζήδες» χριστιανοί (έχοντας προγόνους από τους Αγίους Τόπους).
        __

        Μπα, συνεχίζω να προτιμώ το Βουλγάρικο. Είναι πιο… χωμάτινο, αυθεντικό. Του Μαχαιρά έχει το λιβανισμένο αέρα των βυζαντινών (με την αγγλική έννοια) φαντασιώσεων των ίδιων των Ρωμαίων, δεν είμαι ωμό, ξερό, κοφτό σαν το Βουλγάρικο. Άσε που το Βουλγάρικο έχει και το χιούμορ του, και ταιριάζει πολύ καλύτερα με τις ελλαδικές παραδόσεις του Κακριδή.

      • Η βασική ΑΙΤΙΑ που πέταξαν από πάνω τους την ελληνική ταυτότητα λες κι είχε cooties είναι ο χριστιανισμός, και ο εκρωμαϊσμός είχε κάνει τη βρώμικη δουλειά, σκάβοντας ένα λάκκο σιγά-σιγά κάτω από τα πόδια της ελληνικής ταυτότητας για 5 αιώνες μέσω των ευκαιριών κοινωνικής ανέλιξης. Μέχρι τον εκχριστιανισμό, η ελληνική ταυτότητα ναι μεν διαβρώνεται, αλλά είναι εκεί πάντοτε, και όποτε θεωρείται πιο χρήσιμη έρχεται στο προσκήνιο. Με τον εκχριστιανισμό, η ελληνική ταυτότητα είναι παράνομη κανονικότατα. Δε λέω ότι ο ελληνόφωνος Ρωμαίος πολίτης από την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία του 4ου αιώνα δεν είχε μια πλήρως σχηματισμένη Ρωμαϊκή ταυτότητα, όμως μπορούσε να φέρει μια χαρά και την ελληνική ταυτότητα μπροστά όποτε ήθελε χωρίς ποτέ να του ζητά η ρωμαϊκή του ταυτότητα τα ρέστα. Μετά, με το χριστιανισμό, έχασε αυτή τη δυνατότητα. Άρα θα συνεχίσω να υποστηρίζω την εξήγηση ως βάπτισμα για την ξαφνικότητα της εξαφάνισης ενός αυτοπροσδιορισμού που είχε επί αιώνες αποδείξει πως ήταν μια χαρά συμβατότατος με τη ρωμαϊκή ταυτότητα.
        —-

        1) Η αρχή του «σκαψίματος του λάκκου» κατά τη γνώμη μου είναι μια παρατήρηση που έκανε ο Anthony D. Smith. Στο Cultural Foundations λέει ότι αυτό που κάνει τους Έλληνες της κλασικής περιόδου και τους Εβραίους εθνοτικές ομάδες είναι το γεγονός ότι συνέγραψαν «εθνοϊστορίες» (ethnohistories), δλδ αφηγήματα με πρωταγωνιστή το ελληνικό και ιουδαϊκό/εβραϊκό γένος/έθνος αντίστοιχα.

        Στην περίπτωση των Ελλήνων, η η συνθήκη αυτή έπαψε να υφίσταται γύρω στο 150 μ.Χ. γιατί, από εκείνο το σημείο και μετά, το όποιο ελληνικό ιστοριογραφικό ταλέντο πλέον διοχετεύεται αποκλειστικά και μόνο στη συγγραφή της ρωμαϊκής ιστορίας. Ο Αππιανός, ο Δίων Κάσσιος και ο Ηρωδιανός με τις ρωμαϊκές τους ιστορίες (όπου ο νέος ιστορικός πρωταγωνιστής είναι ο popolus Romanus) είναι οι πρώτοι που άρχισαν να σκάβουν το λάκκο στην υπόσταση της ελληνικής εθνότητας.

        https://imgur.com/a/YVWTITE

        2) Ο εκχριστιανισμός προφανώς έβαλε το χεράκι του (και πολύ μάλιστα) στο σκάψιμο του λάκου της ελληνικής εθνότητας, αλλά την οριστική ταφόπλακα στην ελληνική ταυτότητα την έβαλε η συνεχής, σταθερή και μακροχρόνια προαγωγή της ρωμαϊκής ταυτότητας από την πολιτεία.

        Η Susan Reynolds έχει γράψει μια πολύ ωραία σελίδα στην οποία λέει ότι οι μεσαιωνικές εθνοτικές ταυτότητες που θεωρούμε δεδομένες συχνά είναι προϊόντα πολιτικής ενότητας (και πρωτοβουλίας) και δημιουργήθηκαν «υπό την βαρυτική έλξη» ενός πολιτικού κέντρου. Η ρωμαϊκή ταυτότητα της μεσαιωνικής Ρωμανίας όχι απλά επαληθεύει το σενάριο της Reynolds, αλλά είναι το πιο κραυγαλέο παράδειγμα αυτού του σεναρίου.

        https://imgur.com/a/UIi3M9h

      • Ριβαλντίνιο

        Από πού να εμπνεύστηκε αυτό το παραμύθι ; Μάλλον από τον 7ο αι. μ.Χ.

        Επί Ιουστινανού Β΄( 685 ) η Κύπρος ανήκε στο Βυζάντιο, αλλά φορολογικά την είχαν μισή – μισή Βυζαντινοί και Άραβες. Ακόμη , σύμφωνα με αραβοβυζαντινή συνθήκη, οι Άραβες θα έδιναν στους Βυζαντινούς 365.000 χρυσά βυζαντινά νομίσματα τον χρόνο. Κάποια στιγμή όμως οι Άραβες έκοψαν δικά τους χρυσά νομίσματα και θέλησαν να πληρώσουν με αυτά τον φόρο και όχι με βυζαντινά νομίσματα , όπως έκαναν εώς τότε. Ο Ιουστινιανός αρνήθηκε να δεχτεί το αραβικό νόμισμα, παρόλο που αυτό είχε την ίδια περιεκτικότητα σε χρυσό όπως και το βυζαντινό και άρα δεν υπήρχε ζημία για τους Βυζαντινούς, και θέλησε να μετακινήσει τους Κυπρίους στην Μικρά Ασία και τους Μαρδαϊτες του Λιβάνου στην Κύπρο. Ο Ιουστινιανός θα το έκανε αυτό γιατί αδυνατούσε να προστατεύσει την Κύπρο από τις αραβικές επιδρομές και για να στερήσει τους Άραβες από τα κυπριακά εισοδήματα. Μετακίνησε λοιπόν τους περισσότερους Kυπρίους στην Μ.Ασία ( κυρίως στον Ελλήσποντο , Κύζικο και Βιθυνία ) ( 691 ). Έτσι η Κύπρος έμεινε σχεδόν έρημη ή με ελάχιστους κατοίκους το 691 – 698 . Το 698 , επί Τιβερίου Β΄, οι Κύπριοι από την Κύζικο επαναπατρίστηκαν ( 698 – 700 ). Κατ’ άλλη άποψη , η μετοικεσία των Κυρπίων στην Μικρά Ασία απέτυχε τελείως και δεν έγινε ποτέ λόγω τρικυμιών και επιδημίας. Γράφει ο Θεοφάνης : Ἰουστινιανὸς … τὴν Κυπρίων νῆσον ἀλόγως μετοικίσαι ἐσπούδασε … πλῆθος δὲ Κυπρίων περώντων κατεποντίσθη, καὶ ἀπὸ ἀρρωστίας ὤλοντο· καὶ οἱ λοιποὶ ἐστράφησαν εἰς Κύπρον.

  11. Μωχός ο Μάντης

    Είναι λεπτές οι διαφορές και δε διαφωνώ επί όσων θέτεις εκτός από την ταφόπλακα.

    Η μη χριστιανική ρωμαϊκή ταυτότητα που προήγαγε η πολιτεία επέτρεπε code-switching που δεν το επέτρεπε ο χριστιανισμός, ο οποίος είχε καθορίσει την ταυτότητά του σε αντιδιαστολή με τον Ελληνισμό πριν καν γεννηθεί (από τον Ιουδαϊσμό).

    Και η ελληνική ταυτότητα απέδειξε σε μακρές περιόδους ότι συνέχιζε να είναι χρήσιμη μέσα στο ρωμαϊκό κόσμο και, πέραν των προσπαθείων των χριστιανών βασιλέων, η προώθηση της ρωμαϊκής ταυτότητας από την πολιτεία δε φαίνεται να μην επέτρεπε στην ελληνική ταυτότητα υπό μια διαφορετική της κλασικής μορφή (μείον δηλαδή την πολιτική ανεξαρτησία) να συνυπάρχει εφόσον παρέμενε δουλική σε ρωμαϊκά πρότυπα. Δηλαδή εφόσον οι Έλληνες παρέμεναν θεατές σε ένα ρωμαϊκό πολιτικό έργο, κανείς δεν είχε πρόβλημα να παρηγορούν τους εαυτούς τους με τους ένδοξους προγόνους τους. Κανείς, εκτός από το χριστιανισμό.

    Αν θα είχε χαθεί χωρίς το χριστιανισμό η ελληνική ταυτότητα είναι ερώτηση άνευ νοήματος, γιατί είναι alternate history, δε συνέβη ποτέ. Όσο ήταν χρήσιμη, επιβίωνε και όσο παρέμενε χρήσιμη θα επιβίωνε — ήταν αρκετά εύπλαστη για να επιβιώσει με σημαντικές αλλαγές όπως αποδείχτηκε με τους τελευταίους εθνικούς. Ο ελληνισμός του 4ου μ. αιώνα δεν είναι ο ελληνισμός του 4ου π. αιώνα, η μετάλλαξη όμως απέδειξε, για μένα, τη δυνατότητα επιβίωσης.

    Μια και λέμε για ιστορικούς, έχουμε τον Πραξαγόρα τον Αθηναίο τον 4ο αιώνα (βλ. Φώτιο και Dindorf, Graeci Historici Minores σελ. 438) που γράφει «κατά τον μέγαν Κωνσταντίνον ιστορίας». Και «περί των Αθήνησι βασιλευσάντων». Και έξι βιβλία «εις τον των Μακεδόνων βασιλέαν Αλέξανδρον». «Έλλην ων», δε διασώθηκαν γιατί προφανώς η ύστερη παγανιστική ιστοριογραφία δεν ήταν πρώτη προτεραιότητα στις αντιγραφές, όμως πιο «νεοελληνική» τριάδα δε θα μπορούσε να υπάρξει. Και Αθήνα, και Κωνσταντίνος και Μεγαλέξαντρος! Μόνο που δεν ήταν χριστιανός ο μικρός… Αλλά μέγας fan του Κωνσταντίνου (κι ο Φώτιος εξεπλάγην ο άνθρωπος). Γιατί δεν είχε χτιστεί ακόμη το παραμύθι του πρώτου χριστιανού βασιλιά — ο Πραξαγόρας έζησε τη βασιλεία του αληθινού Κωνσταντίνου, όχι του χριστιανού μυθολογικού Κωνσταντίνου. Και εκτός από τον Πραξαγόρα, έχουμε και το Βημάρχιο, εθνικό ιστορικό που είναι fan του Κωνστάντιου! Ένας Έλλην γλείφτης του ανθρώπου που περισσότερο απ’ όλους οφείλεται για την επικράτηση του χριστιανισμού και την κατατρόπωση του ελληνισμού! Κάτι τέτοιους οι μαχόμενοι παγανιστές τύπου Ευνάπιος που ‘χαν σηκώσει τη μπαντιέρα κι ήταν έτοιμοι να πέσουν στον αγώνα υπέρ πάντων τους μισούσαν πιο πολύ κι απ’ τους χριστιανούς.

    https://books.google.gr/books?id=C8SIAgAAQBAJ&pg=PA7&lpg=PA7&dq=athenian+historian+constantine&source=bl&ots=Mrh2hBd8b_&sig=pRTJoDPtpo9jtHFX1Pzt3nCYH9s&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjlw–h9pzbAhUOfFAKHW5EAXAQ6AEIRDAD#v=onepage&q=athenian%20historian%20constantine&f=false

    • Μια και λέμε για ιστορικούς, έχουμε τον Πραξαγόρα τον Αθηναίο τον 4ο αιώνα (βλ. Φώτιο και Dindorf, Graeci Historici Minores σελ. 438) που γράφει «κατά τον μέγαν Κωνσταντίνον ιστορίας». Και «περί των Αθήνησι βασιλευσάντων». Και έξι βιβλία «εις τον των Μακεδόνων βασιλέαν Αλέξανδρον».

      Πρόσεξε όμως αυτό: ο Πραξαγόρας δεν έγραψε την ιστορία κάποιου σύγχρονού του ελληνικού έθνους/γένους. Έγραψε για τους αρχαίους Έλληνες και δεν υπήρχε και λόγος να το κάνει επειδή οι κλασικές αρχαίες ιστορίες υπήρχαν και ήταν διαθέσιμες στους μορφωμένους (Ηρόδοτος, Θουκυδίδης, Πολύβιος, Αρριανός κλπ).

      Ποιος όμως γράφει για την ιστορία ενός ελληνικού έθνους/γένους μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση; Ξέρεις καποιο σύγγραμμα που να διηγείται την ιστορία αποκλειστικά των Ελλήνων της ύστερης αρχαιότητας;

      • Μωχός ο Μάντης

        Όχι, αλλά ελληνικό έθνος/γένος συνέχισε να υπάρχει με τους όρους που περιέγραψα στο παραπάνω σχόλιο. Υποταγμένο στη Ρώμη και θεατής στο έργο της, χωρίς πλέον να του επιτρέπεται να δρα από μόνο του. Δεν υπάρχει ιστοριογραφία των Ελλήνων, μόνο γλειψίματα σε τοπικούς άρχοντες με ονόματα όπως Φλάβιος και Λούκιος και πόσο ελληνοέλληνες είναι.

        Όταν όμως ο Ιουλιανός έρχεται και προτείνει ως επίσημη ιδεολογία της βασιλείας του και της Ρωμανίας κάτι που το αποκαλεί «Ελληνισμό», αποδεικνύει πως για κάποιους, αυτό το πράγμα είχε ζωή. Σε απολύτως ρωμαϊκά πλαίσια, φυσικά. Με ριζικά μεταλλαγμένη μορφή που δεν είναι σε καμία περίπτωση ίδια με την κλασική, φυσικά. Δεν ήταν αρκετοί αυτοί οι κάποιοι κι έληξε το ζήτημα. Όμως ο ελληνισμός είχε δυνατότητες επιβίωσης ως… κάτι, ακόμα και μετά το 146 πχ.

      • Όταν όμως ο Ιουλιανός έρχεται και προτείνει ως επίσημη ιδεολογία της βασιλείας του και της Ρωμανίας κάτι που το αποκαλεί «Ελληνισμό», αποδεικνύει πως για κάποιους, αυτό το πράγμα είχε ζωή.
        —-

        Όσο μιλούσε με τον Θεμίστιο και τον Λιβάνιο (ή με τους φιλοσόφους των σχολών), η έννοια «ελληνισμός» σαφώς είχε κάποια σημασία και ο Θεμίστιος μπορούσε να τον κολακεύσει λέγοντάς του ότι ήταν Έλληνας που εξουσίαζε Έλληνες. Αλλά όταν ξέχασε τον ανεφοδιασμό τροφίμων στα γαλλορωμαϊκά στρατεύματα … τότε φάνηκαν τα όρια αυτού του ελληνισμού. Όπως λέει και ο Αμμιανός, οι Γαλλο-Ρωμαίοι στρατιώτες έλουσαν τον Ιουλιανό με βαριές βρισιές αποκαλώντας τον «Ασιάτη», «Γραίκουλο», «απατεώνα» και «βλάκα που παριστάνει το σοφό».

        [Αμμιανός, 17.9.3] Longe autem aliter accidit. Frugibus enim nondum etiam maturis, miles, expensis quae portabat, nusquam reperiens victus, extrema minitans Iulianum compellationibus incessebat et probris, Asianum appellans Graeculum et fallacem, et specie sapientiae stolidum.

      • Μωχός ο Μάντης

        Όσο μιλούσε με τον Θεμίστιο και τον Λιβάνιο (ή με τους φιλοσόφους των σχολών), η έννοια «ελληνισμός» σαφώς είχε κάποια σημασία και ο Θεμίστιος μπορούσε να τον κολακεύσει λέγοντάς του ότι ήταν Έλληνας που εξουσίαζε Έλληνες. Αλλά όταν ξέχασε τον ανεφοδιασμό τροφίμων στα γαλλορωμαϊκά στρατεύματα … τότε φάνηκαν τα όρια αυτού του ελληνισμού. Όπως λέει και ο Αμμιανός, οι Γαλλο-Ρωμαίοι στρατιώτες έλουσαν τον Ιουλιανό με βαριές βρισιές αποκαλώντας τον «Ασιάτη», «Γραίκουλο», «απατεώνα» και «βλάκα που παριστάνει το σοφό».
        __

        Code-switching, απλά. Όπως λέει και η Πολυμνία Αθανασσιάδη, ο Ιουλιανός μπορούσε ελεύθερα να παίζει με τη Romanitas και τον Ελληνισμό. Σε γενικές γραμμές, Romanitas στην πολιτική, Ελληνισμός στην παιδεία. Η Αθανασιάδη καταλήγει στο ότι ο Ελληνισμός στο Βυζάντιο επιβίωσε όπως τον είχε χρησιμοποιήσει ο Ιουλιανός — ο πρωτότυπος και αρχετυπικός Βυζαντινός — χωρίς όμως το σημαντικότερο στοιχείο, το βιωματικό. Οπότε έχουμε τον Ελληνισμό στο Βυζάντιο που είναι κάτι το οποίο βγάζεις από τη βιβλιοθήκη σου και μετά το βάζεις πίσω, επομένως αφορά μόνον όσους έχουν βιβλία, ενώ ο Ελληνισμός του Ιουλιανού ήταν βιωματικός, τον ζούσε και στον ύπνο και στον ξύπνιο του. Ο χριστιανισμός ήρθε και είπε ένα μεγάλο όχι σε οποιασδήποτε μορφής βιωματικό ελληνισμό. Η Αθανασιάδη ισχυρίζεται πως στο τέλος της Αυτοκρατορίας, όταν πλέον αυτό όλο δεν είχε καμία αξία για την ίδια την Αυτοκρατορία, οι Βυζαντινοί είχαν πλέον φτάσει σε μια κατάσταση που τους ανάγκασε να έρθουν στα λόγια του Ιουλιανού, αλλά λόγω χριστιανισμού και μακροχρόνιας μελισσοσυλεκτικής/ντεκαφεϊνοποίησης, ήταν κάπως κενό το νέο σχήμα.

        Παραθέτω ολόκληρο τον επίλογο, έχει όλος μεγάλο ενδιαφέρον:

        https://imgur.com/a/I4hJV4S

      • Code-switching, απλά. Όπως λέει και η Πολυμνία Αθανασσιάδη, ο Ιουλιανός μπορούσε ελεύθερα να παίζει με τη Romanitas και τον Ελληνισμό. Σε γενικές γραμμές, Romanitas στην πολιτική, Ελληνισμός στην παιδεία.
        —-

        Ευχαριστώ για τον «Επίλογο». Νομίζω πως δεν υπήρχε “code-switching” στη ρωμαϊκότητα, γιατί αυτή ήταν καταστατική/default (τουλάχιστον στον δημόσιο πολιτικό βίο και στο στρατό). Από εκεί και μετά, μέχρι και τα χρόνια του Ιουλιανού (και μάλλον μέχρι και τον 5ο μ.Χ. αιώνα), έχεις δίκαιο ότι η Romanitas είχε ακόμα χώρο για «αναραίωτη» (όχι ντεκαφεϊνέ) ελληνική παιδεία της αστικής λόγιας ελίτ.

    • Σε αυτό δεν φταίει ο Ιουλιανός; Καμία παγανιστική θρησκεια δεν ειχε όνομα και σύμβολο πριν τον χριστιανισμό. Ονόμασε Ελληνισμό την θρησκεια και την κουλτουρα σαν εθνοθρησκευτικός όρος. Όπως ειναι ο Ιουδαισμός και ο Ινδουισμός. Αρα από την στιγμή που γίνεσαι Χριστιανός δεν εισαι Ελληνας. Τώρα μαθαινεις οτι καταγεσαι απο τον Νώε.

      Ένας Εβραιος που γινεται Χριστιανος δεν ειναι Εβραιος. Ενας Ινδός που γιενται Μουσουλμάνος δεν ειναι Ινδός, ειναι Πακιστανός.

      • Γεαι σου Αρχέλαε. Όπως έγραψε και ο Μωχός χθες, η σημασία Έλλην = «πολυθεϊστής» ξεκινάει με τους Ιουδαίους (οι οποίοι είδαν τους ελληνιστικούς Έλληνες ως τους τυπικούς/καθημερινούς goyim = εθνικούς). Ο χριστιανισμός ως ιουδαϊκή αίρεση, κληρονόμησε αυτό το χούι, γι΄αυτό και ήδη στα ευαγγέλια ο όρος «Ἕλλην/Ἑλληνιστής» χρησιμοποιείται μ΄αυτή τη σημασία.

        Στο Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, μια «Ελληνίδα» (= πολυθεΐστρια) Συροφοίνισσα ζήτησε από το Χριστό να εξορκίσει την κόρη της. Ο Χριστός της απάντησε ότι πρώτα πρέπει να ταΐσει τα τέκνα του (τους μονοθεϊστές Εβραίους) και μετά τα «κυνάριά» του (τα κατοικίδια σκυλιά του = τους πολυθεϊστές/«Έλληνες»).

        Όποιος έχει σκύλο ξέρει την αγάπη που το αφεντικό έχει για το σκυλί του, αλλά αυτή η αγάπη δεν ξεπερνάει ποτέ την αγάπη ενός γονιού για το παιδί του. Εδώ ο Χριστός λέει ότι αγαπάει τους πολυθεϊστές/«Έλληνες», αλλά αγαπάει περισσότερο τους μονοθεϊστές Ιουδαίους.

        [Κατά Μάρκον, 7.25-8] ἀκούσασα γὰρ γυνὴ περὶ αὐτοῦ, ἧς εἶχε τὸ θυγάτριον αὐτῆς πνεῦμα ἀκάθαρτον, ἐλθοῦσα προσέπεσε πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ γυνὴ ἦν Ἑλληνίς, Συροφοινίκισσα τῷ γένει· καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα τὸ δαιμόνιον ἐκβάλῃ ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ἄφες πρῶτον χορτασθῆναι τὰ τέκνα· οὐ γάρ ἐστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ τοῖς κυναρίοις βαλεῖν. 28 ἡ δὲ ἀπεκρίθη καὶ λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε· καὶ τὰ κυνάρια ὑποκάτω τῆς τραπέζης ἐσθίουσιν ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν παιδίων.

      • Άρα οι Εβραίοι μας βρίζανε Έλληνες και οι Ρωμαίοι μας βρίζανε Γραικούς. Γι’αυτό γίναμε Χριστιανοί Ρωμαίοι, είναι διπλή η δόξα. Φαντάζομαι ότι όταν ο Παπας μας έλεγε Γραικούς ειναι σαν να μας έλεγε νέγρους. Και σήμερα το ίδιο γίνεται, ο νεοέλληνας ειναι βρισιά. Η προπαγάνδα των Ρωμαίων στην κοροιδία ήταν πολύ ισχυρή.

        Η Δύση σήμερα εχει την ίδια Ρωμαική κουλτούρα. Τα ΜΜΕ είναι οι δρόμοι της Ρώμης να παρελάβνουν βάρβαροι. Μου φαίνεται ότι ο λεγόμενος Ελληνο-ρωμαικός πολτισμός είναι μια μπάσταρδη πατάτα σαν το Ελληνο-ορδόδοξος. Στείρο μουλάρι που έλεγε ο Λιαντίνης.

      • Φαντάζομαι ότι όταν ο Παπας μας έλεγε Γραικούς ειναι σαν να μας έλεγε νέγρους.
        —-

        Έτσι ακριβώς ένοιωθε ο μητροπολίτης Μηδείας Στέφανος στην σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας: «ο Πάπας μας έβριζε «Γραικούς» από το πρωί μέχρι το βράδυ! Πως να μην φύγουμε από εκεί, όταν αυτοί μας εξέβριζαν κατάμουτρα;»

        «Υβρίζει ημάς˙ καλεί γαρ ημάς Γραικούς και τούτο εστιν ύβρις. Πώς ούν απελευσόμεθα εκεί, επεί υβρίζει μας;»

        Το τι γέλοιο έχουμε ρίξει με τον Περτίνακα μ΄αυτό το χωρίο δε λέγεται. 🙂 🙂 🙂

      • Ριβαλντίνιο

        Και ο Ιωάννης Η΄Παλαιολόγος απάντησε :

        Αυτός είναι που ζητεί από μένα ευεργεσία , που νομίζει το “Γραικός” για ύβρη ( όστις το Γραικούς ως ύβριν ηγείται ; ) ; Δεν ήξερα ότι πιστεύει τέτοια και τσάμπα τον ευεργέτησα.

        Ο Μηδείας το θεωρούσε κυριως θρηκσκευτική προσβολή, ενώ ο αυτοκράτορας που δεν ήθελε να δυναμιτίσει τις συζητήσεις ενώ ακόμη δεν ξεκίνησαν κρατούσε το εθνικό νόημα και παρέκαμπτε το θρησκευτικό ( Γραικός = αιρετική χροιά, σαν να λέμε εμείς τους Ρωμαιοκαθολικούς παπικούς ή παπιστές ).

        Και αλλού το βλέπουμε αυτό.
        Ανθενωτικός Άγιος Μάρκος Ευγενικός για τους πουλημένους ενωτικούς :

        …δικαίως κληθέντες Γραικολατίνοι , καλούμενοι δ’ ούν υπό των πολλών και Λατινόφρονες. Ούτοι τοίνυν οι μιξοθήρες άνθρωποι , κατά τους μύθοις ιπποκενταύρους , μετά των Λατίνων μέν ομολογούσι τό εκ του Υιού το Πνεύμα το άγιον εκπορεύεσθαι καί τον Υιόν αίτιον έχειν της εαυτού υπάρξεως …Αλλά τί , φησί, δράσωμεν πρός τούς μέσους τούτους Γραικολατίνους , οι τήν μεσότητα περιέπονες …

        Ενωτικός πατριάρχης Γρηγόριος Γ΄ Μάμμας :

        Γραικολατίνους δέ ημάς διασύρων ονομάζει , καινότερον τι όνομα καί προσήκον ως ενόμισεν ευρών, όπερ ημείς ου διασυρμόν τούτο λογιζόμεθα, αλλ’ αληθές είναι ομολογούμεν. Του γάρ Μεγάλου Κωνσταντίνου εκείθεν ορμωμένου , καί τούς λίαν ευγενεστάτους μεγιστάνας Ρωμαίων εκ Ρώμης μετοικισαμένου εις την επ’ ονόματι ευτού ανεγερθείσαν πόλιν, τήν καί Νέαν Ρώμην ονομασθείσαν, οι εξ εκείνων φύντες τήν μέν των Ελλήνων εξασκήσαντες γλώτταν , καί διά ταύτης φθεγγόμενοι , τό δέ γένος εκείθεν έλκοντες , εικότως καί Γραικολατίνοι οφείλουσι λέγεσθαι, διότι οι Λατίνοι τούς Έλληνας Γραικούς ονομάζουσι. Καί όπερ αυτός ο τίμιος ανήρ καθ’ ημών προφέρει, ημείς αληθές τε είναι ηγούμεθα καί ομολογούμεν. Εώμεν νύν λέγειν , ότι καί οι βασιλεύοντες ημών Ρωμαίοι εισιν εκείθεν έλκοντες τό γένος. Αλλά τό περί Γραικολατίνων παιδιάς χάριν είρηται. Διά γάρ της του Χριστού χάριτος εκ παντός τρόπου δεικνύντες ως ταληθές ζητούμεν, καί τούς μή ταύτης εστερημένους εις κοινωνίαν δεχόμεθα, είτε Γραικοί εισίν, είτε Λατίνοι , είτε βάρβαροι, είτε Σκύθαι.

      • Και αλλού το βλέπουμε αυτό.
        Ανθενωτικός Άγιος Μάρκος Ευγενικός για τους πουλημένους ενωτικούς :
        —-

        Γεια σου Ριβλαδίνιο! Και ο ιστορικός Δούκας ακολουθεί αυτό το σχήμα και αποκαλεί «Γραικούς» ειδικά και μόνο τους ενωτικούς (ενώ σε όλη την ιστορία του χρησιμοποιεί την εθνοτική ρωμαϊκή ταυτότητα και, που και που, πετάει και κάνα «Ἕλλην, Ἑλληνίς», όπως κάνει και ο Νικήτας Χωνιάτης). Το ερώτημα στον Δούκα είναι κατά πόσο (ή σε τι βαθμό) χρησιμοποιεί το «Γραικός» υποτιμητικά (όπως οι ανθενωτικοί), επειδή οι σύγχρονοι ιστορικοί περιγράφουν τις πεποιθήσεις του Δούκα ως «ήπια ενωτικές».

      • BTW, έδωσες καλή ιδέα για ανάρτηση. Αν προλάβω μέχρι αργά το βράδυ θα κάνω ανάρτηση με ένα γρήγορο identikit του Δούκα.

      • Ριβαλντίνιο

        Νομίζω ότι κάθε φορά πρέπει να βλέπουμε από ποιόν και σε ποια περίσταση χρησιμοποιείται. Π.χ. το περιστατικό του Στεφάνου και του Αυτοκράτορα είναι στο έργο του Συλβέστρου Συρόπουλου ( https://books.google.gr/books?id=jxQ8AAAAMAAJ&printsec=frontcover&dq=memoirs+of+sylvester+syropoulos&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjt_qOLzaDbAhVGJpoKHd96AtM4ChDoAQg2MAI#v=onepage&q&f=false ) που απ’τα λίγα που βλέπω χρησιμοποιεί το “Γραικός” πάρα πολύ. Αλλά το κάνει όταν παίζουν Λατίνοι στην μέση. Προσοχή, όχι μόνο όταν μιλάνε Λατίνοι, αλλά και όταν έχουμε σχέση , επαφή, συνάφεια, σχετιζόμενη παρουσία, έμμεση ή άμεση αναφορά Λατίνων . Ομοίως ο Μάρκος ο Ευγενικός ( http://www.patristique.org/sites/patristique.org/IMG/pdf/po_83_xvii_2.pdf )απ’το πεταχτό κοίταγμα που έκανα. Ομοίως και ο Παχυμέρης. Όλα αυτά θυμίζουν τον Βατάτζη που το “Γραικός” τον ενοχλεί μόνο όταν χρησιμοποιείται για να του στερήσει το “Ρωμαίος” και συγκεκριμένα την αποκλειστικότητα στο “Ρωμαίος”.

      • Αλλά το κάνει όταν παίζουν Λατίνοι στην μέση. Προσοχή, όχι μόνο όταν μιλάνε Λατίνοι, αλλά και όταν έχουμε σχέση , επαφή, συνάφεια, σχετιζόμενη παρουσία, έμμεση ή άμεση αναφορά Λατίνων.

        Μα αυτή ακριβώς είναι η κύρια λειτουργία του όρου «Γραικός». Χρησιμοποιείται από ορισμένους λόγιους όταν υπάρχει διάλογος με την λατινόφωνη, καθολική δύση [= η δεσμευτική συνθήκη χρήσης του]. Αυτό στα αγγλικά λέγεται “conditioned use” = «υπό συνθήκη χρήση».

        Το εξηγεί ο Τάσος Καπλάνης στο κεφάλαιό του για τα τρία εθνωνύμια.

      • Ριβαλντίνιο

        Σμέρδ, τι θα γίνει με τα β΄μέρη των αναρτήσεων “Γραικός” και ‘Εβλιγιά Τσελεμπή” ; Ετοιμάζονται ; 🙂

      • Η ανάρτηση για τον όρο «Γραικός» θ΄αργήσει λίγο, γιατί περιμένω να διαβάσω μερικά κεφάλαια από πρόσφατα βιβλία που δεν έχουν ακόμα εκδοθεί, αλλά παραμένει στο πρόγραμμα.

        Το δεύτερο μέρος του Τσελεμπή λογικά θα το ξεπετάξω μέσα στη βδομάδα.

      • Ριβαλντίνιο

        Λοιπόν και ένα πλακατζίδικο που βρήκα περιτρέχοντας τον Συρόπουλο ( σελ. 464 του παραπάνω συνδέσμου ). ( Ότι καταλαβαίνω γιατί τα μεσαιωνικά ελληνικά μου δεν είναι καλά ). Οι Ίβηρες είχαν στείλε 2 εκπροσώπους στη Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας , έναν κοσμικό άρχοντα και έναν επίσκοπο. Ο επίσκοπος έλεγε πως κακώς κάνουν την Ένωση και πως ο πατριάρχης Αντιοχείας του είχε δώσει εντολή να μην δεχτεί την προσθήκη ή την αφαίρεση ούτε ενός “ιώτα” ούτε μιάς “κεραίας” . Ο Ίβηρ άρχων , όταν ο πάπας του είπε πως η εκκλησία της Ρώμης είναι η μητέρα όλων των εκκλησιών και πως ο ίδιος είναι διάδοχος του Αγίου Πέτρου και τοποτηρητής του Χριστού και για να βρoύν ψυχική σωτηρία πρέπει να του υποταχτούν, του απάντησε πως η δική μας Εκκλησία τηρεί πιστώς όσα παρέλαβε από τον Χριστό, τους Αποστόλους, τις Οικουμενικές Συνόδους και τους Πατέρες και δεν έχει προσθέσει ούτε αφαιρέσει τίποτα. Να βγάλει λοιπόν ο πάπας την προσθήκη του φιλιόκβε από το Σύμβολο της Πίστεως – εύκολα μπορεί να το κάνει αφού “πάντα τα των Λατίνων γένη” θα τον ακολουθήσουν γιατί τον θεωρούν διάδοχο του Αγίου Πέτρου και ακολουθούν τη διδασκαλία του. Τότε και όλα τα “γένη των χριστιανών” θα τον ακολουθήσουν. Ο πάπας τον είχε θεωρήσει αλλόγλωσσο, ιδιώτη, αμαθή και βάρβαρο και έμεινε άφωνος με την απάντησή του.

        Ο ίδιος Ίβηρ άρχοντας , σε μια συνοδική συνέλευση, άκουγε τον πρωτονοτάριο Ιωάννη της Ισπανίας να μιλάει λατινικώς και να αναφέρει ως επιχείρημα συνεχώς τον Αριστοτέλη. Ακούγοντάς το δυό και τρείς φορές ο Ίβηρ, σκουντάει με το χέρι τον Συρόπουλο τον συγγραφέα. Ο Συρόπουλος στρέφεται πρός αυτόν και με νεύμα απορίας τον ρωτάει τι θέλει. Ο Ίβηρ του λέει : “Τι Αριστότελ, Αριστότελε ; Νέ καλό Αριστότελε” ! Ο Συρόπουλος τον ρώτησε τότε με λόγια και νεύμα “Τι είναι λοιπόν καλό ;” Και ο Ίβηρ απάντησε “Άγιο Πέτρο, Άγιο Παύλο, Άγιο Βασίλιο, θεολόγο Γρηγόριο, Χρυσόστομο, νέ Αριστότελ Αριστότελε”. Ειρωνευόταν μάλιστα με σχέδια των χεριών και νεύματα τον πρωτονοτάριο, αλλά περισσότερο εμάς, λέει ο Συρόπουλος, που αυτομολήσαμε “εις τοιούτους διδασκάλους”. Όλα αυτά συμπληρώνει ο Συρόπουλος πως τα διηγείται για να δείξει πως οι Λατίνοι δεν απορρίφθησαν μόνο από τους λογίους , αλλά και από τους αλλογλώσσους και τους αγροίκους.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.